Κινέζοι στρατιωτικοί αναλυτές και υπηρεσίες πληροφοριών εκτιμούν ότι η εκτεταμένη διείσδυση της Mossad στο Ιράν ανοίγει ένα «κουτί της Πανδώρας» για τη διεθνή ασφάλεια. Από την οπτική του Πεκίνου, οι ισραηλινές και αμερικανικές επιχειρήσεις πληροφοριών —ιδίως μετά το 2015 και με επιτάχυνση την περίοδο 2025–2026— σηματοδοτούν τη μετάβαση σε ένα νέο είδος σύγκρουσης.
Η δυνατότητα τοποθέτησης πρακτόρων, διείσδυσης σε ευαίσθητα δίκτυα, εξουδετέρωσης ραντάρ και υποστήριξης στοχευμένων πληγμάτων από το εσωτερικό του Ιράν θεωρείται παράδειγμα αυτού που Κινέζοι αναλυτές αποκαλούν «πληροφοριοποιημένο και ευφυές πόλεμο». Πρόκειται για ένα υβριδικό μοντέλο όπου κυβερνοεπιθέσεις, εσωτερική στρατολόγηση και τεχνολογική υπονόμευση αποδυναμώνουν την άμυνα πριν ακόμη ξεκινήσει η συμβατική στρατιωτική δράση.
Στον κινεζικό στρατηγικό διάλογο, οι επιχειρήσεις του Ισραήλ παρουσιάζονται ως απόδειξη ότι ο πόλεμος πληροφοριών προηγείται πλέον της ένοπλης σύγκρουσης. Η επιτυχία υπονόμευσης ιρανικών συστημάτων αεράμυνας εκ των έσω, σύμφωνα με Κινέζους ειδικούς, δημιούργησε ένα νέο επιχειρησιακό πρότυπο που καθιστά λιγότερο αναγκαία την άμεση αντιπαράθεση στο πεδίο μάχης.
Παράλληλα, η διείσδυση σε κρίσιμες εγκαταστάσεις ανέδειξε δομικές αδυναμίες του ιρανικού κράτους — από την ψηφιακή ασφάλεια έως τη διοικητική συνοχή. Στο Πεκίνο, το περιστατικό ερμηνεύεται ως προειδοποίηση ότι ακόμη και ισχυρά κράτη μπορούν να πληγούν μέσω των «ρωγμών» των θεσμών τους.
Οι συνέπειες, κατά την κινεζική ανάλυση, υπερβαίνουν το ίδιο το Ιράν. Η χώρα αποτελεί κομβικό κρίκο για την ενεργειακή ασφάλεια και τους εμπορικούς διαδρόμους της Belt and Road Initiative, γεγονός που καθιστά οποιαδήποτε αποσταθεροποίηση ζήτημα ευρύτερης γεωοικονομικής σημασίας.
Ως απάντηση, η Κίνα φέρεται να ενίσχυσε τη συνεργασία αντικατασκοπείας με την Τεχεράνη, προωθώντας ασφαλέστερα ψηφιακά συστήματα, εναλλακτικές τεχνολογίες —όπως το δορυφορικό σύστημα BeiDou— και αναβαθμίσεις στην αεράμυνα. Παράλληλα, επιδιώκει την ενσωμάτωση του Ιράν σε ευρύτερα σχήματα ασφάλειας, όπως ο Οργανισμός Συνεργασίας της Σαγκάης.
Στο διπλωματικό επίπεδο, το Πεκίνο στηρίζει τη διατήρηση της ιρανικής κυριαρχίας, αποφεύγοντας ωστόσο οποιαδήποτε δέσμευση για άμεση στρατιωτική εμπλοκή. Η κινεζική στρατηγική δίνει έμφαση στην ενίσχυση της ανθεκτικότητας — τεχνολογικής, οικονομικής και θεσμικής — αντί της ανοιχτής αντιπαράθεσης.
Σύμφωνα με την κινεζική οπτική, η σύγκρουση δεν εξελίσσεται πλέον μόνο στα πεδία των μαχών αλλά στα δίκτυα, στις υποδομές και στους θεσμούς. Σε αυτό το νέο περιβάλλον, η εθνική κυριαρχία εξαρτάται εξίσου από την ασφάλεια των συστημάτων όσο και από τη στρατιωτική ισχύ.