Η γεωπολιτική ισορροπία στην Ανατολική Μεσόγειο ανατρέπεται δομικά, καθώς η αμυντική βιομηχανία αντικαθιστά σταδιακά την παραδοσιακή διπλωματία. Σύμφωνα με ανάλυση του αμερικανικού ινστιτούτου Brookings, η Τουρκία έχει μετατραπεί από απλό εξωτερικό προμηθευτή σε οργανικό εταίρο της ευρωπαϊκής αμυντικής παραγωγής.
Παρά τις πολιτικές συγκρούσεις με τις Βρυξέλλες, η Άγκυρα διαισθάνεται και διεισδύει στην Ευρώπη μέσω του "defense near-shoring", προσφέροντας φθηνή, ετοιμοπόλεμη και τεχνολογικά προηγμένη παραγωγή που ενσωματώνεται σταθερά στις ευρωπαϊκές εφοδιαστικές αλυσίδες.
Η Σσμμαχία Ρώμης – Άγκυρας
Το πιο ανησυχητικό στοιχείο για τα ελληνικά συμφέροντα είναι η ρεαλιστική προσέγγιση της Ιταλίας, η οποία βλέπει την Τουρκία ως εμπορικό και στρατηγικό εταίρο και όχι μέσα από το πρίσμα των εδαφικών αμφισβητήσεων. Ιταλικοί κολοσσοί όπως η Leonardo συνεργάζονται στενά με τουρκικές εταιρείες, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα την κοινοπραξία LBA Systems με την Baykar.
Η σύμπραξη αυτή συνδέει την ιταλική τεχνογνωσία με τα τουρκικά drones, ενώ εξετάζονται ακόμη και προηγμένα σενάρια όπως η καθοδήγηση τουρκικών μη επανδρωμένων μαχητικών Kızılelma από ιταλικά αεροσκάφη.
Παράλληλα, η ηγεσία του Ιταλικού Ναυτικού σχεδιάζει να εξοπλίσει τη ναυαρχίδα του, το αεροπλανοφόρο Cavour, με το τουρκικό drone Bayraktar TB3. Η επιλογή αυτή προσφέρει στη Ρώμη μια οικονομική και αποτελεσματική λύση για αποστολές επιτήρησης και πληγμάτων ακριβείας, διατηρώντας τα πανάκριβα F-35B για επιχειρήσεις υψηλής έντασης και νομιμοποιώντας πλήρως την τουρκική τεχνολογία στα μάτια της Δύσης.
TCG Anadolu: Το πρώτο «αεροπλανοφόρο drones»
Η ανάπτυξη των τουρκικών drones είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το TCG Anadolu. Μετά τον αποκλεισμό της από το πρόγραμμα των F-35 λόγω της αγοράς των ρωσικών S-400, η Άγκυρα επέδειξε μοναδική προσαρμοστικότητα και μετέτρεψε το ελικοπτεροφόρο στο πρώτο παγκοσμίως «αεροπλανοφόρο drones».
Το πλοίο διαθέτει κατάστρωμα τύπου ski-jump και μπορεί να φιλοξενήσει δεκάδες μη επανδρωμένα αεροσκάφη, όπως το TB3 και το Alpagut, καθώς και επιθετικά ελικόπτερα.
Επιπλέον, έχει τη δυνατότητα να μεταφέρει μια πλήρη αποβατική δύναμη τάγματος με άρματα μάχης και τεθωρακισμένα, επιτρέποντας στην Τουρκία να προβάλλει ισχύ σε μεγάλες αποστάσεις χωρίς να εξαρτάται από επίγειες βάσεις τρίτων χωρών.
Η ασύμμετρη απειλή για την Ελλάδα
Η επιχειρησιακή ετοιμότητα του Anadolu ανατρέπει ριζικά τα ελληνικά αμυντικά δεδομένα και τη νησιωτική γεωγραφία. Η ελληνική αεράμυνα δεν μπορεί πλέον να υπολογίζει ότι η απειλή θα προέρχεται αποκλειστικά από τη μικρασιατική ενδοχώρα.
Το Anadolu έχει τη δυνατότητα να πλεύσει νότια της Κρήτης ή στην ανοιχτή θάλασσα της Ανατολικής Μεσογείου, λειτουργώντας ως κινητή βάση για κορεστικές επιθέσεις με drones από απρόσμενες κατευθύνσεις, πλαγιοκοπώντας την ελληνική διάταξη.
Τα Bayraktar TB3 μπορούν να πλήξουν ελληνικές ναυτικές μονάδες και νησιωτικές οχυρώσεις με έξυπνα πυρομαχικά, χωρίς να διακινδυνεύσουν ζωές Τούρκων πιλότων, αποτελώντας την ιδανική πλατφόρμα για την υλοποίηση του δόγματος της «Γαλάζιας Πατρίδας».
Η αναγκαιότητα για νέα ελληνική στρατηγική
Η ανάλυση του Brookings ξεκαθαρίζει ότι η διεθνής απομόνωση της Τουρκίας στον αμυντικό τομέα αποτελεί πλέον ουτοπία, καθώς η Άγκυρα είναι πολύ χρήσιμη και οικονομικά αποδοτική για να την αγνοήσουν οι ευρωπαϊκοί κολοσσοί. Για την Αθήνα, το μάθημα είναι σαφές.
Η αντιμετώπιση της τουρκικής απειλής δεν μπορεί να βασίζεται αποκλειστικά στην αγορά πανάκριβων δυτικών πλατφορμών, όπως τα μαχητικά Rafale ή οι φρεγάτες Belharra.
Αν και κορυφαία, αυτά τα συστήματα αντιμετωπίζουν το πρόβλημα του κόστους απέναντι στα μαζικά και φθηνά τουρκικά μέσα.
Η Ελλάδα οφείλει να αναπτύξει άμεσα τα δικά της συστήματα anti-drone, να επενδύσει στην εγχώρια παραγωγή μη επανδρωμένων σκαφών και αεροσκαφών, και να επανασχεδιάσει την αεράμυνά της με δεδομένο ότι ο κίνδυνος πλέον πλέει ελεύθερα στις θάλασσες της περιοχής.