Έντονη νευρικότητα και βαθιά πολιτική αμηχανία επικρατούν στη Χαριλάου Τρικούπη, καθώς οι διαδοχικές δημοσκοπήσεις καταγράφουν μια εικόνα μόνιμης στασιμότητας και φθοράς για το ΠΑΣΟΚ. Παρά το γεγονός ότι το κόμμα παραμένει καθηλωμένο, με ιδιαίτερα απογοητευτικές επιδόσεις σε κρίσιμες περιφέρειες όπως η Αττική, η Θεσσαλονίκη και τα Δωδεκάνησα, στελέχη της ηγεσίας επιλέγουν να στοχοποιούν τις εταιρείες μετρήσεων και τα μέσα ενημέρωσης.
Η τακτική αυτή της μετάθεσης ευθυνών θυμίζει έντονα τις χειρότερες ημέρες του ΣΥΡΙΖΑ προ της κατάρρευσής του, αντί να οδηγεί σε ουσιαστική αυτοκριτική για την απουσία καθαρού πολιτικού αφηγήματος, η οποία αφήνει τους πολίτες μετέωρους για το αν το ΠΑΣΟΚ αποτελεί κόμμα διαμαρτυρίας, διαχείρισης ή εν αναμονή κυβερνητικό εταίρο.
Στο επίκεντρο της κριτικής βρίσκεται ο ίδιος ο Νίκος Ανδρουλάκης, στον οποίο καταλογίζεται μια προσωποκεντρική, κλειστή στρατηγική που δείχνει να έχει εξαντλήσει το πολιτικό της ταβάνι.
Οι εσωκομματικοί τριγμοί εντάθηκαν μετά τη δημόσια παρέμβαση του ευρωβουλευτή Νίκου Παπανδρέου, ο οποίος επεσήμανε με νόημα ότι η βελόνα των ποσοστών δεν μετακινείται παρά τις συνεχείς δημοσκοπήσεις, καλώντας την ηγεσία να λάβει σοβαρά τα μηνύματα και να παραμείνει ανοιχτή σε δημοκρατικές συζητήσεις την επομένη των εκλογών.
Την ίδια ώρα, η συζήτηση που άνοιξε γύρω από τις τοποθετήσεις του Χάρη Δούκα επιτείνει το κλίμα της «πολιτικής Βαβέλ» στους διαδρόμους του κόμματος.
Προκειμένου να αναχαιτίσει τη δημοσκοπική υποχώρηση και να επιβάλει σιωπητήριο στην εσωστρέφεια, ο Νίκος Ανδρουλάκης επέλεξε την οδό της πυγμής. Με αυστηρή προειδοποίηση μέσω τηλεοπτικής του συνέντευξης, ξεκαθάρισε ότι όποιος αμφισβητεί δημόσια την επίσημη γραμμή και τη στρατηγική της παράταξης δεν θα έχει θέση στο κόμμα την επόμενη ημέρα.
Στο ίδιο μήκος κύματος, κορυφαία στελέχη, όπως η Τόνια Αντωνίου, ο Ανδρέας Σπυρόπουλος και ο Μιχάλης Κατρίνης, ζήτησαν αυτοσυγκράτηση και απόλυτη συμμόρφωση προς τις συλλογικές αποφάσεις του συνεδρίου.
Καθώς η Χαριλάου Τρικούπη επιχειρεί πλέον να αλλάξει την ατζέντα με περιοδείες του προέδρου στα μεγάλα αστικά κέντρα, γίνεται σαφές ότι η ηγεσία επενδύει πλέον στην αυστηρή κομματική πειθαρχία παρά στην πολυφωνία, θεωρώντας την τεχνητή εικόνα ενότητας ως μοναδική προϋπόθεση για την επιβίωση του κόμματος.