Για ακόμη μια φορά, η Τουρκία επιστρατεύει το προπαγανδιστικό της οπλοστάσιο, με την ακαδημαϊκή κοινότητα της Τραπεζούντας να αναλαμβάνει τον ρόλο του εκτελεστή της ιστορικής αλήθειας.
Με αφορμή τις εκδηλώσεις μνήμης της 19ης Μαΐου στην Ελλάδα, Τούρκοι πανεπιστημιακοί έσπευσαν να χαρακτηρίσουν τη Γενοκτονία των Ποντίων ως «ανυπόστατο πολιτικό εφεύρημα», επιβεβαιώνοντας την πάγια άρνηση της Άγκυρας να αναμετρηθεί με τις μαύρες σελίδες του παρελθόντος της.
Η 19η Μαΐου και η Διαστρέβλωση της Ιστορίας
Ο υποδιευθυντής του Ινστιτούτου Μαύρης Θάλασσας, Γιουκσέλ Κιουτσούκερ, έφτασε στο σημείο να υποστηρίξει ότι η σύνδεση της 19ης Μαΐου 1919 με τη σφαγή του ποντιακού ελληνισμού στερείται ιστορικού ερείσματος. Για την τουρκική ιστοριογραφία, η ημέρα που ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάστηκε στη Σαμψούντα αποτελεί την ιερή απαρχή του «Εθνικού Αγώνα».
Για τον ελληνισμό, ωστόσο, η ίδια ημερομηνία σηματοδοτεί την έναρξη της τελικής και πιο άγριας φάσης της εξόντωσης 353.000 ανθρώπων. Ο Κιουτσούκερ υποβάθμισε την επίσημη αναγνώριση της Γενοκτονίας από το Ελληνικό Κοινοβούλιο το 1994, χαρακτηρίζοντάς την απλώς ως μια «πολιτική επιλογή» και προϊόν «ελληνικής προπαγάνδας».
Θύτες που Αυτοπαρουσιάζονται ως Θύματα
Στο ίδιο προκλητικό μοτίβο κινήθηκε και ο καθηγητής Διεθνών Σχέσεων, Ισμαήλ Κιοσέ, ο οποίος επιχείρησε να αντιστρέψει πλήρως την πραγματικότητα, παρουσιάζοντας τους Μουσουλμάνους Τούρκους ως τα... «πραγματικά θύματα» της περιόδου. Κατά την ακραία θεωρία του, οι ποντιακές συμμορίες, έχοντας την υποστήριξη της Μεγάλης Βρετανίας, ήταν εκείνες που διέπραξαν σφαγές εις βάρος του τουρκικού πληθυσμού.
Ο Κιοσέ απέδωσε τη διατήρηση του ζητήματος στην επικαιρότητα στην «ήττα της Ελλάδας», την εκκλησία και σε «ακραίους εθνικιστικούς κύκλους», βαφτίζοντας τις συστηματικές εκτοπίσεις, τις πορείες θανάτου και τις ομαδικές εκτελέσεις των Ελλήνων ως απλές «αμοιβαίες απώλειες υπό συνθήκες πολέμου».
Το Προπέτασμα Καπνού των «Ανοιχτών Αρχείων»
Θέλοντας να δώσει έναν μανδύα εγκυρότητας στην κρατική γραμμή, ο Κιοσέ ισχυρίστηκε ότι το Ινστιτούτο Μαύρης Θάλασσας συνεχίζει να τροφοδοτεί τα τουρκικά υπουργεία με «εκθέσεις», δηλώνοντας προκλητικά πως η Τουρκία δεν έχει τίποτα να φοβηθεί και ότι τα αρχεία της είναι ανοιχτά.
Η ρητορική αυτή, ωστόσο, αδυνατεί να κρύψει την πραγματικότητα: η Άγκυρα συνεχίζει να επενδύει τεράστια ποσά στην οργανωμένη λήθη και στην παραποίηση των γεγονότων, αρνούμενη πεισματικά να αναγνωρίσει ένα τεκμηριωμένο έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, το οποίο η διεθνής ιστορική κοινότητα έχει ήδη καταγράψει με αδιάψευστα στοιχεία.