Η συνεχιζόμενη ανάπτυξη προηγμένων οπλικών συστημάτων από την Τουρκία στο κατεχόμενο τμήμα της Κύπρου καταδεικνύει εμπράκτως την απροθυμία της να αποχωρήσει από το νησί, ναρκοθετώντας παράλληλα κάθε προοπτική ουσιαστικών ειρηνευτικών συνομιλιών. Η προσθήκη των πολλαπλών εκτοξευτών πυραύλων TRG-300, πέραν των αντιαεροπορικών συστημάτων HISAR, αναβαθμίζει κατακόρυφα τον κίνδυνο.
Με βεληνεκές που αγγίζει τα 120 χιλιόμετρα και βάση το Κιόνελι, οι κατοχικές δυνάμεις δεν ελέγχουν πλέον μόνο ολόκληρη την ελεύθερη Κύπρο, αλλά αποκτούν τη δυνατότητα αποκλεισμού θαλάσσιων και εναέριων διαδρόμων προς τη Συρία και τον Λίβανο. Αυτή η κίνηση εντάσσεται στο ευρύτερο αναθεωρητικό δόγμα της Άγκυρας, δημιουργώντας ένα στρατηγικό προγεφύρωμα που λειτουργεί αποτρεπτικά ακόμα και απέναντι στο Ισραήλ, μετατρέποντας την Κύπρο σε βασικό πυλώνα της «Γαλάζιας Πατρίδας».
Δικτυοκεντρικός Πόλεμος υπό το Σύστημα "HAKIM"
Η στρατιωτική αναβάθμιση του Αττίλα δεν περιορίζεται σε μεμονωμένα όπλα, αλλά συνιστά ένα πλήρως ολοκληρωμένο δικτυοκεντρικό περιβάλλον μάχης. Ο "εγκέφαλος" αυτού του δικτύου είναι το σύστημα Διοίκησης και Ελέγχου "HAKIM", το οποίο συντονίζει σε πραγματικό χρόνο δεδομένα από πολλαπλά ραντάρ μεγάλης εμβέλειας που φτάνουν έως και τα 500 χιλιόμετρα.
Στο σύστημα αυτό, τα ραντάρ λειτουργούν ως τα μάτια που εντοπίζουν κάθε απειλή, το "HAKIM" αξιολογεί και αποφασίζει αστραπιαία, τα συστήματα HISAR προσφέρουν την αμυντική ασπίδα και οι πύραυλοι TRG-300 αποτελούν την επιθετική αιχμή του δόρατος, ικανοί να πλήξουν με απόλυτη ακρίβεια κρίσιμες υποδομές, αεροδρόμια και κέντρα διοίκησης.
Σε συνδυασμό με τα drones στο Λευκόνοικο, τα F-16 στην Τύμπου και τη ναυτική βάση στο Μπογάζι, το βόρειο τμήμα του νησιού μετατρέπεται σε ένα αβύθιστο και πλήρως θωρακισμένο τουρκικό ορμητήριο.
Η αντίδραση της Εθνικής Φρουράς και η Ευρωπαϊκή ασπίδα
Μπροστά σε αυτή την πολυεπίπεδη απειλή, καθίσταται επιτακτική η ταχεία εξοπλιστική αναβάθμιση της Εθνικής Φρουράς, με έμφαση στην απόκτηση σύγχρονων αντιπυραυλικών συστημάτων, όπως το BARAK, ασκώντας το αναφαίρετο δικαίωμα της αυτοάμυνας σύμφωνα με τον Χάρτη του ΟΗΕ.
Οι αντιδράσεις του κατοχικού καθεστώτος απέναντι στις αμυντικές συμφωνίες της Κυπριακής Δημοκρατίας με χώρες όπως η Γαλλία και το Ισραήλ στερούνται κάθε νομιμοποίησης. Σε διπλωματικό επίπεδο, η Λευκωσία καλείται να προωθήσει τη θεσμοθέτηση μιας Ευρωπαϊκής Πολυεθνικής Δύναμης στο νησί, εκμεταλλευόμενη τις υποδομές σε Πάφο και Μαρί, και να θέσει επιτακτικά στο Συμβούλιο της ΕΕ την ενεργοποίηση του άρθρου 42.7 περί αμοιβαίας συνδρομής και αλληλεγγύης σε περίπτωση ένοπλης επίθεσης.
Το παράδοξο των συνομιλιών υπό τη σκιά των όπλων
Αυτό το ασφυκτικό στρατιωτικό περιβάλλον εγείρει σοβαρά ερωτήματα για τη φύση και τη σκοπιμότητα των επικείμενων επαφών για την επανέναρξη του διαλόγου. Είναι οξύμωρο η τουρκοκυπριακή ηγεσία να καταγγέλλει ως «προκλητικές» τις αμυντικές συνεργασίες του νόμιμου κράτους, διεκδικώντας το μονοπώλιο της στρατιωτικής ισχύος μέσω της Τουρκίας.
Η στάση αυτή μαρτυρά ότι η Άγκυρα και το κατοχικό καθεστώς δεν αντιμετωπίζουν τα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης ως βήματα προς την επανένωση, αλλά ως εργαλεία νομιμοποίησης μιας πραγματικότητας «δύο κρατών», πλήρως εναρμονισμένης με τα νεο-οθωμανικά οράματα ελέγχου της Ανατολικής Μεσογείου.