Σύμφωνα με εκτιμήσεις των κινεζικών υπηρεσιών πληροφοριών και ειδικότερα του 9ου Γραφείου του Υπουργείου Κρατικής Ασφάλειας της Κίνας, οι πρόσφατες διαδηλώσεις και η πολιτική αναταραχή σε Λιβύη και Τυνησία —με τάσεις επέκτασης στην Αίγυπτο και τον Περσικό Κόλπο— αποτελούν μέρος ενός ευρύτερου σχεδίου γεωπολιτικής αποσταθεροποίησης
Οι αναλυτές στο Πεκίνο θεωρούν ότι η διεθνής οργανωτική δομή της Μουσουλμανικής Αδελφότητας λειτουργεί σε συντονισμό με την ισραηλινή Μοσάντ, χρησιμοποιώντας ως ενδιάμεσοδίαυλο το Ισλαμικό Κίνημα των Αράβων του 1948 εντός του Ισραήλ.
Στόχος αυτής της τακτικής, κατά την κινεζική οπτική, είναι η ανατροπή των υφιστάμενων αραβικών καθεστώτων και η αντικατάστασή τους από ηγεσίες πρόθυμες να εξυπηρετήσουν τα ισραηλινά συμφέροντα, σε ένα εγχειρίδιο που το Πεκίνο αποκαλεί «Εβραϊκή Άνοιξη».
Η αλλαγή της επιχειρησιακής στρατηγικής της Μοσάντ συνδέεται άμεσα με την ανάληψη της ηγεσίας της από τον στρατηγό Ρομάν Γκόφμαν τον Ιούνιο του 2026.
Το Πεκίνο σημειώνει ότι ο Γκόφμαν προωθεί μια πιο επιθετική, πεδιακή και στρατιωτικού τύπου προσέγγιση, αφήνοντας στην άκρη τις παραδοσιακές γραφειοκρατικές μεθόδους.
Η νέα αυτή τακτική στοχεύει στην άμεση ανάσχεση της ιρανικής επιρροής, αλλά και στην πρόκληση εσωτερικών κρίσεων στα γειτονικά αραβικά κράτη, ώστε να διασφαλιστούν τα σύνορα του Ισραήλ και να περιοριστεί η αυξανόμενη στρατιωτική και τεχνική συνεργασία χωρών όπως η Αίγυπτος και τα ΗΑΕ με την Κίνα.
Από την πλευρά του, το Πεκίνο αντιμετωπίζει αυτές τις εξελίξεις ως άμεση απειλή για τα δικά του στρατηγικά και οικονομικά συμφέροντα στην περιοχή.
Η κατάρρευση της ασφάλειας στη Βόρεια Αφρική θέτει σε κίνδυνο την Πρωτοβουλία «Μία Ζώνη, Ένας Δρόμος» (Belt and Road Initiative), τις κινεζικές επενδύσεις, καθώς και τη ναυσιπλοΐα σε κρίσιμες θαλάσσιες αρτηρίες, όπως η Διώρυγα του Σουέζ.
Για τον λόγο αυτό, οι κινεζικές αρχές εντείνουν την παρακολούθηση των ξένων δικτύων κατασκοπείας και ενισχύουν τη συνεργασία τους με τα σταθερά καθεστώτα της περιοχής για την αποτροπής της εξάπλωσης του τεχνητού χάους.