Η στρατηγική επιλογή του Ιράν να επιβάλει «διόδια» σε γιουάν στα Στενά του Ορμούζ υπερβαίνει την απλή πρόκληση κατά του δολαρίου, αποτελώντας μια ευφυή εκμετάλλευση των βαθύτερων παγκόσμιων ρηγμάτων. Η Τεχεράνη χρησιμοποιεί τον φυσικό έλεγχο αυτού του κρίσιμου κόμβου για να εξαναγκάσει τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Κίνα σε μια αντιπαράθεση από την οποία καμία πλευρά δεν μπορεί να αποδεσμευτεί χωρίς σημαντικό κόστος.
Αντί να επιδιώκει μια ευθεία στρατιωτική νίκη, το Ιράν μετατρέπει την αμοιβαία οικονομική εξάρτηση των δύο υπερδυνάμεων σε όπλο, καθιστώντας τον εαυτό του ρυθμιστή της παγκόσμιας ενεργειακής ροής.
Για το Πεκίνο, η κατάσταση εξελίσσεται σε έναν διπλωματικό και οικονομικό εφιάλτη, καθώς η Κίνα εξαρτάται από τα Στενά για το ήμισυ των ενεργειακών της εισαγωγών. Ενώ η χρήση του γιουάν φαίνεται αρχικά ως κέρδος για τη διεθνοποίηση του κινεζικού νομίσματος, στην πραγματικότητα εγκλωβίζει την Κίνα σε έναν ρόλο ακούσιου χρηματοδότη των Ιρανών Φρουρών της Επανάστασης.
Κάθε συναλλαγή που εκκαθαρίζεται μέσω του συστήματος αυτού στέλνει ένα σήμα complicity (συνέργειας) προς τη Δύση, αναγκάζοντας την Κίνα να επιλέξει ανάμεσα στην ενεργειακή της ασφάλεια και τη διατήρηση των διεθνών της σχέσεων, σε μια περίοδο που η Ουάσιγκτον απειλεί με εξοντωτικούς δασμούς.
Ταυτόχρονα, η στρατηγική αυτή εκθέτει τις ρωγμές στην αμερικανική αξιοπιστία. Οι δηλώσεις του Προέδρου Τραμπ περί ενεργειακής ανεξαρτησίας των ΗΠΑ αποδυναμώνουν τον ρόλο του αμερικανικού ναυτικού ως εγγυητή της ελεύθερης ναυσιπλοΐας, μετατρέποντας μια μέχρι πρότινος «ιερή» δέσμευση σε μια προαιρετική και συναλλακτική πολιτική.
Αυτή η στροφή δημιουργεί ένα κενό ασφαλείας που θορυβεί τους παραδοσιακούς συμμάχους στον Κόλπο, όπως η Σαουδική Αραβία και τα ΗΑΕ, οι οποίοι βλέπουν την Ουάσιγκτον να αποστασιοποιείται από την προστασία του πετροδολαρίου την ίδια στιγμή που το Ιράν προσφέρει μια εναλλακτική, έστω και εκβιαστική, δομή.
Τελικά, το Ιράν δεν χρειάζεται να κερδίσει μια πολεμική σύρραξη για να ανατρέψει την περιφερειακή ισορροπία. Κρατώντας τον έλεγχο του Ορμούζ, καταφέρνει να αναδείξει την αδυναμία της υπερδύναμης να μετατρέψει τη στρατιωτική της υπεροχή σε πολιτική λύση, ενώ ταυτόχρονα «βραχυκυκλώνει» την κινεζική στρατηγική.
Η αποτυχία των ειρηνευτικών συνομιλιών και η επιμονή της Τεχεράνης σε έναν μόνιμο μηχανισμό ελέγχου επιβεβαιώνουν ότι τα Στενά δεν είναι πλέον απλώς ένα πέρασμα, αλλά ο μοχλός με τον οποίο το Ιράν επιχειρεί να επαναδιαπραγματευτεί τη θέση του στον κόσμο, εκμεταλλευόμενο τη σύγκρουση των άλλων.