Η μάχη για την πόλη Ελ-Ομπέιντ στο Σουδάν παρουσιάζεται στη διεθνή επικαιρότητα σχεδόν αποκλειστικά ως μια πολιορκία από τις παραστρατιωτικές Δυνάμεις Ταχείας Υποστήριξης (RSF).
Ωστόσο, μια πληρέστερη ανάλυση αποκαλύπτει ότι οι Ένοπλες Δυνάμεις του Σουδάν (SAF) παγιδεύουν ενεργά τους αμάχους στο εσωτερικό της πόλης, μετατρέποντάς τους στην πράξη σε ανθρώπινες ασπίδες και παραβιάζοντας το δικαίωμά τους να διαφύγουν από τη ζώνη των επιχειρήσεων, αναφέρει το Modern Diplomacy.
Στοιχεία που βλέπουν το φως της δημοσιότητας επιβεβαιώνουν ότι δυνάμεις προσκείμενες στον τακτικό στρατό εμποδίζουν τους πολίτες να αποχωρήσουν.
Χαρακτηριστικό είναι το οπτικοακουστικό υλικό όπου διοικητής ένοπλης οργάνωσης, η οποία υπάγεται στον στρατό, απειλεί ανοιχτά με εκτέλεση όσους αμάχους επιχειρήσουν να εγκαταλείψουν την πόλη. Οργανώσεις δικαιωμάτων επισημαίνουν ότι η συγκεκριμένη συμπεριφορά συνιστά έγκλημα πολέμου, παράνομη κατακράτηση και καταναγκαστικό εκτοπισμό βάσει του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου.
Η τακτική αυτή συνδέεται επίσης με την επιχειρησιακή εξάρτηση του στρατού από εξτρεμιστικές πολιτοφυλακές, όπως η ταξιαρχία «al-Baraa bin Malik», γεγονός που προκαλεί έντονο προβληματισμό στις δυτικές δυνάμεις. Παράλληλα, δημιουργείται μια επικίνδυνη ασυμμετρία στη διεθνή κάλυψη, καθώς η βία των παραστρατιωτικών RSF καταδικάζεται απερίφραστα, ενώ οι καταναγκαστικές μέθοδοι του τακτικού στρατού συχνά αντιμετωπίζονται ως «αναγκαίο κακό» ή παραβλέπονται.
Για τους κατοίκους της Ελ-Ομπέιντ, οι οποίοι δοκιμάζονται από δραματικές ελλείψεις σε τρόφιμα, νερό και καύσιμα, η κατάσταση διαγράφεται αδιέξοδη: είναι απρόστατευτοι τόσο αν παραμείνουν στην πόλη υπό τους βομβαρδισμούς, όσο και αν προσπαθήσουν να διαφύγουν αντιμέτωποι με τις απειλές του στρατού.
Αναλυτές υπογραμμίζουν ότι οποιαδήποτε διεθνής διπλωματική πρωτοβουλία ή σχεδιασμός ανθρωπιστικών διαδρόμων οφείλει να ασκήσει ισότιμη πίεση και στις δύο πλευρές, απαιτώντας τον άμεσο τερματισμό της ομηρίας των αμάχων.