Πίσω από τις δημόσιες συζητήσεις για εδάφη και εγγυήσεις ασφαλείας στην Ουκρανία, το Κρεμλίνο φαίνεται να ενεργοποιεί ένα παράλληλο κανάλι διπλωματίας που βασίζεται αποκλειστικά στο οικονομικό όφελος.
Σύμφωνα με ανάλυση του Economist, η Μόσχα φέρεται να έχει παρουσιάσει στην κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ την προοπτική επιχειρηματικών συμφωνιών που αγγίζουν το αστρονομικό ποσό των 12 τρισεκατομμυρίων δολαρίων, με μοναδικό αντάλλαγμα την άρση των διεθνών κυρώσεων. Η στρατηγική αυτή, που περιγράφεται σε απόρρητα σημειώματα του ρωσικού Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας, στοχεύει να δελεάσει τον Αμερικανό πρόεδρο με έναν «χρυσό θησαυρό», προκειμένου να ασκήσει πίεση στο Κίεβο για έναν επώδυνο συμβιβασμό.
Ωστόσο, η πραγματικότητα πίσω από αυτά τα νούμερα είναι πολύ πιο σύνθετη και λιγότερο λαμπερή. Οι αναλυτές επισημαίνουν ότι το ποσό των 12 τρισεκατομμυρίων αποτελεί μάλλον πολιτική υπερβολή, καθώς ισούται με έξι φορές το ετήσιο ΑΕΠ της Ρωσίας. Ακόμη και στην απίθανη περίπτωση που οι αμερικανικές επιχειρήσεις κατάφερναν να ελέγξουν το μισό του ρωσικού εμπορίου, θα απαιτούνταν δεκαετίες απόλυτης σταθερότητας για να προσεγγίσουν τέτοια μεγέθη.
Το πραγματικό ενδιαφέρον εστιάζεται στα τεράστια κοιτάσματα ενέργειας στη Σιβηρία και την Αρκτική, καθώς και στις σπάνιες γαίες. Παρόλα αυτά, η αξιοποίησή τους απαιτεί κολοσσιαίες επενδύσεις και τεχνογνωσία που σήμερα λείπει από τη Ρωσία, ενώ η Κίνα έχει ήδη καταλάβει το μεγαλύτερο μέρος της αγοράς, με το 57% των ρωσικών εισαγωγών να προέρχεται πλέον από το Πεκίνο.
Επιπλέον, το πολιτικό και νομικό κόστος μιας τέτοιας συμφωνίας είναι τεράστιο. Η άρση των περίπου 23.000 περιοριστικών μέτρων που έχουν επιβληθεί στη Ρωσία δεν μπορεί να γίνει μόνο με προεδρικά διατάγματα, καθώς απαιτείται η έγκριση ενός διχασμένου Κογκρέσου. Ταυτόχρονα, η Ευρώπη εμφανίζεται διστακτική σε μια απότομη εξομάλυνση των σχέσεων.
Η ανάλυση καταλήγει στο συμπέρασμα ότι το ρωσικό «Ελ Ντοράντο» ενδέχεται να είναι μια καλοστημένη γεωπολιτική παγίδα. Αν και ορισμένα πρόσωπα με πρόσβαση στην εξουσία μπορεί να επωφεληθούν από μεμονωμένες συμβάσεις, η ρωσική οικονομία παραμένει μικρότερη από την ιταλική και εξαιρετικά αβέβαιη, καθιστώντας το όραμα των τρισεκατομμυρίων περισσότερο δόλωμα παρά ρεαλιστική προοπτική για τις ΗΠΑ