Δύο ημέρες μετά την απελευθέρωση της Αθήνας, στις 14 Οκτωβρίου 1944, με επίκεντρο την πλατεία Συντάγματος, διοργανώνεται μεγάλη, μαχητική συγκέντρωση του ΕΑΜ - ΚΚΕ με κεντρικό σύνθημα «Λαοκρατία και όχι Βασιλιά».
Ο ανοργάνωτος, αστικός κόσμος των Αθηνών, κλονίζεται και αποφασίζει να αντιδράσει! Είναι η σειρά των «Εθνικών Οργανώσεων» να κάνουν επίδειξη των δυνάμεών τους και να δώσουν θάρρος στον κόσμο τους.
ΕΔΕΣ, ΠΕΑΝ, ΕΣΑΣ, Εθνικό Κομιτάτο, Ιερά Ταξιαρχία και άλλες μη ΕΑΜογενείς αντιστασιακές Οργανώσεις αποφασίζουν συγκέντρωση για την επομένη στο Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη και την Πλατεία Συντάγματος, με αιτήματα τις εδαφικές αξιώσεις της Ελλάδος και την τιμωρία των Βουλγάρων για τα εγκλήματα που διέπραξαν σε Θράκη και Ανατολική Μακεδονία.
«Ήταν μία αριθμητική αναμέτρηση, μία απόδειξη και προς τους Συμμάχους ότι δεν ήταν μόνον το ΕΑΜ που είχε το λαό» θα δηλώσει πολλά χρόνια μετά ο Αναστάσιος Πεπονής, ο οποίος, ως φοιτητής στην Κατοχή, ήταν στέλεχος της ΠΕΑΝ!
Η συγκέντρωση της 15ης Οκτωβρίου 1944 ήταν επίσης μεγάλη όμως λίγοι γνωρίζουν για αυτήν.
Αντιγράφω από το βιβλίο του Χρήστου Ζαλοκώστα «Το χρονικό της Σκλαβιάς», εκδ. 1946. «...Τα γύρω χωριά κατέβασαν ξημερώματα, με μπούσια και με κάρα, πολίτες κρατώντας κλάρες ελιάς. Από δύο μεγάλα κέντρα, σταθμό Λαυρίου και στύλους Ολυμπίου Διός, ξεχύθηκαν δύο ρεύματα που κινήθηκαν προς τον Άγνωστο Στρατιώτη. Πρώτοι πήγαιναν στα καροτσάκια τους ανάπηροι σερμένοι από νοσοκόμες, τραυματίες , παλαιοί πολεμισταί, ακολουθούσαν Θρακομακεδόνες με τις τοπικές ενδυμασίες τους, Βορειοηπειρώτες, Κύπριοι κ' έρχονταν από πίσω οι Εθνικές Οργανώσεις, καθεμιά με το λάβαρό της. Σύνθημα είχαμε ορίσει το πανελλήνιο αίτημα "Μεγάλη Ελλάδα", που το άκουγες από τη μίαν άκρη της κοσμοπλημμύρας ως την άλλη. Αφού διάβασε ο Μητροπολίτης Σερρών δέηση στον τάφο του Αγνώστου και ψάλθηκε από μυριάδες στόματα ο Εθνικός Ύμνος, κινήθηκε ο λαός προς την Ομόνοια. Κάθε οργάνωση που πλησίαζε το Μνημείο κατάθετε το στέφανό της και προσπερνούσε. Τρείς σωστές ώρες έκαμε να διαβή το ήρεμο πλήθος, που φαινόταν σκληροκόκκαλο γιατί όσοι το αποτελούσαν σκέπτονταν ομόγνωμα. Γύρω σου έβλεπες παράταιρα μούτρα, όμως ένοιωθες φίλος μαζί τους. Ο αστικός κόσμος, που τον φοβηθήκαμε κοιμισμένον, πέρασε καλά τη δοκιμασία του καμινιού. Η αγάπη της Πατρίδας πρέπει να 'χη πολύ αντροσύνη για να καταφέρη τέτοιο φαινόμενο...»
Στην περιοχή της Ομόνοιας διαδηλωτές θα κτυπηθούν από οπαδούς του ΕΑΜ. Οι συγκρούσεις θα γενικευθούν, τα «μαύρα σύννεφα» πάνω από τον Αττικό ουρανό αρχίζουν να βαραίνουν.
Αρχές Δεκεμβρίου θα ξεσπούσε η καταιγίδα...
*Ο Γρηγόρης Σ. Μπλαβέρης είναι Δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω, μελετητής της Ιστορίας