Η παρατεταμένη πολεμική εμπλοκή των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατά του Ιράν, αν και μετρά μόλις δύο μήνες, εξελίσσεται σε μείζονα πολιτικό πονοκέφαλο για τον Ντόναλντ Τραμπ. Παρά το γεγονός ότι οι Αμερικανοί ψηφοφόροι παραδοσιακά αποστρέφονται τις μακροχρόνιες συρράξεις, η τωρινή κρίση τείνει να γίνει η κύρια αιτία μιας διαφαινόμενης εκλογικής συντριβής για τους Ρεπουμπλικανούς στις επερχόμενες ενδιάμεσες εκλογές.
Η εκτόξευση της τιμής της βενζίνης, σε συνδυασμό με την αβεβαιότητα της εξωτερικής πολιτικής, έχει δημιουργήσει ένα εκρηκτικό κλίμα, καθώς οι πολίτες απαιτούν γρήγορα αποτελέσματα που η στρατηγική του Τραμπ φαίνεται να αδυνατεί να προσφέρει άμεσα.
Στο στρατιωτικό πεδίο, η εικόνα είναι διαφορετική από αυτή που παρουσιάζουν οι επικριτές του προέδρου: το Ιράν δεν κερδίζει. Οι συντονισμένες επιχειρήσεις Ουάσινγκτον και Τελ Αβίβ έχουν επιφέρει καίρια πλήγματα στις υποδομές του ισλαμικού καθεστώτος, το βαλλιστικό του πρόγραμμα και τα υπολείμματα των πυρηνικών του εγκαταστάσεων.
Ωστόσο, ο Τραμπ γνωρίζει ότι αυτό δεν αρκεί. Η απαίτησή του για πλήρη παράδοση του εμπλουτισμένου ουρανίου και οριστικό τερματισμό της εξαγωγής τρομοκρατίας μέσω της Χεζμπολάχ και των Χούθι προσκρούει στη φανατική φύση της Τεχεράνης, η οποία χρησιμοποιεί τον έλεγχο των Στενών του Ορμούζ ως μοχλό πίεσης στην παγκόσμια αγορά ενέργειας.
Η τρέχουσα στρατηγική του Λευκού Οίκου βασίζεται στην πεποίθηση ότι ο πόνος είναι αμφίδρομος. Ενώ οι Δημοκρατικοί και οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι ποντάρουν στην εγχώρια φθορά του Τραμπ λόγω της ακρίβειας, η αμερικανική κυβέρνηση στοιχηματίζει στην οικονομική ασφυξία των Φρουρών της Επανάστασης.
Με τον πλήρη αποκλεισμό των ιρανικών λιμανιών, η Ουάσινγκτον επιχειρεί να στερέψει τις τελευταίες πηγές ρευστού του καθεστώτος, εκτιμώντας ότι η οικονομική κατάρρευση της Τεχεράνης θα επέλθει ταχύτερα από την εξάντληση της υπομονής του Αμερικανού καταναλωτή.
Ο Τραμπ αποφεύγει συνειδητά μια χερσαία εισβολή, η οποία θα ακύρωνε τις υποσχέσεις του για τερματισμό των «ατέρμονων πολέμων», και αντ' αυτού επιλέγει έναν συνδυασμό στρατιωτικών πληγμάτων και ακραίας οικονομικής πίεσης.
Το μεγάλο στοίχημα είναι αν ο χρόνος θα λειτουργήσει υπέρ του. Το Ισραήλ, που βλέπει τη σύγκρουση ως υπαρξιακή, παρακολουθεί με σκεπτικισμό την αμερικανική τακτική των «μπρος-πίσω», ενώ ο Τραμπ παλεύει να αποδείξει ότι μπορεί να επιβάλει τους όρους του πριν η λαϊκή δυσαρέσκεια στο εσωτερικό μετατραπεί σε πολιτική καταστροφή.
Η επιτυχία του εξαρτάται πλέον από το αν οι Αμερικανοί θα του δώσουν την πίστωση χρόνου που απαιτεί η στρατηγική του ή αν η τιμή της βενζίνης θα γράψει τον επίλογο της εξουσίας του.