Ο πρόεδρος της Κίνας, Σι Τζινπίνγκ, φαίνεται να βρίσκεται πιο κοντά από ποτέ σε έναν στρατηγικό στόχο δεκαετιών: μια λιγότερο κυρίαρχη και λιγότερο παρεμβατική Αμερική. Από την επιστροφή του Ντόναλντ Τραμπ στον Λευκό Οίκο, η Ουάσιγκτον εμφανίζεται πιο απρόβλεπτη, λιγότερο προσηλωμένη στη διεθνή τάξη και πιο πρόθυμη να χρησιμοποιήσει ισχύ με τρόπους που ανησυχούν συμμάχους και αγορές.
Αυτή η εξέλιξη, σε έναν βαθμό, ευνοεί το Πεκίνο, καθώς αποδυναμώνει την ικανότητα των ΗΠΑ να συγκροτούν διεθνείς συμμαχίες και να λειτουργούν ως πρότυπο. Ωστόσο, η κινεζική ηγεσία δεν αντιμετωπίζει την αμερικανική υποχώρηση ως αυτόματη γεωπολιτική νίκη. Αντίθετα, ανησυχεί για την αυξανόμενη αστάθεια που μπορεί να πλήξει το ίδιο το διεθνές σύστημα, από το οποίο εξαρτάται η κινεζική οικονομία.
Η Κίνα δίνει προτεραιότητα στη σταθερότητα των αγορών, των ενεργειακών ροών και του παγκόσμιου εμπορίου. Σε αυτό το πλαίσιο, ο πόλεμος μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν θεωρείται κρίσιμη δοκιμασία, καθώς ενδέχεται να διαταράξει τη λειτουργία βασικών εμπορικών και ενεργειακών διαδρομών, με άμεσες επιπτώσεις στην κινεζική ανάπτυξη.
Παρότι το Πεκίνο έχει ενισχύσει την οικονομική και γεωπολιτική του ισχύ, εξακολουθεί να εξαρτάται από ένα σταθερό διεθνές περιβάλλον, με ανοικτές αγορές και ασφαλείς θαλάσσιες οδούς. Μια παρατεταμένη κρίση στη Μέση Ανατολή ή μια κλιμάκωση των συγκρούσεων θα μπορούσε να πλήξει σοβαρά τις εξαγωγές, την ενεργειακή επάρκεια και τη βιομηχανική παραγωγή της χώρας.
Σε αντίθεση με την αντίληψη περί «μηδενικού αθροίσματος», το Πεκίνο αποφεύγει βεβιασμένες κινήσεις και επιλέγει στάση αναμονής και προσεκτικών υπολογισμών. Η περιορισμένη αντίδρασή του στον πόλεμο στο Ιράν —με διπλωματικές πρωτοβουλίες και εκκλήσεις για κατάπαυση του πυρός— αντανακλά τη στρατηγική του να περιορίσει τους κινδύνους και να διαφυλάξει τη διεθνή σταθερότητα.
Την ίδια στιγμή, η κινεζική ηγεσία βλέπει με ανησυχία μια Αμερική που, αν και σε σχετική παρακμή, παραμένει στρατιωτικά ισχυρή και ενδεχομένως πιο επιθετική. Ένα τέτοιο σενάριο θεωρείται πιο επικίνδυνο από μια απλώς εξασθενημένη υπερδύναμη.
Στο ευρύτερο πλαίσιο, το Πεκίνο συνεχίζει να επιδιώκει την ενίσχυση της επιρροής του μέσω οικονομικών και τεχνολογικών εργαλείων, αποφεύγοντας μετωπικές συγκρούσεις. Η στρατηγική του εστιάζει στη σταδιακή ενίσχυση της ισχύος του, χωρίς να διαταραχθεί το διεθνές σύστημα που στηρίζει την άνοδό του.
Το βασικό δίλημμα για την Κίνα παραμένει: πώς θα συνεχίσει να ενισχύεται σε έναν κόσμο που γίνεται ολοένα και πιο ασταθής, όπου ο μεγαλύτερος κίνδυνος δεν είναι η ισχύς των ΗΠΑ, αλλά η απρόβλεπτη χρήση της.