Ο Παναθηναϊκός είχε ανέκαθεν μια ιδιαίτερη σχέση με τη Λατινική Αμερική. Μια σχέση που άλλοτε γεννούσε ηγέτες και στιγμές ποδοσφαιρικής μαγείας, άλλοτε όμως εξελισσόταν σε ιστορίες που ξεχάστηκαν γρήγορα.
Η πρόσφατη απόκτηση του Σαντίνο Αντίνο από τη Godoy Cruz ήρθε να υπενθυμίσει ότι οι «πράσινοι» συνεχίζουν να κοιτούν υπερατλαντικά, επενδύοντας σε ταλέντο, προοπτική και διαφορετική ποδοσφαιρική κουλτούρα.
Ο νεαρός Αργεντινός εξτρέμ, ο 25ος Λατίνος του που θα φορέσει το τριφύλλι, δεν αποτελεί απλώς μια ακόμη μεταγραφή Ιανουαρίου. Αντιθέτως, συμβολίζει μια φιλοσοφία που θέλει τον Παναθηναϊκό να «χτίζει» το μέλλον του, ακόμη και μέσα από δύσκολες και απαιτητικές διαπραγματεύσεις, όπως εκείνες με τον ισχυρό άνδρα της Γοδόι Κρους, Χοσέ Μανσούρ.
Με αφορμή αυτή τη μεταγραφή, αξίζει μια αναδρομή στις χειμερινές υπερατλαντικές επιλογές του συλλόγου. Επιλογές που σημάδεψαν εποχές, άλλες θετικά και άλλες αρνητικά.
Οι πρώτες απόπειρες: μεγάλα ονόματα, μικρό αποτύπωμα
Τον Ιανουάριο του 1999, ο Παναθηναϊκός επιχείρησε μια μεταγραφή με βαριά φανέλα. Ο λόγος για τον Ζούλιο Σέζαρ ντα Σίλβα, έναν ποδοσφαιριστή με θητεία σε κορυφαίους ευρωπαϊκούς συλλόγους και διεθνείς παραστάσεις με τη Βραζιλία. Στα 36 του χρόνια, όμως, η παρουσία του στα «πράσινα» αποδείχθηκε σύντομη και ουσιαστικά αδιάφορη, με μόλις τέσσερις συμμετοχές και χωρίς καμία ουσιαστική επιρροή στο παιχνίδι της ομάδας.
Λίγα χρόνια αργότερα, το 2005, ήρθε ο Άντερσον Λίμα Φρέιτας. Ένα από τα πιο «καυτά» ονόματα της Super League εκείνης της περιόδου, που όμως στάθηκε εξαιρετικά άτυχος. Ένας σοβαρός τραυματισμός στο γόνατο στο ντεμπούτο του ουσιαστικά έβαλε τέλος σε μια μεταγραφή που έδειχνε πολλά υποσχόμενη.
Η εξαίρεση που έγινε κανόνας: ο Εζεκίελ Γκονζάλες
Αν υπάρχει ένα όνομα που δικαιώνει πλήρως τη λατινοαμερικάνικη «στροφή» του Παναθηναϊκού, αυτό είναι του Εζεκίελ Γκονζάλες. Ο Αργεντινός μέσος ήρθε τον χειμώνα του 2004 και μέσα σε λίγες εβδομάδες έγινε σημείο αναφοράς. Το γκολ-ποίημα στο ντεμπούτο του στη Λεωφόρο ήταν απλώς η αρχή.
Για τέσσερα χρόνια αποτέλεσε τον απόλυτο οργανωτή και ηγέτη της ομάδας, οδηγώντας την στο νταμπλ και χαρίζοντας στιγμές ποδοσφαιρικής έμπνευσης. Οι σοβαροί τραυματισμοί στα γόνατα δεν του επέτρεψαν να ολοκληρώσει την καριέρα του όπως άξιζε, όμως η θέση του στο πάνθεον των αγαπημένων ξένων του Παναθηναϊκού παραμένει αδιαμφισβήτητη.
Παίκτες-σκιές και χαμένες ευκαιρίες
Στη λίστα των χειμερινών αφίξεων από τη Λατινική Αμερική υπάρχει και ο Ντέιβιντ από την Παλμέιρας. Ένα project που δεν προχώρησε ποτέ. Ο νεαρός στόπερ δεν κατάφερε να πείσει ούτε στις προπονήσεις, με αποτέλεσμα να αποχωρήσει σχεδόν αθόρυβα, έχοντας μόλις τρεις συμμετοχές.
Η εμπειρία του Λουτσιάνο Φιγκερόα
Το 2013, ο Παναθηναϊκός στράφηκε ξανά στην εμπειρία. Ο Λουτσιάνο Φιγκερόα, με βαρύ βιογραφικό και πλούσια καριέρα σε Αργεντινή, Ευρώπη και Μεξικό, ήρθε για να προσφέρει λύσεις κυρίως από τον πάγκο. Μπορεί η παρουσία του να ήταν σύντομη, όμως το γκολ στο «Γ. Καραϊσκάκης» απέναντι στον Ολυμπιακό έμεινε χαραγμένο στη μνήμη των φίλων της ομάδας.
Ο χειμώνας του 2016: ποσότητα, ποιότητα και… ανακαλύψεις
Η μεταγραφική περίοδος του Ιανουαρίου 2016 ήταν ίσως η πιο έντονη σε λατινοαμερικάνικο «χρώμα». Πέντε παίκτες από Βραζιλία και Αργεντινή εντάχθηκαν τότε στο ρόστερ.
Ο Γιούρι Μαμούτε και ο Λούκας Εβαντζελίστα δεν άφησαν έντονο στίγμα. Αντίθετα, ο Ροντρίγκο Μολέντο εξελίχθηκε σε βασικό πυλώνα της άμυνας, ενώ ο Λούκας Βιγιαφάνιες αποτέλεσε για χρόνια σταθερή αξία στο κέντρο, συνδέοντας το όνομά του και με την κατάκτηση Κυπέλλου.
Ξεχωριστή θέση, φυσικά, έχει ο Σεμπάστιαν Λέτο. Η επιστροφή του αποτέλεσε περισσότερο συναισθηματική παρά αγωνιστική κίνηση, όμως το συνολικό του αποτύπωμα στην ιστορία του συλλόγου είναι τεράστιο.
Το σήμερα και το αύριο
Ο Ντάνιελ Μαντσίνι, που αποκτήθηκε τον Ιανουάριο του 2023, είναι μέχρι σήμερα ο πιο πρόσφατος «λατίνος» που δικαιώνει την επιλογή του Παναθηναϊκού. Με σταθερή παρουσία, αριθμούς και τίτλο στο ενεργητικό του, αποτελεί σημείο αναφοράς της σύγχρονης εποχής.
Και κάπως έτσι, ο κύκλος κλείνει – ή μάλλον ανοίγει ξανά. Με τον Σαντίνο Αντίνο να πατά το χορτάρι της Λεωφόρου, ο Παναθηναϊκός δείχνει πως εξακολουθεί να πιστεύει ότι στη Λατινική Αμερική δεν βρίσκονται μόνο ρίσκα, αλλά και οι ηγέτες της επόμενης ημέρας