Για τις αναθεωρητικές δυνάμεις και τα ισλαμιστικά δίκτυα της Μέσης Ανατολής, το Ισραήλ δεν αποτελεί έναν απλό γείτονα, αλλά το κεντρικό εμπόδιο για την αναδιαμόρφωση της περιοχής. Μετά την αποτυχία των αραβικών κρατών στους συμβατικούς πολέμους του παρελθόντος, οι σύγχρονες δυνάμεις του απορριπτισμού επενδύουν πλέον σε έναν πόλεμο φθοράς και στην επικράτηση στο επίπεδο των αφηγημάτων.
Για την Άγκυρα, η στρατηγική αποδυνάμωση του Ισραήλ θεωρείται το τελικό βήμα για την αποκατάσταση του στρατηγικού βάθους της στη Λεβαντίνη και την Ανατολική Μεσόγειο.
Για την Τεχεράνη, αποτελεί προϋπόθεση για τη σταθεροποίηση του χερσαίου διαδρόμου προς τους πληρεξουσίους της, την επίτευξη του πυρηνικού της στόχου και την εδραίωση της ηγεμονίας της.
Η σύγκρουση για την ηγεσία του ισλαμικού κόσμου
Το νεο-οθωμανικό σχέδιο της Τουρκίας απαιτεί ένα εξασθενημένο εβραϊκό κράτος ώστε να επεκτείνει την επιρροή της χωρίς αντιστάσεις, έχοντας ήδη στρατιωτική παρουσία στη Συρία και τη Λιβύη. Από την άλλη πλευρά, το Ιράν επιδιώκει μια ιδεολογική νίκη που δεν πέτυχαν ποτέ οι σουνιτικές δυνάμεις, με σκοπό να την εργαλειοποιήσει στη Δύση, χρηματοδοτώντας ριζοσπαστικά δίκτυα.
Αυτή η πραγματικότητα ανατρέπει το ιστορικό δόγμα της περιφέρειας του Ισραήλ, καθώς οι χώρες που άλλοτε αποτελούσαν αναχώματα, τώρα το αντιμετωπίζουν ως το βασικό εμπόδιο για την αναβίωσή τους. Σήμερα, Τεχεράνη και Άγκυρα διεξάγουν τον κεντρικό αγώνα ισχύος στον ισλαμικό κόσμο.
Το Ιράν ηγείται του επαναστατικού σιιτικού μοντέλου με πυραύλους, τρομοκρατικές ομάδες και πυρηνικό εκβιασμό, ενώ η Τουρκία προσφέρει μια σουνιτική αυτοκρατορική εναλλακτική με drones, βάσεις, εμπορικούς διαδρόμους και πολιτικό ισλαμισμό.
Παράλληλα, το Κατάρ και η Σαουδική Αραβία αποτελούν πιο αθόρυβους διεκδικητές, χρησιμοποιώντας το χρήμα, τα μέσα ενημέρωσης και το πετρέλαιο για να κερδίσουν επιρροή, χωρίς όμως να διαθέτουν ακόμη τη στρατιωτική και γεωγραφική ισχύ της Άνκαρας.
Το Ισραήλ ως ασπίδα προστασίας της Δύσης
Το Ισραήλ λειτουργεί ως το μοναδικό φράγμα που εμποδίζει τη διαίρεση της περιοχής σε αντιμαχόμενες ισλαμικές αυτοκρατορίες. Η Ιερουσαλήμ κόβει τον ιρανικό διάδρομο προς τη Μεσόγειο, ανακόπτει την τουρκική κυριαρχία και προσφέρει έναν εναλλακτικό πόλο ασφάλειας για την Ελλάδα, την Κύπρο, το Αζερμπαϊτζάν, την Αίγυπτο και τις μετριοπαθείς μοναρχίες του Κόλπου.
Αν το Ισραήλ εξουδετερωθεί, Τεχεράνη και Άγκυρα δεν θα ανταγωνίζονται πλέον υπό την επίβλεψη των ΗΠΑ, αλλά πάνω στα ερείπια της αμερικανικής επιρροής.
Αυτή η αναμέτρηση μεταφέρεται ήδη στο εσωτερικό της Δύσης. Το Ιράν χρησιμοποιεί τον κυβερνοπόλεμο και την κινητοποίηση στα πανεπιστήμια, ενώ η Τουρκία καλλιεργεί δίκτυα λόμπι και διασποράς.
Στις ΗΠΑ, πολιτικοί ακτιβιστές φιλικοί προς τον Ερντογάν ξεπλένουν τις φιλοδοξίες της Άγκυρα πίσω από τη γλώσσα της κοινωνικής δικαιοσύνης, επιχειρώντας να διασπάσουν την αμερικανική συμμαχία.
Προκειμένου να αναχαιτιστεί αυτή η απειλή, αναλυτές θεωρούν ότι, η Ουάσιγκτον οφείλει να αναθεωρήσει την πολιτική της και να σταματήσει να αντιμετωπίζει την Τουρκία ως αυτόματα αξιόπιστο σύμμαχο και το Ιράν ως τη μοναδική απειλή.
Είναι αναγκαίο να οικοδομηθεί μια αρχιτεκτονική ασφάλειας με κέντρο το Ισραήλ, συνδέοντας την Ελλάδα, την Κύπρο, την Αίγυπτο, την Ιορδανία, το Αζερμπαϊτζάν και τις χώρες των Συμφωνιών του Αβραάμ.
Επιπλέον, οι ΗΠΑ πρέπει να εξαρτήσουν την πρόσβαση της Τουρκίας σε προηγμένα όπλα από τη συμπεριφορά της και να αρνηθούν οποιαδήποτε ελάφρυνση κυρώσεων προς το Ιράν, αν αυτό δεν εγκαταλείψει την επιθετική του δραστηριότητα. Το κράτος του Ισραήλ παραμένει το μοναδικό ανάχωμα που εμποδίζει τις τέσσερις αυτές δυνάμεις από το να μεταφέρουν τη σύγκρουσή τους στο εσωτερικό της ίδιας της αμερικανικής δημοκρατίας