Η αύξηση της στρατιωτικής βοήθειας της Τουρκίας προς τις Ένοπλες Δυνάμεις του Σουδάν (SAF) —κατά παραβίαση του εμπάργκο όπλων του ΟΗΕ— δεν αποτελεί μεμονωμένο περιστατικό, αλλά αντιπροσωπεύει το εμφανές σύμπτωμα μιας ευρύτερης και υπολογισμένης γεωπολιτικής στρατηγικής.
Το όραμα αυτό διατυπώθηκε με σαφήνεια από τον Τούρκο Πρόεδρο, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, κατά την ομιλία του για την επέτειο της Μάχης του Μαντζικέρτ στις 26 Αυγούστου.
Παρουσιάζοντας το δόγμα για τον «Αιώνα της Τουρκίας», ο Ερντογάν διακήρυξε μια εποχή στρατιωτικής επέκτασης, προειδοποιώντας ότι όποια δύναμη επιχειρήσει να ανακόψει τη γεωπολιτική δυναμική της χώρας «θα καταστραφεί».
Στην πράξη, η Άγκυρα έχει ήδη δημιουργήσει έναν εκτεταμένο στρατιωτικό διάδρομο στην αφρικανική Ήπειρο:
Λιβύη: Διατηρεί στρατηγικές ναυτικές και επίγειες βάσεις σε Μισράτα και Αλ Ουατίγια.
Σαχέλ & Τσαντ: Στρατεύματα και σύμβουλοι εκπαιδεύουν ντόπιες δυνάμεις στη χρήση drones στη Νιγηρία, ενώ στο Τσαντ ελέγχονται τα στρατιωτικά φυλάκια σε Αμπέτσε και Φάγια-Λαρζό για εναέρια αναγνώριση.
Σομαλία: Η θητεία των τουρκικών δυνάμεων παρατάθηκε, εδραιώνοντας τη ναυτική και στρατιωτική παρουσία της Τουρκίας στο Κέρας της Αφρικής.
Παράλληλα, στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή (Συρία, Ιράκ, Λίβανος, Γάζα), η Τουρκία έχει μεταβεί από τις περιστασιακές επιχειρήσεις στην εγκαθίδρυση μόνιμων βάσεων.
Στη Συρία και το Ιράκ δημιουργεί ζώνες ασφαλείας κατά των κουρδικών οργανώσεων, ενώ έχει προτείνει την αποστολή στρατευμάτων στα σύνορα Λιβάνου-Ισραήλ αλλά και στη Γάζα (πρόταση που συνάντησε το βέτο του Ισραήλ).
Αντιμετωπίζοντας σοβαρές οικονομικές πιέσεις στο εσωτερικό —με τον αμυντικό προϋπολογισμό να ξεπερνά τα 27,3 δισεκατομμύρια δολάρια (πάνω από 2,3% του ΑΕΠ) και τον πληθωρισμό να προβλέπεται στο 24%— η Άγκυρα παρακάμπτει το δημοσιονομικό κόστος αξιοποιώντας ιδεολογικά δίκτυα.
Μέσω της συμμαχίας της με κινήματα που πρόσκεινται στη Μουσουλμανική Αδελφότητα (σε Σουδάν, Λιβύη, Συρία και Γάζα), αποκτά πρόσβαση σε τοπικούς πληρεξούσιους (proxies) και υποδομές με χαμηλό κόστος.
Σύμφωνα με αναλυτές, η τακτική αυτή δείχνει πως η Τουρκία επιχειρεί να αντικαταστήσει το αποσταθεροποιημένο σιιτικό δίκτυο του Ιράν με ένα ισχυρό, κρατικά υποστηριζόμενο σουνιτικό πλαίσιο, διεκδικώντας ηγετικό ρόλο στον ισλαμικό κόσμο από τη Μέση Ανατολή έως την Αφρική.