Μέσα σε μόλις τρεις μήνες από την κοινή στρατιωτική επιχείρηση ΗΠΑ και Ισραήλ κατά του Ιράν, το γεωπολιτικό σκηνικό στην περιοχή έχει μεταβληθεί ριζικά. Σύμφωνα με ανάλυση του περιοδικού Economist, ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ έχει μετατοπιστεί σε ρόλο ρυθμιστή που επιχειρεί να συγκρατήσει το Ισραήλ από μια βαθύτερη στρατιωτική εμπλοκή στον Λίβανο, προκειμένου να προστατεύσει τις ευαίσθητες διπλωματικές επαφές της Ουάσιγκτον με την Τεχεράνη.
Η αλλαγή αυτή αποτυπώθηκε ανάγλυφα στο πεδίο, όταν προειδοποιήσεις του ισραηλινού στρατού για επικείμενους σφοδρούς βομβαρδισμούς στο προπύργιο της Χεζμπολάχ στη Βηρυτό (Νταχίγια) οδήγησαν χιλιάδες πολίτες σε φυγή, χωρίς όμως τελικά να πραγματοποιηθούν τα πλήγματα.
Καθοριστική για την αναστολή των επιθέσεων υπήρξε μια έντονη τηλεφωνική παρέμβαση του Τραμπ προς τον Μπενιαμίν Νετανιάχου. Σε αντάλλαγμα, η Χεζμπολάχ φέρεται να δεσμεύθηκε για παύση των επιθέσεων με ρουκέτες και drones κατά ισραηλινών πόλεων.
Η αμερικανική παρέμβαση υπαγορεύθηκε σε μεγάλο βαθμό από τις πιέσεις των αραβικών κρατών του Κόλπου και της λιβανικής ηγεσίας. Οι χώρες αυτές ανησυχούν ότι μια νέα ανάφλεξη θα ωθούσε το Ιράν να αποχωρήσει από τις συνομιλίες με τις ΗΠΑ, αναζωπυρώνοντας την ένταση στα Στενά του Ορμούζ, με την Τεχεράνη να θέτει ως απαράβατο όρο τη σταθερότητα στον Λίβανο.
Η εξέλιξη αυτή συνιστά διπλωματική υποχώρηση για τον Νετανιάχου. Εκεί που Ουάσιγκτον και Τελ Αβίβ εμφανίζονταν απόλυτα συντονισμένοι, πλέον οι διαπραγματεύσεις διεξάγονται απευθείας μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν, αφήνοντας το Ισραήλ σε ρόλο θεατή.
Την ίδια στιγμή, οι στρατιωτικές εκτιμήσεις του Ισραήλ διαψεύδονται. Παρά τα σοβαρά πλήγματα που δέχθηκε η Χεζμπολάχ το 2024, παραμένει υπολογίσιμη δύναμη, χρησιμοποιώντας οικονομικά drones (στα πρότυπα του πολέμου στην Ουκρανία) που προκαλούν συνεχείς απώλειες στον ισραηλινό στρατό και εντείνουν την εσωτερική πολιτική πίεση στην κυβέρνηση Νετανιάχου.
Ο Economist προειδοποιεί ότι η ισραηλινή στρατηγική εγκλωβίζεται στα ιστορικά αδιέξοδα του 1982 και του 2006, καθώς η πλήρης εξάρθρωση της Χεζμπολάχ κρίνεται ανέφικτη, ενώ οι διεθνείς και εγχώριοι μηχανισμοί (ΟΗΕ, λιβανικός στρατός) αδυνατούν να εγγυηθούν τον αφοπλισμό της.
Συμπερασματικά, αν και το κίνητρο του Τραμπ δεν ήταν η προστασία του Λιβάνου αλλά η διάσωση της δικής του διπλωματικής ατζέντας με το Ιράν, η παρέμβασή του ενδέχεται να γλίτωσε το Ισραήλ από έναν ακόμη παρατεταμένο και αιματηρό πόλεμο φθοράς.