Για περισσότερο από μισό αιώνα, η απόλυτη κυριαρχία του αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού στις θάλασσες αποτελούσε τη ραχοκοκαλιά του παγκόσμιου εμπορίου. Ωστόσο, όπως επισημαίνει σε ανάλυσή του ο πολιτικός επιστήμονας Benoît Tanguay, ο πυλώνας αυτός καταρρέει, με την τρέχουσα κρίση στα Στενά του Ορμούζ να φέρνει στην επιφάνεια τη ραγδαία υποχώρηση της αμερικανικής ισχύος.
Η επιβολή αποκλεισμού και «περιβαλλοντικών τελών» από το Ιράν στην κρίσιμη αυτή θαλάσσια αρτηρία έχει προκαλέσει παγκόσμιες ελλείψεις σε καύσιμα και πρώτες ύλες, με τις ΗΠΑ να αναγκάζονται να καταφύγουν στα στρατηγικά τους αποθέματα πετρελαίου, τα οποία βρίσκονται πλέον στο χαμηλότερο σημείο από το 1982.
Παράλληλα, η επίκληση της «ελεύθερης ναυσιπλοΐας» από τη Δύση χαρακτηρίζεται από υποκρισία, καθώς οι ίδιες οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους εφαρμόζουν συστηματικά ναυτικούς αποκλεισμούς όταν αυτό εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους.
Ο ασύμμετρος πόλεμος των drones και η εξάντληση των ΗΠΑ
Σε αντίθεση με τη δεκαετία του '80, η Ουάσινγκτον αδυνατεί σήμερα να επιβάλει την τάξη, εξαιτίας της τεχνολογικής «δημοκρατικοποίησης» που έφεραν τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones).
Η οικονομική και επιχειρησιακή εξίσωση αποδεικνύεται καταστροφική: το αμερικανικό ναυτικό αναγκάζεται να καταρρίπτει φθηνά drones των 20.000 δολαρίων χρησιμοποιώντας πυραύλους αναχαίτισης αξίας 2 εκατομμυρίων δολαρίων.
Αυτό έχει εξαντλήσει τα δυτικά αποθέματα αντιαεροπορικών συστημάτων (Patriot και THAAD), αναγκάζοντας το Πεντάγωνο να αποσύρει πόρους από το μέτωπο της Ουκρανίας.
Παράλληλα, οι πλήγματες σε αμερικανικές υποδομές στο Μπαχρέιν υποχρέωσαν το ναυτικό σε οπισθοχώρηση logistics στο Ντιέγκο Γκαρσία, ενώ η παρατεταμένη παραμονή των αεροπλανοφόρων στη θάλασσα εξαντλεί τα πληρώματα και αφήνει ακάλυπτο τον Ειρηνικό.
Η βιομηχανική υπεροχή της Κίνας και το κόστος για τους πολίτες
Ωστόσο, ο μεγαλύτερος κίνδυνος για την αμερικανική θαλασσοκρατία προέρχεται από την Κίνα. Ενώ ο αμερικανικός στόλος συρρικνώνεται στα 300 πλοία και μαστίζεται από γερασμένα ναυπηγεία και καθυστερήσεις, η Κίνα διαθέτει πλέον μεγαλύτερο αριθμό σκαφών και ναυπηγική ικανότητα έως και 200 φορές μεγαλύτερη από των ΗΠΑ.
Μία μόνο κινεζική κρατική εταιρεία κατασκευάζει ετησίως περισσότερα πλοία από όσα έχει παράγει ολόκληρη η αμερικανική βιομηχανία μεταπολεμικά, ενώ το τεχνολογικό χάσμα κλείνει ταχύτατα.
Η αλλαγή αυτή απειλεί το 80% του παγκόσμιου εμπορίου που διεξάγεται μέσω θαλάσσης. Εάν οι αποκλεισμοί και η επιβολή διοδίων γενικευτούν σε κρίσιμα περάσματα, το αυξημένο μεταφορικό κόστος θα τροφοδοτήσει τον πληθωρισμό, ενώ οι πολίτες θα κληθούν να πληρώσουν το μάρμαρο είτε μέσω της ακρίβειας είτε μέσω προγραμμάτων λιτότητας για νέους εξοπλισμούς.