Με φόντο τις κρίσιμες εκλογές του Οκτωβρίου, οι πρώην πρωθυπουργοί του Ισραήλ, Ναφτάλι Μπένετ και Γιαΐρ Λαπίντ, ενώνουν ξανά τις δυνάμεις τους δημιουργώντας τη συμμαχία «Μαζί». Στόχος της σύμπραξης είναι η ανατροπή του Μπένιαμιν Νετανιάχου, ο οποίος κυριαρχεί στην πολιτική σκηνή της χώρας για δεκαετίες.
Το νέο σχήμα, με ηγέτη και υποψήφιο πρωθυπουργό τον Μπένετ, φιλοδοξεί να γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ της φιλελεύθερης κεντροαριστεράς και της πραγματιστικής δεξιάς, προτάσσοντας την ανάγκη για εθνική ενότητα και το τέλος της πόλωσης που διχάζει τη χώρα.
Η στρατηγική της συμμαχίας ποντάρει σε δύο βασικά ζητήματα που έχουν προκαλέσει έντονη δυσαρέσκεια στην ισραηλινή κοινωνία. Αρχικά, ο Μπένετ δεσμεύεται για την άμεση απόδοση ευθυνών σχετικά με την 7η Οκτωβρίου μέσω μιας εθνικής επιτροπής που θα διερευνήσει τα σφάλματα που οδήγησαν στην πολύνεκρη επίθεση της Χαμάς.
Παράλληλα, οι δύο ηγέτες τάσσονται υπέρ της στρατολόγησης των υπερορθόδοξων Εβραίων (Χαρεντίμ), ένα θέμα που φέρνει σε εξαιρετικά δύσκολη θέση τον Νετανιάχου, καθώς οι θρησκευτικοί του σύμμαχοι αντιτίθενται σθεναρά στην κατάργηση των εξαιρέσεων στράτευσης.
Παρά τη δυναμική της, η συμμαχία αντιμετωπίζει σημαντικές προκλήσεις και εύθραυστες εσωτερικές ισορροπίες. Η συνύπαρξη του φιλελεύθερου Λαπίντ με έναν Μπένετ που αρνείται κατηγορηματικά τη λύση των δύο κρατών και την παραχώρηση εδαφών, ενδέχεται να αποξενώσει τους μετριοπαθείς ψηφοφόρους.
Από την άλλη πλευρά, οι δεξιοί υποστηρικτές του Μπένετ εμφανίζονται επιφυλακτικοί απέναντι στην πιθανότητα συνεργασίας με αραβικά κόμματα, μια επιλογή που ο Νετανιάχου ήδη χρησιμοποιεί ως «φόβητρο» στην προεκλογική του ρητορική για να συσπειρώσει τη δική του βάση.
Προς το παρόν, οι μετρήσεις δείχνουν τη συμμαχία να ισοψηφεί με το κόμμα Λικούντ στις 26 έδρες, ωστόσο το άθροισμα των δυνάμεων παραμένει μικρότερο από αυτό που είχαν τα δύο κόμματα προτού επισημοποιήσουν τη συνεργασία τους.
Η αναμέτρηση του Οκτωβρίου εξελίσσεται σε μια περίπλοκη παρτίδα σκακιού, όπου η απογοήτευση από την τρέχουσα διακυβέρνηση συγκρούεται με τις παραδοσιακές ιδεολογικές γραμμές και τον έντονο πολιτικό φατριασμό, καθιστώντας το τελικό αποτέλεσμα αβέβαιο μέχρι την τελευταία στιγμή.