Η αυλαία της 62ης Διάσκεψης Ασφαλείας του Μονάχου ανοίξε την Παρασκευή (13/02/2026) σε ένα κλίμα έντονης αβεβαιότητας, με τη σχέση Ευρώπης και ΗΠΑ να δοκιμάζεται όσο ποτέ άλλοτε.
Περίπου 50 ηγέτες κρατών, στρατιωτικοί επιτελείς και αναλυτές συγκεντρώνονται για να επαναπροσδιορίσουν τις παγκόσμιες ισορροπίες, την ώρα που η Ουάσινγκτον στέλνει σαφή μηνύματα για περιορισμό της στρατιωτικής της παρουσίας στη γηραιά ήπειρο.
Η νέα αμερικανική στρατηγική και η «αποξένωση» Ο Μάρκο Ρούμπιο, εκπροσωπώντας τις ΗΠΑ, διεμήνυσε πως η γεωπολιτική εισέρχεται σε μια νέα εποχή που απαιτεί επαναξιολόγηση των ρόλων. Αν και η ρητορική του αναμένεται πιο διαλλακτική σε σχέση με το παρελθόν, η ουσία παραμένει αμετάκλητη: το Πεντάγωνο, μέσω στελεχών όπως ο Έλμπριτζ Κόλμπι, καλεί τους Ευρωπαίους να αναλάβουν τα ηνία της δικής τους άμυνας απέναντι στη ρωσική απειλή, προαναγγέλλοντας μείωση των συμβατικών αμερικανικών δυνάμεων. Η εξέλιξη αυτή, σε συνδυασμό με προκλητικές διεκδικήσεις όπως αυτή για τη Γροιλανδία, έχει πλήξει την παραδοσιακή εμπιστοσύνη, με τον Βόλφγκανγκ Ίσινγκερ να κάνει λόγο για μια δυναμική που αλλάζει τον κόσμο με απρόβλεπτες συνέπειες.
Το δίλημμα της πυρηνικής αποτροπής Το κρισιμότερο ζήτημα της Διάσκεψης αφορά την πυρηνική προστασία της Ευρώπης. Με την αξιοπιστία της αμερικανικής «ομπρέλας» να αμφισβητείται, η ήπειρος βρίσκεται μπροστά στο φάσμα της απομόνωσης έναντι του τεράστιου ρωσικού οπλοστασίου. Σε αυτό το πλαίσιο, ο Εμανουέλ Μακρόν φαίνεται έτοιμος να θέσει στο τραπέζι την επέκταση της γαλλικής πυρηνικής αποτροπής σε ολόκληρη την Ευρώπη. Ωστόσο, μια τέτοια κίνηση —ή η εναλλακτική της ανάπτυξης εγχώριων οπλοστασίων από άλλες χώρες— προσκρούει σε δυσβάσταχτο οικονομικό κόστος, διεθνείς συνθήκες και περίπλοκα διλήμματα εθνικής ασφάλειας.
Αναζητώντας κοινό παρονομαστή Η Γερμανία και οι λοιποί εταίροι εκφράζουν φανερό εκνευρισμό για τη στάση της Ουάσινγκτον, επιδιώκοντας να βρουν έναν κοινό παρονομαστή που θα διασώζει τη συνοχή του ΝΑΤΟ. Προς το παρόν, η πιο ρεαλιστική διέξοδος φαίνεται να είναι η ταχεία ενίσχυση του συμβατικού, μη πυρηνικού οπλοστασίου της Ευρώπης, ώστε να μπορεί να αποτρέψει μια ενδεχόμενη εισβολή. Οι αποφάσεις που θα ληφθούν στο Μόναχο θεωρούνται ιστορικής σημασίας, καθώς θα καθορίσουν αν η Ευρώπη μπορεί να σταθεί στα πόδια της ως αυτόνομος αμυντικός πόλος ή αν θα αναγκαστεί σε οδυνηρές υποχωρήσεις.