Η τρέχουσα προσέγγιση της Ουάσιγκτον απέναντι στην Τεχεράνη χαρακτηρίζεται από ένα βαθύ δομικό σφάλμα, καθώς επιχειρεί να συνδυάσει την πολεμική ισχύ με τη διπλωματία σε ένα μοντέλο που ουσιαστικά μετατρέπει τη διαπραγμάτευση σε συνέχεια των εχθροπραξιών.
Σύμφωνα με ανάλυση της Wall Street Journal, το Ιράν επιστρέφει στη δοκιμασμένη στρατηγική της εργαλειοποίησης του πετρελαίου και της ναυσιπλοΐας, επιδιώκοντας όχι απαραίτητα το πλήρες σφράγισμα των Στενών του Ορμούζ, αλλά τη δημιουργία μιας κατάστασης διαρκούς επικινδυνότητας.
Παρά τον ιστορικό ανταγωνισμό (frenemies), ο μεγαλύτερος φόβος της Τουρκίας δεν είναι η ισχύς της Τεχεράνης, αλλά η πιθανή κατάρρευση του ιρανικού κράτους.
