Ο πόλεμος στο Ιράν έχει προκαλέσει ισχυρούς ανασεισμούς στον Περσικό Κόλπο, φέρνοντας τα αραβικά κράτη αντιμέτωπα με μια διπλή απογοήτευση. Από τη μία πλευρά, η δυσαρέσκεια απέναντι στις ΗΠΑ διογκώνεται, καθώς η αμερικανική στρατιωτική εμπλοκή προκάλεσε αναταραχή στις διεθνείς αγορές ενέργειας χωρίς να καταφέρει να προστατεύσει αποτελεσματικά την περιοχή από τις ιρανικές επιθέσεις.
Από την άλλη, ο πόλεμος γκρέμισε τις αυταπάτες ότι η Κίνα θα μπορούσε να εξελιχθεί σε έναν εναλλακτικό, αξιόπιστο εταίρο ασφαλείας. Η παθητική στάση του Πεκίνου και η άρνησή του να ασκήσει πίεση στην Τεχεράνη για τη συγκράτηση των συγκρούσεων απέδειξαν ότι η οικονομική επιρροή της Κίνας δεν συνοδεύεται από τη βούληση ανάληψης γεωπολιτικών ευθυνών.
Τα προηγούμενα χρόνια, οι χώρες του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου (ΣΣΚ) έβλεπαν την Κίνα ως σταθεροποιητική δύναμη. Η εξάρτηση του Πεκίνου από το αραβικό πετρέλαιο, οι διμερείς εμπορικές συναλλαγές που ξεπέρασαν τα 300 δισεκατομμύρια δολάρια, αλλά και η διπλωματική επιτυχία της Κίνας να μεσολαβήσει για την επαναπροσέγγιση Σαουδικής Αραβίας και Ιράν το 2023, είχαν καλλιεργήσει προσδοκίες.
Οι ηγέτες του Κόλπου ήλπιζαν ότι η διευρυνόμενη κινεζική παρουσία θα λειτουργούσε ως αντίβαρο στην Ουάσινγκτον και θα συγκρατούσε την ιρανική επιθετικότητα.
Ωστόσο, η κρίση αποκάλυψε τα όρια της κινεζικής στρατηγικής. Από τις επιθέσεις των Χούθι στην Ερυθρά Θάλασσα έως την ανοιχτή σύγκρουση στο Ιράν, το Πεκίνο επέλεξε την αποχή και την προστασία αποκλειστικά των δικών του στενών συμφερόντων, αποφεύγοντας οποιαδήποτε ανάληψη κόστους.
Παγιδευμένη ανάμεσα στην έλλειψη ολοκληρωμένου οράματος για την περιφερειακή ασφάλεια και τον φόβο της εμπλοκής σε μια ασταθή περιοχή, η κινεζική ηγεσία προτίμησε τη διατήρηση της ουδετερότητας.
Παρά την εξέλιξη αυτή, οι οικονομικοί δεσμοί μεταξύ των δύο πλευρών θα συνεχίσουν να αναπτύσσονται, ιδίως στους τομείς της ενέργειας, της πράσινης τεχνολογίας, της τεχνητής νοημοσύνης και των επενδύσεων.
Εντούτοις, κατέστη σαφές ότι η Κίνα επιθυμεί «κεφάλαια χωρίς ευθύνες». Χωρίς τη δυνατότητα να υπολογίζουν στο Πεκίνο για την ασφάλειά τους, τα κράτη του Κόλπου διχάζονται: ορισμένα, όπως η Ομανική διπλωματία, προτείνουν μια νέα περιφερειακή αρχιτεκτονική ασφαλείας χωρίς την ηγεμονία των ΗΠΑ, ενώ άλλα, όπως τα ΗΑΕ, το Μπαχρέιν και το Κουβέιτ, αναγκάζονται να δεθούν στενότερα στο άρμα της Ουάσινγκτον, αναζητώντας παράλληλα νέες συμμαχίες με χώρες όπως η Τουρκία και το Πακιστάν.