Σε μια νέα προσπάθεια να κάμψει την αντίσταση της ιρανικής ηγεσίας έπειτα από σχεδόν έξι μήνες πολεμικής σύρραξης, ο Αμερικανός Υπουργός Οικονομικών, Σκοτ Μπέσεντ, ανακοίνωσε την «Επιχείρηση Οικονομικός Αποσυνάγωγος» (Operation Economic Outcast), απειλώντας με αυστηρές κυρώσεις όποιες χώρες συνεχίζουν τις εμπορικές συναλλαγές με το Τεχεράνη.
Αν και ο Μπέσεντ δεν κατονόμασε ευθέως την Κίνα, το Πεκίνο αποτελεί τον καθοριστικότερο παράγοντα για την επιτυχία του εγχειρήματος, καθώς παραμένει ο κυριότερος οικονομικός «αιμοδότης» του Ιράν, απορροφώντας τη συντριπτική πλειονότητα των πετρελαϊκών του εξαγωγών.
Η στάση της Κίνας και οι κόκκινες γραμμές
Το Πεκίνο απορρίπτει κατηγορηματικά τις μονομερείς αμερικανικές κυρώσεις, διεμήνυσε ότι θα λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα για τη διασφάλιση των συμφερόντων του και προειδοποίησε ότι ο οικονομικός πόλεμος επιδεινώνει τις εντάσεις.
Αναλυτές επισημαίνουν ότι η κινεζική πλευρά δύσκολα θα δεχθεί να επιβάλει η Ουάσινγκτον νομικούς περιορισμούς στις συναλλαγές κινεζικών εταιρειών με τρίτες χώρες, καθώς αυτό θα δημιουργούσε ένα επικίνδυνο προηγούμενο.
Παράλληλα, το Πεκίνο αξιοποιεί ένα «σκιώδες» δίκτυο ανεξάρτητων διυλιστηρίων (γνωστά ως teapots) και χρηματοπιστωτικών διαύλων που λειτουργούν εκτός του συστήματος του δολαρίου.
Ωστόσο, Αμερικανοί αναλυτές σημειώνουν ότι η Ουάσινγκτον θα μπορούσε να ασκήσει πιέσεις στοχεύοντας μητρικές κινεζικές κρατικές επιχειρήσεις που είναι ενταγμένες στο διεθνές δολαριακό σύστημα.
Διπλωματικές ισορροπίες εν όψει της Συνόδου Κορυφής
Η κλιμάκωση της έντασης καταγράφεται σε μια ιδιαίτερα ευαίσθητη χρονική συγκυρία, εν όψει της επικείμενης επίσκεψης του Σι Τζινπίνγκ στις ΗΠΑ για τη συνάντησή του με τον Ντόναλντ Τραμπ, όπου θα συζητηθεί η παράταση της εμπορικής εκεχειρίας των δύο χωρών.
Το διακύβευμα της Συνόδου: Τυχόν επιβολή κυρώσεων σε μεγάλες κινεζικές τράπεζες κινδυνεύει να μετατρέψει τη σύνοδο κορυφής από προσπάθεια σταθεροποίησης των σχέσεων σε άσκηση «διαχείρισης ζημίας».
Τα σημεία σύγκλισης: Παρά τις διαφωνίες, Ουάσινγκτον και Πεκίνο μοιράζονται το κοινό συμφέρον για την αποκατάσταση της ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ και την περιφερειακή σταθερότητα.
Το Πεκίνο επιδιώκει να διατηρήσει την εικόνα της υπεύθυνης δύναμης που προωθεί την ειρήνη, ξεκαθαρίζοντας ωστόσο ότι οποιαδήποτε διπλωματική συμβολή του δεν θα λειτουργήσει ως εργαλείο της αμερικανικής στρατηγικής «μέγιστης πίεσης».