Ο στρατός του Λιβάνου (LAF) παύει πλέον να είναι ένας απλός εκτελεστής των μέτρων ασφαλείας στον νότο και μετατρέπεται στο κεντρικό πρόσωπο της μάχης για το πολιτικό μέλλον της χώρας. Το μεγάλο ερώτημα που πλανάται είναι αν η στρατιωτική ηγεσία θα καταφέρει να διατηρήσει τον ρόλο της ως εγγυητής της σταθερότητας ή αν θα συρθεί σε μια αντιπαράθεση που θα βαθύνει τα εσωτερικά ρήγματα.
Η κατάσταση περιπλέκεται καθώς ο Λιβανέζος Πρόεδρος, Ζοζέφ Αούν, σκληραίνει τη στάση του απέναντι στο Ιράν, κατηγορώντας την Τεχεράνη ότι χρησιμοποιεί τον Λίβανο ως διαπραγματευτικό χαρτί στις συνομιλίες με τις ΗΠΑ.
Μέσα σε αυτό το τεταμένο κλίμα, ο αρχηγός του στρατού, Ροντόλφ Χάικαλ, πραγματοποίησε επίσημη επίσκεψη στο Πακιστάν μετά από πρόσκληση του ομολόγου του, Ασίμ Μουνίρ, μια κίνηση που αν και είχε προγραμματιστεί καιρό πριν, αποκτά πλέον άλλη βαρύτητα.
Η συζήτηση γύρω από τον στρατό φουντώνει με αφορμή τη λεγόμενη «Διακήρυξη της Ουάσιγκτον», η οποία προτείνει κατάπαυση του πυρός, μεγαλύτερη ανάπτυξη του στρατού στον νότο και περιορισμό κάθε ένοπλης δραστηριότητας εκτός των επίσημων κρατικών θεσμών.
Για τον γενικό γραμματέα της Χεζμπολάχ, Ναΐμ Κάσεμ, το σχέδιο αυτό αποτελεί «οδικό χάρτη για τον αφανισμό και την υποταγή» του λιβανικού λαού. Από την άλλη πλευρά, ο Πρόεδρος του Κοινοβουλίου, Ναμπίχ Μπέρι, βάζει μια «κόκκινη γραμμή», ξεκαθαρίζοντας ότι οποιαδήποτε συμφωνία πρέπει να ξεκινά με πλήρη κατάπαυση του πυρός και αποχώρηση του Ισραήλ από τα κατεχόμενα εδάφη, ενώ στηρίζει απόλυτα τη σοβαρότητα και τη σοφία του στρατηγού Χάικαλ.
Από την πλευρά της, η Χεζμπολάχ προειδοποιεί να μην τεθεί ο στρατός σε μια θέση όπου θα κληθεί να πετύχει όσα το Ισραήλ απέτυχε να επιβάλει με τα όπλα. Στελέχη της οργάνωσης τονίζουν ότι ο στρατός αντιμετωπίζει ήδη σοβαρές ελλείψεις σε πόρους και προσωπικό και ότι μια αποστολή που θα εξυπηρετούσε ισραηλινούς στόχους θα έπληττε το ηθικό των στρατιωτών και θα διέλυε την εθνική ενότητα.
Παρά τις πιέσεις, πάντως, καμία πλευρά –ούτε καν οι ΗΠΑ, που συζητούν την εκπαίδευση ειδικών μονάδων για τον αφοπλισμό της Χεζμπολάχ– δεν φαίνεται να επιδιώκει μια άμεση εμφύλια σύγκρουση.
Το πιθανότερο σενάριο είναι ο στρατός να συνεχίσει να ελίσσεται με προσοχή, αποφεύγοντας τις εσωτερικές τριβές και προστατεύοντας τη χώρα από το χάος, καθώς το μέλλον του Λιβάνου δεν εξαρτάται τελικά από τις στρατιωτικές μετακινήσεις, αλλά από την πολιτική βούληση των κομμάτων να τον κρατήσουν μακριά από την πόλωση.