Ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν κρίνεται μόνο στα χαρακώματα, αλλά και στη μάχη των εντυπώσεων. Σύμφωνα με ανάλυση στο Atlantic Council, ο Βλαντίμιρ Πούτιν επενδύει σε ένα προσεκτικά δομημένο αφήγημα: να πείσει τη Δύση —και κυρίως τις ΗΠΑ— ότι η ρωσική επικράτηση είναι προδιαγεγραμμένη και ότι η περαιτέρω στήριξη στο Κίεβο είναι μάταιη.
Ωστόσο, μια προσεκτική ματιά στα πραγματικά δεδομένα αποκαλύπτει ότι η εικόνα του «πανίσχυρου νικητή» καταρρέει μπροστά στην πραγματικότητα του μετώπου.
Η στρατηγική αποτυχία της Μόσχας
Παρά την πίεση, η Ρωσία έχει αποτύχει σε όλους τους αρχικούς στρατηγικούς της στόχους:
Το Κίεβο παραμένει όρθιο: Η ουκρανική κυβέρνηση λειτουργεί κανονικά και η χώρα διατηρεί την κυριαρχία της.
Το ΝΑΤΟ ισχυροποιείται: Αντί για διάσπαση της Συμμαχίας, είδαμε την ιστορική ένταξη της Φινλανδίας και της Σουηδίας.
Απώλεια ελέγχου: Η Ρωσία έχει χάσει την υπεροχή στη Μαύρη Θάλασσα και δεν διαθέτει τον έλεγχο των αιθέρων, παρά το μέγεθος της αεροπορίας της.
Το τρομακτικό κόστος του «χρόνου»
Η Μόσχα επιχειρεί έναν εξαντλητικό πόλεμο φθοράς, ελπίζοντας ότι η αντοχή της θα ξεπεράσει εκείνη της Δύσης. Όμως, οι αριθμοί μαρτυρούν μια βαθιά κρίση:
Απώλειες ρεκόρ: Ο λόγος των θυμάτων (από 2,5:1 έως 7:1 υπέρ της Ουκρανίας) δείχνει ότι η Ρωσία θυσιάζει χιλιάδες ζωές για ελάχιστα εδαφικά κέρδη.
Πίεση στη στρατολόγηση: Η χρήση καταδίκων και μισθοφόρων, καθώς και το γεγονός ότι οι αποζημιώσεις θανάτου ξεπερνούν τους μισθούς των ενεργών στρατιωτών, υποδηλώνουν ένα σύστημα υπό κατάρρευση.
Ο «οικονομικός πειρασμός» ως δόλωμα
Ο Πούτιν «πλασάρει» τη μελλοντική ομαλοποίηση των σχέσεων ως οικονομική ευκαιρία για τις αμερικανικές επιχειρήσεις, επιδιώκοντας να δελεάσει όσους προτιμούν το εμπόριο από τη γεωπολιτική σταθερότητα. Πρόκειται για μια παγίδα: η Ρωσία δεν προσφέρει συνεργασία, αλλά προσπαθεί να εξαγοράσει την αποδοχή της επιθετικότητάς της. Μια τέτοια υποχώρηση θα έστελνε το λάθος μήνυμα παγκοσμίως —ιδιαίτερα στο Πεκίνο— ότι η στρατιωτική βία μπορεί τελικά να οδηγήσει σε οικονομικά οφέλη.
Η ανάγκη για «Ειρήνη μέσω Ισχύος»
Η ανάλυση καταλήγει στο ότι η Δύση πρέπει να εγκαταλείψει την παθητική στάση της «αποφυγής κλιμάκωσης» και να περάσει στην αποφασιστική δράση. Για να εξαναγκαστεί ο Πούτιν σε διαπραγματεύσεις, πρέπει να αντιμετωπίσει κόστος που δεν μπορεί να απορροφήσει. Αυτό απαιτεί:
Εξοπλισμό της Ουκρανίας με συστήματα που πλήττουν καίριες υποδομές και κέντρα διοίκησης βαθιά στο ρωσικό έδαφος.
Στρατηγική σαφήνεια: Η ειρήνη θα έρθει μόνο αν η Μόσχα συνειδητοποιήσει ότι η Δύση δεν θα «κουραστεί».
Το διακύβευμα είναι σαφές: Εάν η ρωσική επιθετικότητα ανταμειφθεί, η αποτροπή παγκοσμίως θα καταρρεύσει. Τα γεγονότα δείχνουν μια Ρωσία σε φθορά και αδυναμία· το αν θα επιτρέψουμε στο αφήγημα του Κρεμλίνου να κερδίσει την πραγματικότητα, είναι δική μας επιλογή.