Την ώρα που το ενδιαφέρον της διεθνούς κοινότητας παραμένει στραμμένο αλλού, στην Ουκρανία ο πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι προχώρησε σε μια κομβική αναδιάταξη εξουσίας, διορίζοντας τον επικεφαλής της στρατιωτικής υπηρεσίας πληροφοριών (GUR), Κιρίλο Μπουντάνοφ, στη θέση του προϊσταμένου του προεδρικού γραφείου. Η επιλογή αυτή προκαλεί ερωτήματα ως προς τα πραγματικά της κίνητρα και τις πολιτικές ισορροπίες που διαμορφώνει.
Ουκρανοί αναλυτές εκτιμούν ότι ο Ζελένσκι βλέπει στον Μπουντάνοφ ένα πρόσωπο ικανό να εγγυηθεί τη σταθερότητα και την προσωπική του ασφάλεια σε ένα αβέβαιο πολιτικό μέλλον, ιδίως στην περίπτωση που μια πιθανή ειρηνευτική συμφωνία με τη Ρωσία προκαλέσει έντονες αντιδράσεις στο εσωτερικό. Ο Μπουντάνοφ, που χαίρει εκτίμησης σε υπερεθνικιστικούς και ακροδεξιούς κύκλους, θεωρείται πρόσωπο με επιρροή στον στρατό και τα παραστρατιωτικά δίκτυα.
Παράλληλα, μια σειρά στρατιωτικών στελεχών τοποθετήθηκαν σε νευραλγικές πολιτικές θέσεις. Ο Όλεγκ Ιβάστσενκο ανέλαβε την ηγεσία της GUR, αντικαθιστώντας τον Μπουντάνοφ, ενώ ο συνταγματάρχης Πάβλο Παλίσα ορίστηκε πρώτος αναπληρωτής του. Το γεγονός ότι τα πρόσωπα αυτά συνδέονται στενά με τον ισχυρό επικεφαλής του προεδρικού γραφείου Αντρίι Γερμάκ, με τον οποίο ο Μπουντάνοφ βρίσκεται σε μακροχρόνια αντιπαράθεση, εντείνει τα ερωτήματα για τη συνύπαρξη ανταγωνιστικών φατριών στην εξουσία.
Σύμφωνα με τον αναλυτή Πίτερ Κορόταεφ, ο Ζελένσκι επιδιώκει να διατηρήσει, έστω και μερικώς, την επιρροή του Γερμάκ, τον οποίο εμπιστεύεται, ενώ ταυτόχρονα χρειάζεται τον Μπουντάνοφ για έναν κρίσιμο ρόλο: τις διαπραγματεύσεις για την ειρήνη. Ο ίδιος ο πρόεδρος έχει δηλώσει ότι ο διορισμός του αποσκοπεί στην ενίσχυση της «διαπραγματευτικής ομάδας».
Αν ο Μπουντάνοφ καταφέρει να εξασφαλίσει μια συμφωνία που θα μπορεί να παρουσιαστεί ως πολιτικά βιώσιμη, τότε ο Ζελένσκι ενδέχεται να την υπογράψει, ανοίγοντας τον δρόμο ώστε ο επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών να εξελιχθεί σε βασικό υποψήφιο για τη διαδοχή του. Όπως σημειώνει ο πρώην γενικός εισαγγελέας Γιούρι Λουτσένκο, ο Ζελένσκι βλέπει στον Μπουντάνοφ έναν άνθρωπο που μπορεί αφενός να αναλάβει το βάρος της ειρηνευτικής διαδικασίας και αφετέρου να λειτουργήσει ως ανάχωμα σε πολιτικές και δικαστικές πιέσεις προς το προεδρικό περιβάλλον.
Παρά ταύτα, ο Λουτσένκο εκτιμά ότι και οι δύο γνωρίζουν πως οι υποσχέσεις περί διαδοχής δεν είναι απολύτως ειλικρινείς, καθώς ο επικεφαλής του προεδρικού γραφείου δεν διαθέτει ουσιαστικές εξουσίες. Σε αυτό το πλαίσιο, ο Μπουντάνοφ ενδέχεται να λειτουργήσει περισσότερο ως «αποδιοπομπαίος τράγος» παρά ως πραγματικός ρυθμιστής των εξελίξεων.
Ωστόσο, για πολλούς αναλυτές, ο ρόλος του Μπουντάνοφ στη μελλοντική πορεία της Ουκρανίας φαίνεται να ενισχύεται διαρκώς. Με ισχυρές σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες και σημαντική επιρροή στον στρατιωτικό και παραστρατιωτικό χώρο, θεωρείται πιθανός εγγυητής μιας δύσκολης πολιτικής μετάβασης. Σε ένα σκηνικό όπου η δημοτικότητα του Ζελένσκι φθίνει, ο Μπουντάνοφ προβάλλει για ορισμένους ως το πρόσωπο που θα μπορούσε να αναλάβει την εξουσία, διαχειριζόμενος ταυτόχρονα τις συνέπειες μιας αμφιλεγόμενης ειρήνης και τη μεταπολεμική αστάθεια.