Μια θεμελιώδη μετατόπιση στο κέντρο βάρους της ιρανικής εξουσίας αποκαλύπτει ρεπορτάζ των New York Times, περιγράφοντας έναν Ανώτατο Ηγέτη που, αν και πνευματικά διαυγής, παραμένει μια «σκιά» στο παρασκήνιο.
Ο Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, ο οποίος διαδέχθηκε τον πατέρα του υπό δραματικές συνθήκες, φαίνεται να έχει υιοθετήσει έναν ρόλο «διευθύνοντος συμβούλου» σε ένα κράτος που πλέον διοικείται συλλογικά από ένα σκληροπυρηνικό «διοικητικό συμβούλιο» στρατηγών.
Ο Ηγέτης στο Κρησφύγετο
Ο Χαμενεΐ παραμένει μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, φέροντας βαριά τραύματα από τον βομβαρδισμό της 28ης Φεβρουαρίου που στοίχισε τη ζωή στην οικογένειά του.
Με σοβαρά εγκαύματα στο πρόσωπο που δυσκολεύουν την ομιλία του και αναμένοντας προσθετικά μέλη, επικοινωνεί αποκλειστικά μέσω χειρόγραφων μηνυμάτων που μεταφέρονται από έμπιστους αγγελιαφόρους. Η αποφυγή βιντεοσκοπημένων μηνυμάτων αποδίδεται στην επιθυμία του να μην εμφανιστεί αδύναμος ή ευάλωτος απέναντι στον εχθρό και το εσωτερικό ακροατήριο.
Η Κυριαρχία των Φρουρών της Επανάστασης
Η φυσική αδυναμία του Χαμενεΐ και η ανάγκη για άμεσες στρατιωτικές αποφάσεις έχουν εκτοξεύσει την επιρροή των Φρουρών της Επανάστασης (IRGC). Οι στρατηγοί, παλιοί συμπολεμιστές του Χαμενεΐ από την εφηβεία του, αποτελούν πλέον την κυρίαρχη δύναμη, παραγκωνίζοντας τους κληρικούς και την εκλεγμένη κυβέρνηση.
Περιθωριοποίηση Πολιτικών: Ο Πρόεδρος Πεζεσκιάν έχει περιοριστεί στη διαχείριση της εσωτερικής επάρκειας τροφίμων και καυσίμων.
Διπλωματία "Χακί": Ο Πρόεδρος της Βουλής, Μοχάμαντ-Μπαγκέρ Γκαλιμπάφ (πρώην στρατηγός), έχει αναλάβει τα ηνία των διαπραγματεύσεων, παραμερίζοντας το Υπουργείο Εξωτερικών.
Το "Πάγωμα" των Διαπραγματεύσεων
Η επιρροή των στρατηγών αποδείχθηκε καθοριστική στην πρόσφατη κατάρρευση των συνομιλιών στο Ισλαμαμπάντ. Παρά τις προειδοποιήσεις της κυβέρνησης για οικονομική ζημία 300 δισ. δολαρίων, οι στρατηγοί επέβαλαν τη διακοπή των επαφών, εξοργισμένοι από τις κατασχέσεις πλοίων και τον συνεχιζόμενο ναυτικό αποκλεισμό από τον Ντόναλντ Τραμπ.
Ενώ ο Τραμπ κάνει λόγο για «αλλαγή καθεστώτος», η πραγματικότητα δείχνει μια στρατιωτικοποίηση της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Το Ιράν δεν κατέρρευσε, αλλά μεταλλάχθηκε: από μια θεοκρατία υπό έναν πανίσχυρο κληρικό, σε ένα κράτος υπό την κηδεμονία ενός πανίσχυρου στρατιωτικού μηχανισμού που χρησιμοποιεί τον τραυματισμένο Χαμενεΐ ως σύμβολο νομιμοποίησης.