Η τρέχουσα προσέγγιση της Ουάσιγκτον απέναντι στην Τεχεράνη χαρακτηρίζεται από ένα βαθύ δομικό σφάλμα, καθώς επιχειρεί να συνδυάσει την πολεμική ισχύ με τη διπλωματία σε ένα μοντέλο που ουσιαστικά μετατρέπει τη διαπραγμάτευση σε συνέχεια των εχθροπραξιών.
Αυτή η στρατηγική της «διπλωματίας υπό πυρά» βασίζεται στην εσφαλμένη πεποίθηση ότι η άσκηση μέγιστης πίεσης μπορεί να επιβάλει ένα επιθυμητό πολιτικό αποτέλεσμα.
Ωστόσο, στην περίπτωση του Ιράν, η αύξηση του κόστους και των απειλών δεν οδηγεί σε υποχώρηση αλλά ενισχύει τα κίνητρα για αντίσταση, μετατρέποντας την πίεση σε πηγή εσωτερικής πολιτικής συνοχής για το ιρανικό καθεστώς.
Το πρόβλημα εντοπίζεται στην έλλειψη αξιοπιστίας των αμερικανικών προτάσεων, οι οποίες συχνά μοιάζουν περισσότερο με τελεσίγραφα παρά με πραγματικές διαπραγματεύσεις. Μια επιτυχημένη διπλωματία απαιτεί τόσο την απειλή όσο και τη διαβεβαίωση για τα οφέλη μιας συμφωνίας, όμως η παράλειψη του δεύτερου στοιχείου εγκλωβίζει τις δύο πλευρές σε έναν φαύλο κύκλο έντασης.
Κάθε στρατιωτικό πλήγμα που αποσκοπεί στην αποδυνάμωση του αντιπάλου προκαλεί μια απάντηση με στόχο την αποκατάσταση της αποτροπής, μειώνοντας σταδιακά το όριο της βίας και αυξάνοντας τον κίνδυνο ενός ανεξέλεγκτου, γενικευμένου πολέμου που θα μπορούσε να πλήξει την παγκόσμια οικονομία και τις εμπορικές οδούς.
Η χρήση στρατιωτικής βίας χωρίς ένα αξιόπιστο διπλωματικό πλαίσιο αποδεικνύεται αντιπαραγωγική, καθώς εξαλείφει τον πολιτικό χώρο που απαιτείται για συμβιβασμούς. Για να επιτευχθεί μια βιώσιμη λύση, οι Ηνωμένες Πολιτείες οφείλουν να μετατοπίσουν τον στόχο τους από την «επιβολή παράδοσης» στην «αναζήτηση σταθερότητας», αναγνωρίζοντας ότι οι συμφωνίες που βασίζονται στην αμοιβαία αναγνώριση συμφερόντων είναι οι μόνες που αντέχουν στον χρόνο.
Η αλλαγή αυτή απαιτεί τη δημιουργία ρεαλιστικών οδών αποκλιμάκωσης και τη θεσμοθέτηση μηχανισμών διαχείρισης κρίσεων. Σε αντίθετη περίπτωση, η επιμονή σε μια μονομερή πολιτική εξαναγκασμού απειλεί να εξαντλήσει το πολιτικό κεφάλαιο στο εσωτερικό των ΗΠΑ και να οδηγήσει σε έναν ακόμα ατέρμονα πόλεμο στη Μέση Ανατολή, αποδεικνύοντας ότι η διπλωματία που στηρίζεται μόνο στον εξαναγκασμό τελικά αποτυγχάνει να εξασφαλίσει τόσο την ειρήνη όσο και τη στρατιωτική επικράτηση.