Η πρώτη αντίδραση του Πεκίνου απέναντι στους νέους δασμούς του Ντόναλντ Τραμπ υπήρξε ασυνήθιστα ήρεμη. Το κινεζικό Υπουργείο Εξωτερικών περιορίστηκε στην έκφραση αντίθεσης σε «κάθε μορφή μονομερών δασμών», χωρίς να ανακοινώσει αντίμετρα ή προσφυγή σε νέο γύρο αντιποίνων.
Η στάση αυτή δεν υποδηλώνει αδυναμία, αλλά αντικατοπτρίζει μια ουσιαστική μεταβολή της κινεζικής στρατηγικής σε σύγκριση με το παρελθόν.
Η επιβάρυνση του 12,5% που τέθηκε σε ισχύ είναι μόλις 2,5 ποσοστιαίες μονάδες υψηλότερη από τον προηγούμενο οριζόντιο δασμό και απέχει πολύ από τα επίπεδα του 145% που απειλούνταν παλαιότερα.
Επιπλέον, καθώς οι νέοι αμερικανικοί δασμοί αφορούν περίπου 60 εμπορικούς εταίρους, το συγκριτικό μειονέκτημα της Κίνας περιορίζεται, επιτρέποντάς της να παρατηρεί τις διεθνείς αντιδράσεις χωρίς να βγαίνει πρώτη στο προσκήνιο.
Μετά τη συμφωνία αποκλιμάκωσης του 2025 στην Κουάλα Λουμπούρ και τη συνάντηση Τραμπ - Σι στη Νότια Κορέα, το Πεκίνο θεωρεί ότι υπάρχει άτυπη αμερικανική δέσμευση πως οι συνολικές επιβαρύνσεις δεν θα ξεπεράσουν το 20%. Συνεπώς, εκτιμά ότι το 12,5% κινείται εντός των συμφωνημένων ορίων.
Παράλληλα, η πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου των ΗΠΑ έκρινε ότι ο πρόεδρος δεν διαθέτει απεριόριστη εξουσία για την επιβολή καθολικών δασμών μέσω του νόμου έκτακτης ανάγκης, γεγονός που περιορίζει την αμερικανική ευελιξία και επιβάλλει αυστηρότερες διαδικασίες.
Την ίδια στιγμή, η Κίνα έχει αποδείξει την ικανότητά της να πλήττει την αμερικανική οικονομία εκεί όπου είναι περισσότερο ευάλωτη, περιορίζοντας τις εξαγωγές σπάνιων γαιών και κρίσιμων μαγνητών για τη βιομηχανία. Διατηρώντας το σύστημα αδειοδοτήσεων σε ισχύ, το Πεκίνο δεν χρειάζεται να απαντά βιαστικά με δασμούς, γνωρίζοντας ότι διαθέτει ισχυρά μέσα πίεσης.
Τέλος, το Πεκίνο υιοθέτησε μια προσεκτικά σχεδιασμένη τακτική, επιτρέποντας στα κρατικά μέσα ενημέρωσης να καταγγέλλουν τον αμερικανικό προστατευτισμό για το εγχώριο ακροατήριο, ενώ η επίσημη διπλωματία διατηρεί ανοιχτούς τους διαύλους διαπραγμάτευσης.
Η σημερινή σιωπή του Πεκίνου δεν αποτελεί υποχώρηση, αλλά στρατηγική επιλογή διατήρησης της εκεχειρίας, η οποία ενδέχεται να ανατραπεί εάν οι μελλοντικές αμερικανικές αποφάσεις ξεπεράσουν τις κόκκινες γραμμές της κινεζικής πλευράς.