Η αβεβαιότητα κυριαρχεί στην παγκόσμια σκηνή καθώς η κατάπαυση του πυρός μεταξύ Ιράν, Ισραήλ και ΗΠΑ παραμένει μετέωρη, με τους αναλυτές να αναρωτιούνται αν βρισκόμαστε στο τέλος του πολέμου ή απλώς σε μια παύση πριν από μια νέα ανάφλεξη.
Ο αναπληρωτής καθηγητής Διεθνών Σχέσεων, Μιχάλης Κοντός, μιλώντας στο ΚΥΠΕ, επισημαίνει ότι η έλλειψη πλήρους πληροφόρησης και το απρόβλεπτο στοιχείο της διπλωματίας καθιστούν αδύνατη κάθε ασφαλή πρόβλεψη. Ωστόσο, ο ίδιος οριοθετεί τις παραμέτρους που θα καθορίσουν την επόμενη ημέρα.
Σύμφωνα με τον καθηγητή, η συνέχεια θα κριθεί από δύο βασικούς στόχους της Ουάσιγκτον και του Τελ Αβίβ: τη διασφάλιση της ελεύθερης ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ και την ανάσχεση του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος. Εάν το Ιράν παραμείνει ανυποχώρητο και οι ΗΠΑ με το Ισραήλ εκτιμήσουν ότι το στρατιωτικό πλήγμα που δέχθηκε η Τεχεράνη είναι αρκετά βαθύ ώστε να επιτρέπει την άσκηση περαιτέρω πίεσης, τότε ο κίνδυνος επανάληψης των εχθροπραξιών αυξάνεται κατακόρυφα.
Παρά την πολεμική ρητορική, ο κ. Κοντός εκτιμά ότι η τελική διευθέτηση θα είναι αναπόφευκτα διπλωματική, καθώς κάθε σύγκρουση φτάνει στο σημείο όπου το κόστος ξεπερνά το επιδιωκόμενο όφελος. Η τρέχουσα δυσκολία έγκειται στην ανάγκη όλων των πλευρών να παρουσιάσουν τη συμφωνία ως «νίκη» στο εσωτερικό τους ακροατήριο.
Ειδικότερα, η τακτική του Προέδρου Τραμπ να χρησιμοποιεί την αμερικανική υπεροπλία ως μοχλό πίεσης προσκρούει στην ανθεκτικότητα του ιρανικού καθεστώτος, το οποίο δείχνει πρόθυμο να απορροφήσει το κόστος του πολέμου. Παράλληλα, η στρατηγική θέση της Τεχεράνης στα Στενά του Ορμούζ και η έλλειψη ενιαίου μετώπου από τα αραβικά κράτη δυσχεραίνουν τους αμερικανικούς σχεδιασμούς.
Η κατάσταση περιπλέκεται περαιτέρω από εσωτερικές διαφωνίες τόσο στην Ουάσιγκτον όσο και στην Τεχεράνη, οι οποίες εμποδίζουν τη διαμόρφωση μιας σταθερής και ξεκάθαρης στάσης.