Η πολεμική σύρραξη στο Ιράν εξελίσσεται σε καταλύτη για τη βαθύτερη κρίση στις σχέσεις ΗΠΑ και Ευρώπης των τελευταίων δεκαετιών. Αυτό που ξεκίνησε ως απλή επιφύλαξη των Βρυξελλών μετατρέπεται πλέον σε μια ανοιχτή στρατηγική αυτονόμηση από την Ουάσιγκτον, με τους Ευρωπαίους ηγέτες να αρνούνται να ακολουθήσουν τον Ντόναλντ Τραμπ σε μια επιχείρηση για την οποία δεν ερωτήθηκαν ποτέ.
Ο Αμερικανός πρόεδρος, υιοθετώντας μια επιθετική ρητορική, κατηγορεί τους συμμάχους του στο ΝΑΤΟ ως «δειλούς» και τους καλεί να αναλάβουν μόνοι τους το κόστος προστασίας της ενέργειας στο Στενό του Ορμούζ.
Σύμφωνα με διεθνή μέσα, ο Τραμπ δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει ακραία μέσα πίεσης, απειλώντας ακόμη και με διακοπή της στρατιωτικής βοήθειας προς την Ουκρανία ή ακόμη και με αποχώρηση των ΗΠΑ από το ΝΑΤΟ, θέτοντας σε αμφισβήτηση την ίδια την αρχιτεκτονική ασφάλειας της Γηραιάς Ηπείρου.
Η απάντηση της Ευρώπης, ωστόσο, είναι ηχηρή και εκφράζεται μέσα από έμπρακτα «μπλόκα» που περιορίζουν την αμερικανική επιχειρησιακή ευχέρεια. Η Αυστρία απέρριψε τη χρήση του εναέριου χώρου της για πολεμικές πτήσεις, με τον αντικαγκελάριο Άντι Μπάμπλερ να κάνει λόγο για «πολιτική χάους» του Τραμπ που απειλεί με νέα ενεργειακή κρίση.
Στο ίδιο μήκος κύματος, η Ισπανία και η Γαλλία επέβαλαν αυστηρούς περιορισμούς στις αμερικανικές υπερπτήσεις, ενώ η Ιταλία αρνήθηκε τη χρήση των βάσεών της στη Σικελία για επιθετικούς σκοπούς. Ακόμη και το Ηνωμένο Βασίλειο, παρά την παραδοσιακή του εγγύτητα με τις ΗΠΑ, επέλεξε να περιορίσει τη συνεργασία του αποκλειστικά σε αποστολές αμυντικού χαρακτήρα.
Η ρήξη αποτυπώνεται ανάγλυφα στις τοποθετήσεις των ηγετών, με τον Εμανουέλ Μακρόν και τον Πέδρο Σάντσεθ να ηγούνται της κριτικής, καταγγέλλοντας την έλλειψη διεθνούς νομιμοποίησης της επιχείρησης από τον ΟΗΕ. Ακόμη και χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, όπως η Πολωνία και τα κράτη της Βαλτικής, εμφανίζονται απρόθυμες να αποδυναμώσουν την ευρωπαϊκή τους άμυνα μεταφέροντας κρίσιμα συστήματα Patriot στη Μέση Ανατολή.
Η Ευρώπη φαίνεται πλέον να χαράσσει τη δική της «κόκκινη γραμμή», επιμένοντας σε μια καθαρά αμυντική προσέγγιση για τη ναυσιπλοΐα στο Ορμούζ και συνδέοντας κάθε δράση με την αποκλιμάκωση, αρνούμενη να συρθεί σε έναν πόλεμο που θεωρεί ότι υπονομεύει την παγκόσμια σταθερότητα.