Η Ουγγαρία οδεύει προς την κρισιμότερη εκλογική αναμέτρηση των τελευταίων δεκαετιών, με τον Βίκτορ Όρμπαν να βρίσκεται, για πρώτη φορά μετά από 16 χρόνια, αντιμέτωπος με το ενδεχόμενο μιας ταπεινωτικής ήττας.
Οι εκλογές της 12ης Απριλίου προσλαμβάνουν χαρακτήρα υπαρξιακού δημοψηφίσματος, καθώς η κοινωνία φαίνεται να γυρνά την πλάτη στην εθνικιστική και φιλορωσική ατζέντα του Fidesz, αναζητώντας μια νέα πορεία εντός της ευρωπαϊκής οικογένειας.
Δημοσκοπική κατάρρευση για το καθεστώς Όρμπαν
Τα στοιχεία των τελευταίων μετρήσεων είναι αποκαλυπτικά μιας πολιτικής ανατροπής:
Το κόμμα Tisza του Πέτερ Μαγιάρ καταγράφει εντυπωσιακή δυναμική, συγκεντρώνοντας ποσοστά που αγγίζουν το 56% στους αποφασισμένους ψηφοφόρους, αφήνοντας το Fidesz στο 37%.
Σε ορισμένες δημοσκοπήσεις, η ψαλίδα μεταξύ αντιπολίτευσης και κυβέρνησης εκτινάσσεται στις 23 ποσοστιαίες μονάδες, επιβεβαιώνοντας τη μαζική στροφή των νεότερων ηλικιών και της μεσαίας τάξης προς μια πολιτική αλλαγή.
Δύο κόσμοι σε σύγκρουση
Η μάχη αυτή δεν αφορά μόνο πρόσωπα, αλλά δύο εκ διαμέτρου αντίθετα οράματα. Από τη μία πλευρά, ο Όρμπαν εκπροσωπεί τον απομονωτισμό, την ακροδεξιά ρητορική και τις στενές σχέσεις με το Κρεμλίνο, λειτουργώντας συχνά ως «δούρειος ίππος» της Μόσχας εντός της ΕΕ μέσω της χρήσης βέτο. Από την άλλη, ο Μαγιάρ ηγείται ενός φιλοευρωπαϊκού, κεντροδεξιού μετώπου που υπόσχεται διαφάνεια, αποκατάσταση του κράτους δικαίου και στενή συνεργασία με τις Βρυξέλλες.
Μια ήττα που θα ανακουφίσει την Ευρώπη
Η πιθανή πτώση του Όρμπαν θεωρείται από πολλούς Ευρωπαίους αξιωματούχους ως μια στρατηγική «ανάσα» για τη συνοχή της Ένωσης. Σε μια περίοδο που η Ευρώπη πιέζεται από την άνοδο ακροδεξιών σχηματισμών, όπως το AfD στη Γερμανία και το Εθνικό Μέτωπο στη Γαλλία, η επιστροφή της Ουγγαρίας στον δημοκρατικό πυρήνα θα μπορούσε να ανακόψει το κύμα του ευρωσκεπτικισμού και να τερματίσει τις χρόνιες προστριβές εντός του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου.
Παρά τον πανίσχυρο κρατικό μηχανισμό και το εκλογικό σύστημα που έχει ραφτεί στα μέτρα του Fidesz, η κόπωση της ουγγρικής κοινωνίας από τη διαφθορά και την οικονομική πίεση φαίνεται πλέον μη αναστρέψιμη. Η κάλπη της Κυριακής δεν θα κρίνει μόνο τον επόμενο πρωθυπουργό στη Βουδαπέστη, αλλά και την ανθεκτικότητα των ευρωπαϊκών αξιών απέναντι στον αυταρχισμό.