Ενώ η διεθνής κοινότητα αναλύει τη σύγκρουση μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν μέσα από το πρίσμα των εξοπλισμών, των πυρηνικών διαπραγματεύσεων και των οικονομικών κυρώσεων, μια κρίσιμη παράμετρος παραμένει συστηματικά στο σκοτάδι: η έμφυλη διάσταση του πολέμου.
Η κυρίαρχη ρητορική επικεντρώνεται σε κράτη και αριθμούς, αγνοώντας το ψυχολογικό τραύμα και τις κοινωνικές επιπτώσεις που πλήττουν δυσανάλογα τις πιο ευάλωτες ομάδες.
Η ψευδαίσθηση της «ουδετερότητας»
Η ανάλυση της διεθνούς πολιτικής συχνά αντιμετωπίζει τον πόλεμο ως ένα φαινόμενο «ουδέτερο» ως προς το φύλο. Ωστόσο, η οπτική του ριζοσπαστικού φεμινισμού αποκαλύπτει ότι οι συγκρούσεις είναι βαθιά ριζωμένες σε ένα πατριαρχικό σύστημα ισχύος.
Στον διάλογο για την εθνική ασφάλεια, το υποκείμενο θεωρείται αυθαίρετα άνδρας, με αποτέλεσμα να διαγράφονται οι βιωματικές εμπειρίες των γυναικών που έρχονται αντιμέτωπες με τη διάλυση του καθημερινού κοινωνικού ιστού.
Πώς οι κυρώσεις και η βία πλήττουν τις γυναίκες
Οι επιπτώσεις της κρίσης δεν περιορίζονται στα πεδία των μαχών, αλλά μεταφράζονται σε:
Οικονομικό στραγγαλισμό: Οι κυρώσεις οδηγούν σε εκτόξευση των τιμών και κατάρρευση του συστήματος υγείας. Στο Ιράν, αυτό έχει άμεσο αντίκτυπο στη μητρική υγεία και την πρόσβαση των γυναικών σε βασικά φάρμακα.
Έξαρση της έμφυλης βίας: Η αποδυνάμωση των νομικών δομών σε περιόδους σύγκρουσης αφήνει τις γυναίκες εκτεθειμένες σε εκμετάλλευση και κακοποίηση.
Το αόρατο βάρος της φροντίδας: Οι γυναίκες καλούνται να γίνουν ο «σιωπηλός πυλώνας» της κοινωνίας, επωμιζόμενες την απλήρωτη εργασία της φροντίδας τραυματιών και της διαχείρισης του νοικοκυριού υπό συνθήκες ακραίας πίεσης.
Η «αρρενωπή» ασφάλεια και ο αποκλεισμός
Η εξωτερική πολιτική τόσο της Τεχεράνης όσο και της Ουάσινγκτον κυριαρχείται από μια «αρρενωπή λογική ασφάλειας», όπου η εξουσία ταυτίζεται με την επιθετικότητα, την εκδίκηση και τον έλεγχο. Στις κρίσιμες διαπραγματεύσεις, οι γυναίκες παραμένουν υποεκπροσωπούμενες, με αποτέλεσμα οι πολιτικές που σχεδιάζονται να στερούνται της απαραίτητης κοινωνικής ενσυναίσθησης.
Ο πόλεμος ΗΠΑ-Ισραήλ-Ιράν δεν αφορά μόνο πυραύλους και αγορές· είναι μια ανθρώπινη τραγωδία με συγκεκριμένο έμφυλο πρόσημο. Όσο η ασφάλεια ορίζεται με στρατιωτικούς όρους και πατριαρχικά πρότυπα, το πραγματικό τίμημα θα συνεχίσει να καταβάλλεται από εκείνες που δεν συμμετέχουν στη λήψη των αποφάσεων.
Η αναγνώριση αυτής της πραγματικότητας δεν είναι μια απλή «προσθήκη» στην ανάλυση, αλλά προϋπόθεση για να κατανοήσουμε τη φύση της σύγκρουσης στον σύγχρονο κόσμο.