Στις 26 Φεβρουαρίου 1833, συμφώνως με τις επικρατέστερη εκδοχή, ως προς την ημερομηνία, και επί Βασιλέως Όθωνος Α’ (1833-1862), συγκροτήθηκε για πρώτη φορά επί ουσιαστικών βάσεων, ο τακτικός Ελληνικός Στρατός, γεγονός που αποτελεί σταθμό στην επίσημη – σύγχρονη – ιστορία του, που πλέον μοιράζεται σε τρεις αιώνες.
Ας δούμε όμως πως έχουν τα ιστορικά γεγονότα, συμφώνως με την πάντα δραστήρια Διεύθυνση Ιστορία Στρατού του ΓΕΣ (ΓΕΣ/ΔΙΣ), από την οποία αντλήθηκαν τα στοιχεία.
Το 1833, καταφθάνει στην Ελλάδα ο νεαρός Βαυαρός Πρίγκιπας Όθων, ως εκλεγμένος Βασιλιάς της χώρας από τις τρεις Συμμάχους Δυνάμεις, τις επονομαζόμενες και «Προστάτιδες Δυνάμεις», δηλαδή την Αγγλία, τη Γαλλία και τη Ρωσία. Μαζί με τον νεαρό και ανήλικο Όθωνα ήλθαν στην Ελλάδα και η Αντιβασιλεία καθώς και επίλεκτη Βαυαρική Φρουρά, συνολικής δυνάμεως περίπου 4.000 ανδρών για την προστασία τόσο του νέου κράτους, όσο και –κυρίως αυτό ενδιέφερε τον πατέρα του Όθωνος, του Βασιλέως της Βαυαρίας Λουδοβίκου, η ασφάλεια του νεαρού γιού του σε μία «πρωτόγονη» χώρα, όπως έβλεπαν τότε οι ξένοι την Ελλάδα που μόλις είχε εξέλθει από μία πολυετή επανάσταση εναντίον των Οθωμανών Τούρκων, είχε ξεπεράσει έναν αιματηρό εμφύλιο, μεσούσης της επαναστάσεως και πολίτες της είχαν δολοφονήσει τον πρώτο Κυβερνήτη της Ιωάννη Καποδίστρια.
Σε αυτό το γενικότερο πνεύμα και ίσως και με σχετικές συμβουλές – εντολές του πατρός Βασιλέως της Βαυαρίας, η πρώτη κυβέρνηση της Αντιβασιλείας επιδίωξε, μέσω της λήψεως αυστηρών μέτρων, να διαλύσει τα σώματα των ατάκτων, να απαγορεύσει την οπλοφορία και να ανασυγκροτήσει τον Τακτικό Στρατό, που είχε διαλυθεί μετά τη δολοφονία του πρώτου Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια, το 1831.
Αναφορικώς με τη συγκρότηση ενός τακτικού πλέον στρατεύματος, στις 26 Φεβρουαρίου 1833, με το νέο «Οργανισμό Στρατού» συγκροτήθηκαν:
--- Πεζικό με οκτώ τάγματα
--- Πυροβολικό με έξι λόχους
--- Ένας λόχος Ζευγιτών και ένας λόχο Τεχνικών
--- Μηχανικό με δύο λόχους Σκαπανέων
--- Ιππικό με ένα σύνταγμα Λογχοφόρων Ιππέων
--- Ακροβολιστές με δέκα τάγματα, από τα σώματα των άτακτων, που διαλύθηκαν
--- Λόχος Απομάχων, στον οποίοι εντάχθηκαν όσοι είχαν καταστεί ανίκανοι κατά την εκτέλεση της υπηρεσίας τους
--- Συγκροτήθηκε, για πρώτη φορά, δύναμη Χωροφυλακής.
Αργότερα, με μεταγενέστερες τροποποιήσεις στον Οργανισμό Στρατού συγκροτήθηκαν:
--- το 1835, η Φάλαγγα, που ήταν ένα τιμητικό σώμα, στο οποίο εντάχθηκαν αξιωματικοί και οπλαρχηγοί του Αγώνα, που δεν κατατάχτηκαν στον Τακτικό Στρατό.
--- Το 1838, η Οροφυλακή, δυνάμεως δέκα ταγμάτων, με αποστολή της τη φύλαξη των συνόρων και την τήρηση της δημόσιας ασφάλειας.
--- το 1843, η Εθνοφυλακή, σε κάθε δήμο της χώρας, με αποστολή της την τήρηση της δημοσίας τάξεως και ασφαλείας, αποτελούμενη από άμισθους πολίτες, που δεν εκτελούσαν διαρκή υπηρεσία.
Επίσης, σε επίπεδο οργανωτικό, θεσπίστηκαν, η θέση του Γενικού Επιθεωρητή Στρατού, το Σώμα των Γενικών Επιτελών (1833), Οικονομικοί Επιθεωρητές (1852), Αναθεωρητικό Δικαστήριο και δύο διαρκή Στρατοδικεία (1860), Στρατιωτικά Αρτοποιεία (1861) και Πειθαρχικός Λόχος για τους απείθαρχους οπλίτες (1861).
Τέλος, συγκροτήθηκε Μουσική Μπάντα για την Φρουρά των Αθηνών, αποτελούμενη από 51 μουσικούς, ενώ το «Κεντρικόν Πολεμικόν Σχολείον» (1828) μετονομάστηκε σε «Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων» (1834), που αποτελεί έκτοτε και τη σημερινή ονομασία της Σχολής.
Αξίζει να σημειωθεί, ότι αν και μετά την εκθρόνιση του Όθωνος, το 1862, ανήλθε στον θρόνο ο επίσης νεαρός τότε Βασιλεύς Γεώργιος Α΄, το 1863, διατηρώντας ταυτοχρόνως και τον τίτλο του Πρίγκηπος της Δανίας, ωστόσο ο «Οργανισμός Στρατού» του 1833 ίσχυσε μέχρι το 1876, οπότε και άλλαξε για πρώτη φορά ώστε να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα της εποχής του.