Σε μια νέα, αυστηρότερη φάση περνά η πολιτική της «κινεζοποίησης» των εθνοτικών μειονοτήτων από το Πεκίνο, καθώς τέθηκε σε ισχύ ο «Νόμος για την Προώθηση της Εθνικής Ενότητας και της Εθνοτικής Προόδου». Η νομοθεσία αυτή έρχεται να δώσει επίσημο νομικό πλαίσιο σε πρακτικές αναγκαστικής αφομοίωσης πληθυσμών —όπως οι Θιβετιανοί, οι Ουιγούροι και οι Μογγόλοι— που εφαρμόζονται εδώ και δεκαετίες.
Εμπνευσμένος από τη ρητορική του Σι Τζινπίνγκ, ο οποίος ζητά οι 56 εθνοτικές ομάδες της χώρας να είναι ενωμένες «σαν τους σπόρους ενός ροδιού», ο νόμος επιβάλλει την κινεζική εθνική ταυτότητα και την πίστη στο Κομμουνιστικό Κόμμα σε κάθε πτυχή της καθημερινότητας: από τα σχολεία, όπου η κινεζική γίνεται η αποκλειστική γλώσσα διδασκαλίας, μέχρι την υποχρέωση των γονέων να γαλουχούν τα παιδιά τους με κομματικά ιδεώδη.
Η έναρξη ισχύος του νόμου πυροδότησε σφοδρές αντιδράσεις στη Δύση, με αποκορύφωμα την τραγική αυτοπυρπόληση ενός Θιβετιανού ακτιβιστή έξω από την έδρα του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη. Ωστόσο, το σημείο που προκαλεί τον μεγαλύτερο διεθνή συναγερμό είναι το άρθρο 63.
Η συγκεκριμένη διάταξη δίνει στο Πεκίνο το δικαίωμα να διώκει ποινικά άτομα ή οργανώσεις ακόμη και εκτός της κινεζικής επικράτειας, εφόσον θεωρηθεί ότι «υπονομεύουν την εθνοτική ενότητα». Η ασάφεια του νόμου μετατρέπεται, σύμφωνα με αναλυτές, σε εργαλείο «διακρατικής καταστολής», καθώς πολίτες που ζουν στο εξωτερικό απειλούνται έμμεσα μέσω αντιποίνων που μπορεί να υποστούν οι συγγενείς τους πίσω στην Κίνα.
Χαρακτηριστική είναι η υπόθεση της 23χρονης φοιτήτριας Ζανγκ Γιαντί, η οποία σπούδαζε στη Γαλλία και πλέον αγνοείται, έχοντας συλληφθεί κατά τη διάρκεια ταξιδιού στην πατρίδα της, με την κατηγορία της υποκίνησης διάσπασης, επειδή είχε αναρτήσει ευχές για τα γενέθλια του Δαλάι Λάμα. Αντιδρώντας στις εξελίξεις, ευρωβουλευτές καλούν τα κράτη-μέλη της Ε.Ε. να αναστείλουν τις συμφωνίες έκδοσης με την Κίνα.
Από την πλευρά του, το Πεκίνο απορρίπτει τις δυτικές επικρίσεις, με το Υπουργείο Εξωτερικών και το Υπουργείο Δικαστικής Εξουσίας να κάνουν λόγο για «κακόβουλη δυσφήμηση» και «διαστρεβλωμένες ερμηνείες», επιμένοντας ότι ο νόμος είναι απόλυτα νόμιμος και απαραίτητος για την προστασία της εθνικής ασφάλειας.