Μέσα σε μόλις ένα χρόνο, το Πακιστάν κατάφερε να μεταμορφωθεί από έναν διπλωματικό «παρία» σε έναν αξιόπιστο περιφερειακό εταίρο και κεντρικό μεσολαβητή μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν. Η εντυπωσιακή αυτή ανατροπή πιστώνεται σε μεγάλο βαθμό στον αρχηγό του στρατού, Στρατάρχη Ασίμ Μουνίρ, η προσωπική διπλωματία του οποίου αποκατέστησε την αξιοπιστία της χώρας στα μάτια της διεθνούς κοινότητας και ιδιαίτερα της κυβέρνησης Τραμπ.
Η προσέγγιση με την Ουάσιγκτον οικοδομήθηκε πάνω σε απτά αποτελέσματα στον τομέα της ασφάλειας, όπως η σύλληψη και παράδοση βομβιστή του Ισλαμικού Κράτους στις ΗΠΑ, αλλά και η επίδειξη στρατιωτικής αυτοσυγκράτησης στην πρόσφατη κρίση με την Ινδία. Ο Μουνίρ, που χαρακτηρίζεται από αναλυτές ως ο «ευνοημένος στρατάρχης» του Ντόναλντ Τραμπ, διατηρεί απευθείας δίαυλο επικοινωνίας με τον Λευκό Οίκο, αναδεικνύοντας τον κομβικό ρόλο του στρατού στη διαμόρφωση της εξωτερικής πολιτικής του Ισλαμαμπάντ, σε στενή συνεργασία με τον Πρωθυπουργό Σεχμπάζ Σαρίφ.
Παράλληλα με τη μεσολάβηση στη σύγκρουση της Μέσης Ανατολής, το Πακιστάν ενισχύει τις στρατηγικές του συμμαχίες, υπογράφοντας αμυντικό σύμφωνο με τη Σαουδική Αραβία και διατηρώντας στενούς δεσμούς με την Κίνα. Αυτή η πολυδιάστατη διπλωματία προκαλεί νευρικότητα στο Νέο Δελχί, καθώς η Ινδία βλέπει το Πακιστάν να αναλαμβάνει πρωταγωνιστικό ρόλο στις διεθνείς διαπραγματεύσεις, εκτοπίζοντας την παραδοσιακή επιρροή της.
Ωστόσο, οι προκλήσεις παραμένουν σημαντικές. Η πακιστανική οικονομία παραμένει εύθραυστη και εξαρτημένη από το ΔΝΤ, ενώ οι εσωτερικές εντάσεις με τη σιιτική κοινότητα και η αστάθεια στο γειτονικό Αφγανιστάν συνθέτουν ένα εκρηκτικό μείγμα. Αναλυτές προειδοποιούν ότι το Ισλαμαμπάντ πρέπει να κινηθεί με εξαιρετική προσοχή, ώστε ο νέος του ρόλος ως μεσολαβητής να μην οδηγήσει σε υπερέκθεση ή εμπλοκή σε μια παρατεταμένη περιφερειακή σύγκρουση που θα μπορούσε να υπονομεύσει την εσωτερική του σταθερότητα.