Η στρατιωτική επιχείρηση που εξαπέλυσαν το Ισραήλ και οι Ηνωμένες Πολιτείες κατά του Ιράν μπορεί να αποτελεί κοινή δράση, ωστόσο οι πολιτικές και κοινωνικές αντιδράσεις στις δύο χώρες διαφέρουν σημαντικά. Στις ΗΠΑ, η κοινή γνώμη και το πολιτικό σύστημα εμφανίζονται διχασμένα γύρω από βασικά ζητήματα, όπως η νομιμότητα των επιθέσεων, η ανάγκη έγκρισης από το Κογκρέσο και το κατά πόσο οι πιθανοί κίνδυνοι δικαιολογούν τα αναμενόμενα οφέλη.
Στο Ισραήλ, αντίθετα, η σύγκρουση φαίνεται να έχει συσπειρώσει προσωρινά μια κοινωνία που τα τελευταία χρόνια βρισκόταν σε έντονη πολιτική πόλωση. Για πολλούς Ισραηλινούς, η ανατροπή του ιρανικού καθεστώτος θεωρείται η μόνη εξέλιξη που θα μπορούσε να ισοδυναμεί με πραγματική νίκη. Η μέχρι στιγμής πορεία των επιχειρήσεων ενισχύει αυτό το αίσθημα, καθώς, σύμφωνα με ισραηλινές εκτιμήσεις, έχουν πληγεί κρίσιμες στρατιωτικές υποδομές, κέντρα διοίκησης και ανώτατα στελέχη του ιρανικού καθεστώτος.
Η απειλή που αποδίδεται στην Τεχεράνη έχει διαμορφώσει επί δεκαετίες την ισραηλινή αντίληψη ασφάλειας. Από την Ισλαμική Επανάσταση του 1979 έως σήμερα, το Ιράν θεωρείται βασικός αντίπαλος του Ισραήλ, τόσο λόγω των δηλώσεων περί καταστροφής του ισραηλινού κράτους όσο και λόγω της στήριξης που παρέχει σε οργανώσεις και ένοπλες ομάδες στην περιοχή.
Για τον πρωθυπουργό του Ισραήλ, Μπενιαμίν Νετανιάχου, η σύγκρουση έρχεται σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη πολιτική συγκυρία. Μέχρι πρόσφατα, αντιμετώπιζε αυξανόμενη πίεση για τις ευθύνες της κυβέρνησής του σχετικά με τα κενά ασφαλείας πριν από την επίθεση της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου 2023, ενώ παράλληλα βρίσκεται αντιμέτωπος με δίκη για υποθέσεις διαφθοράς και με αβέβαιες δημοσκοπικές προοπτικές ενόψει πιθανών εκλογών.
Η στρατιωτική εκστρατεία κατά του Ιράν, ωστόσο, ενδέχεται να αλλάξει τους πολιτικούς συσχετισμούς. Ο Νετανιάχου έχει διαχρονικά τοποθετήσει την ιρανική απειλή στο επίκεντρο της πολιτικής του ρητορικής, παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως τον ηγέτη που μπορεί να προστατεύσει το Ισραήλ από την Τεχεράνη. Μια στρατιωτική επιτυχία θα μπορούσε να ενισχύσει σημαντικά το πολιτικό του αφήγημα και να επηρεάσει το εκλογικό σκηνικό.
Παρά τον ενθουσιασμό που επικρατεί σε μεγάλο μέρος της ισραηλινής κοινωνίας, δεν λείπουν οι ανησυχίες για το ενδεχόμενο περαιτέρω κλιμάκωσης. Η σύγκρουση θα μπορούσε να ανοίξει νέα μέτωπα, είτε με τη Χεζμπολάχ στον Λίβανο(που άνοιξε) είτε με άλλες ένοπλες ομάδες που υποστηρίζονται από το Ιράν(πχ Χούθι), ενώ παραμένει αβέβαιο κατά πόσο η στρατιωτική επιτυχία θα οδηγήσει σε μακροχρόνια σταθερότητα.
Παράλληλα, η ισραηλινή οικονομία και κοινωνία έχουν ήδη επιβαρυνθεί σημαντικά από τη συνεχιζόμενη πολεμική κινητοποίηση των τελευταίων ετών, με υψηλές αμυντικές δαπάνες, πτώση του τουρισμού και αυξανόμενες οικονομικές πιέσεις.
Δημοσκοπήσεις πάντως δείχνουν ευρεία στήριξη των Ισραηλινών στη στρατιωτική επιχείρηση κατά του Ιράν, ακόμη και μεταξύ ψηφοφόρων που συνήθως αντιτίθενται στην κυβέρνηση. Η σπάνια αυτή πολιτική συναίνεση θα μπορούσε να ενισχύσει τη θέση του Νετανιάχου σε ενδεχόμενες πρόωρες εκλογές.
Ωστόσο, αναλυτές προειδοποιούν ότι ακόμη και μια επιτυχής εκστρατεία δεν πρόκειται να επιλύσει βαθύτερα προβλήματα που αντιμετωπίζει το Ισραήλ, όπως η εσωτερική πολιτική πόλωση, οι σχέσεις με τους Παλαιστινίους και η αυξανόμενη διεθνής κριτική. Έτσι, παρά τα στρατιωτικά κέρδη, το ερώτημα για το πώς και πότε θα ολοκληρωθεί η σύγκρουση παραμένει ανοιχτό.