Σε μια συστηματική «χαρτογράφηση» των αντοχών και των πολιτικών ορίων του ΝΑΤΟ προχωρά η Μόσχα, χρησιμοποιώντας ως εργαλείο τις επαναλαμβανόμενες παραβιάσεις του εναέριου χώρου της Πολωνίας και της Ρουμανίας.
Σύμφωνα με αναλυτές, οι εισβολές ρωσικών drones και τα συντρίμμια πυραύλων στις ανατολικές εσχατιές της Συμμαχίας δεν αποτελούν τυχαία παράπλευρα περιστατικά του πολέμου στην Ουκρανία, αλλά μια χαμηλού κόστους στρατηγική «γκρίζας ζώνης» για τη δοκιμή της νατοϊκής συνοχής.
Κατά τη συνεδρίαση των πρεσβευτών της Συμμαχίας στις 12 Αυγούστου στις Βρυξέλλες, το ΝΑΤΟ καταδίκασε απερίφραστα τη Μόσχα, κάνοντας λόγο για «αυξανόμενη ανοχή στον κίνδυνο» από πλευράς Κρεμλίνου.
Η συνάντηση ακολούθησε αναφορές των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών —τις οποίες επικαλέστηκε η Wall Street Journal— σύμφωνα με τις οποίες ο Βλαντίμιρ Πούτιν ενδέχεται τα επόμενα χρόνια να επιχειρήσει ένα περιορισμένο, direct πλήγμα κατά κράτους-μέλους, με τη Βαλτική και την Πολωνία να θεωρούνται οι πλέον πιθανοί στόχοι.
Σύμφωνα με αναλύσεις διεθνολόγων, οι Ρώσοι επιτελείς διεξάγουν μια μορφή «αναγνώρισης» της πολιτικής βούλησης της Δύσης. Κάθε μεμονωμένο επεισόδιο —όπως η κατάρριψη ρωσικών drones κοντά στο Βουκουρέστι ή η πτώση πυραυλικών συντριμμιών κοντά στο Λούμπλιν της Πολωνίας— διατηρείται εσκεμμένα κάτω από το όριο που θα ενεργοποιούσε το Άρθρο 4 ή το Άρθρο 5 της Συνθήκης.
Με αυτόν τον τρόπο, η Μόσχα μετρά τις πραγματικές αντιδράσεις των κρατών-μελών, εκμεταλλευόμενη τρία κομβικά σημείου τρωτότητας:
- Την κόπωση των ευρωπαϊκών κοινωνιών, που πιέζει τους προϋπολογισμούς και καθυστερεί τη λήψη αποφάσεων.
- Την αβεβαιότητα γύρω από την αμερικανική δέσμευση, ειδικά μετά τις αποφάσεις της Ουάσινγκτον για απόσυρση δυνάμεων από τη Γερμανία και τη μετατόπιση του ενδιαφέροντος στον Ινδο-Ειρηνικό.
- Τη γεωγραφική έκθεση των κρατών της ανατολικής πτέρυγας (Πολωνία, Ρουμανία, Χώρες της Βαλτικής, Διάδρομος Σουβάλκι), τα οποία στερούνται στρατηγικού βάθους.
Το Κρεμλίνο, πιεζόμενο στο εσωτερικό από τις ουκρανικές επιθέσεις σε ρωσικές ενεργειακές υποδομές και βλέποντας την κάμψη στην προμήθεια δυτικών αντιαεροπορικών πυραύλων προς το Κίεβο, αναζητά μια «φθηνή» στρατηγική νίκη.
Ο μεγάλος κίνδυνος, υπογραμμίζουν οι αναλυτές, έγκειται σε έναν πιθανό λανθασμένο υπολογισμό: αν η Μόσχα εκλάβει τη συγκράτηση του ΝΑΤΟ ως αδυναμία, ενδέχεται να προχωρήσει σε μια περιορισμένη εισβολή, διαπιστώνοντας τα πραγματικά όρια της Συμμαχίας μόνο αφού τα στρατεύματά της έχουν ήδη παραβιάσει τα σύνορα.