Το τέλος της σύγκρουσης ανάμεσα σε Ισραήλ, Ηνωμένες Πολιτείες και Ιράν δεν αναμένεται να επαναφέρει την περιοχή του Κόλπου στην προπολεμική ισορροπία. Αντίθετα, αφήνει πίσω του ένα πιο ασταθές και σύνθετο περιβάλλον, όπου τα κράτη αναπροσαρμόζουν στρατηγικές και συμμαχίες. Το Συμβούλιο Συνεργασίας του Κόλπου δείχνει τάσεις μεγαλύτερου συντονισμού απέναντι σε κοινές απειλές, χωρίς ωστόσο να ξεπερνά τις βαθιές εσωτερικές του διαφορές.
Ο πόλεμος λειτούργησε ως ισχυρό σοκ για την περιοχή. Οι επιθέσεις του Ιράν ανέδειξαν τις ευπάθειες κρίσιμων υποδομών, ακόμη και σε χώρες που είχαν επιλέξει την αποκλιμάκωση. Παράλληλα, αναζωπυρώθηκαν αμφιβολίες για την αξιοπιστία των εξωτερικών εγγυήσεων ασφάλειας, κυρίως από τις ΗΠΑ, οδηγώντας τα κράτη του Κόλπου σε επανεκτίμηση των επιλογών τους.
Παρά τις παραδοσιακές εντάσεις, όπως αυτές που κορυφώθηκαν στην κρίση του Κατάρ (2017–2021), η πρόσφατη σύγκρουση οδήγησε σε προσωρινή σύγκλιση. Η κοινή απειλή ενίσχυσε τον συντονισμό, όχι λόγω κοινής ταυτότητας αλλά από στρατηγική ανάγκη, καθώς έγινε σαφές ότι ακόμη και πολιτικές ισορροπίας με το Ιράν δεν εγγυώνται ασφάλεια.
Στο νέο περιβάλλον, επανέρχεται η συζήτηση για ενίσχυση της συλλογικής ασφάλειας. Αν και ιστορικά ο οργανισμός απέφευγε βαθιά στρατιωτική ενοποίηση, οι πρόσφατες εξελίξεις ενδέχεται να οδηγήσουν σε πιο δομημένες μορφές συνεργασίας, ενδεχομένως και με εξωτερικούς εταίρους όπως οι ΗΠΑ ή διακριτικά το Ισραήλ. Ωστόσο, η έλλειψη εμπιστοσύνης και οι διαφορετικές αντιλήψεις για τις απειλές —ιδίως απέναντι στο Ιράν— παραμένουν εμπόδια.
Οι εσωτερικές αντιθέσεις δεν έχουν εξαφανιστεί. Οι σχέσεις μεταξύ Σαουδική Αραβία και Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα συνεχίζουν να χαρακτηρίζονται από ανταγωνισμό, ενώ χώρες όπως το Κατάρ και το Ομάν διατηρούν πιο ισορροπημένες σχέσεις με την Τεχεράνη. Το Κουβέιτ παραμένει προσεκτικό, ενώ το Μπαχρέιν ευθυγραμμίζεται στενά με τη Σαουδική Αραβία.
Ένα από τα βασικά συμπεράσματα αφορά την αναθεώρηση της στρατηγικής «εξισορρόπησης» που ακολουθούσαν τα κράτη του Κόλπου, συνδυάζοντας σχέσεις με το Ιράν, δεσμούς με την Κίνα και εγγυήσεις ασφαλείας από τις ΗΠΑ. Ο πόλεμος ανέδειξε τα όρια αυτής της προσέγγισης, ωθώντας σε νέα έμφαση στην περιφερειακή συνεργασία και την προστασία κρίσιμων υποδομών.
Παράλληλα, οι οικονομικές προκλήσεις ενισχύουν τόσο τη συνεργασία όσο και τον ανταγωνισμό. Ζητήματα όπως η ενεργειακή ασφάλεια και οι εμπορικές διαδρομές απαιτούν συντονισμό, την ώρα που φιλόδοξες στρατηγικές ανάπτυξης εντείνουν τον ανταγωνισμό μεταξύ των οικονομιών της περιοχής.
Η επόμενη ημέρα στον Κόλπο δεν διαμορφώνεται ούτε από πλήρη ενότητα ούτε από διάλυση, αλλά από μια «επιλεκτική συνεργασία». Τα κράτη θα συνεργάζονται όπου τα συμφέροντα συγκλίνουν, ενώ θα συνεχίζουν να ανταγωνίζονται σε άλλους τομείς.
Για το Ισραήλ, οι εξελίξεις αυτές δημιουργούν νέες ευκαιρίες αλλά και περιορισμούς, καθώς η ενίσχυση της συνεργασίας με ορισμένες χώρες συνυπάρχει με τις διαφορετικές στρατηγικές άλλων.
Συνολικά, ο πόλεμος αναδιαμόρφωσε το γεωπολιτικό τοπίο του Κόλπου, ενισχύοντας την ανάγκη συντονισμού χωρίς να εξαλείφει τις βαθιές διαφορές. Η ισορροπία ανάμεσα στη συνεργασία και τον ανταγωνισμό αναμένεται να καθορίσει τη σταθερότητα της περιοχής τα επόμενα χρόνια.