Η Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα —η δεύτερη που φιλοξενείται σε τουρκικό έδαφος μετά το 2004— αποτελεί ιδανική ευκαιρία για την κυβέρνηση του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ώστε να προωθήσει κρίσιμα εξοπλιστικά της αιτήματα προς την Ουάσιγκτον.
Στο μικροσκόπιο της Αθήνας βρίσκεται η στάση που θα κρατήσει ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ, καθώς πληθαίνουν τα δημοσιεύματα, όπως των New York Times, που τον φέρουν έτοιμο να ανάψει το πράσινο φως για την επιστροφή της Τουρκίας στο πρόγραμμα των μαχητικών F-35 ή για την προμήθεια κινητήρων για το εγχώριο μαχητικό Kaan.
Πάντως, διπλωματικοί κύκλοι εκτιμούν ότι τυχόν υποσχέσεις του Τραμπ για άρση των κυρώσεων CAATSA θα έχουν κυρίως επικοινωνιακό χαρακτήρα, καθώς η οριστική έγκριση για τα F-35 απαιτεί τη σύμφωνη γνώμη του Κογκρέσου, όπου το κλίμα παραμένει αρνητικό.
Παράλληλα, η Άνκυρα ενισχύει τη θέση της εντός της Συμμαχίας με την απόκτηση δύο νέων νατοϊκών στρατηγείων. Το πρώτο αφορά τη Διοίκηση Ναυτικού Στοιχείου (MCC) στην Κωνσταντινούπολη με πεδίο ευθύνης τη Μαύρη Θάλασσα, όπου η Τουρκία απολαμβάνει ειδικά προνόμια λόγω της Συνθήκης του Μοντρέ, γεγονός που δεν επέτρεψε στην Ελλάδα να εγείρει ενστάσεις.
Η δεύτερη δομή αφορά την Ενοποιημένη Αεροπορική και Πυραυλική Άμυνα (IAMD) στη νοτιοανατολική Τουρκία, η οποία έγινε επίσης αποδεκτή από την ελληνική πλευρά ως μέρος ενός ευρύτερου ευρωπαϊκού σχεδιασμού.
Αυτό που προκαλεί έντονο προβληματισμό στην ελληνική διπλωματία είναι η γενικότερη τάση των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε. να αντιμετωπίζουν πλέον την Τουρκία ως αναγκαίο πυλώνα για την ευρωπαϊκή ασφάλεια και ως ισχυρό εταίρο στην αμυντική βιομηχανία.
Η έμφαση που θα δοθεί στην αμυντική παραγωγή κατά τη Σύνοδο φέρνει σε δύσκολη θέση την Αθήνα, η οποία παρουσιάζει καθυστερήσεις, με τις κρατικές αμυντικές βιομηχανίες να υπολειτουργούν και τις ιδιωτικές να στερούνται ενός ενιαίου στρατηγικού σχεδιασμού.
Επιπλέον πίεση ασκεί στην Ελλάδα η συζήτηση για την οικονομική ενίσχυση της Ουκρανίας. Η κυβέρνηση επιχειρεί να διαπραγματευτεί την καταβολή των υποχρεώσεών της σε βάθος διετίας ή τριετίας, καθώς το δημοσιονομικό κόστος είναι βαρύ σε μια προεκλογική περίοδο.
Τέλος, τα παραδοσιακά αγκάθια στις ελληνοτουρκικές σχέσεις εντός του ΝΑΤΟ παραμένουν ενεργά. Η Άγκυρα συνεχίζει να πιέζει για τον τερματισμό της νατοϊκής ναυτικής επιχείρησης SNMG-2 στο Αιγαίο —η οποία ξεκίνησε το 2015 για το μεταναστευτικό— με την Αθήνα, που έχει αυτή την περίοδο τη διοίκηση της δύναμης, να προβάλει σταθερά βέτο, παρά την πρόσφατη αποχώρηση της Γερμανίας από τη συγκεκριμένη δραστηριότητα.