Η προσπάθεια της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και του πολιτικού Ισλάμ να βρουν έδαφος στην Κίνα και να προσηλυτίσουν τις μουσουλμανικές μειονότητες της χώρας έχει αποτύχει πλήρως.
Το Πεκίνο, μέσω ενός συνδυασμού σιδηράς κρατικής ασφάλειας, της πολιτικής της «Σινικοποίησης» των θρησκειών και της συστηματικής εξουδετέρωσης κάθε ξένης ιδεολογικής επιρροής, έχει ορθώσει ένα αδιαπέραστο τείχος απέναντι στα διεθνικά ισλαμιστικά κινήματα.
Η ιδεολογική σύγκρουση μεταξύ του κινεζικού κομμουνισμού —που απαιτεί απόλυτη πίστη στο κράτος και το Κόμμα— και του ολοκληρωτικού χαρακτήρα του πολιτικού Ισλάμ κατέστησε εξ αρχής αδύνατη οποιαδήποτε συμβίωση.
Οι βασικοί πυλώνες της κινεζικής άμυνας
Η αποτυχία της Μουσουλμανικής Αδελφότητας στην Κίνα δεν είναι τυχαία, αλλά αποτελεί αποτέλεσμα συγκεκριμένων δομικών και πολιτικών παραγόντων που εφάρμοσε το Πεκίνο.
Πρώτα απ' όλα, η κεντρική πολιτική της «Σινικοποίησης» (Sinicization) επιβάλλει την πλήρη υποταγή των θρησκευτικών πρακτικών στη σοσιαλιστική κουλτούρα και τις αξίες του Κομμουνιστικού Κόμματος. Στο πλαίσιο αυτό, απαγορεύονται αυστηρά οι εξωτερικές επιρροές στην αρχιτεκτονική των τζαμιών, την ένδυση και τις τελετουργίες, ενώ έχει αποκλειστεί εντελώς η εισαγωγή κειμένων των θεωρητικών της Αδελφότητας, όπως των Σαγιέντ Κούτμπ και Χασάν αλ-Μπάννα.
Παράλληλα, το κινεζικό κράτος ασκεί απόλυτο έλεγχο στις θρησκευτικές δραστηριότητες μέσω της επίσημης «Ισλαμικής Ένωσης της Κίνας». Κανένας ανεξάρτητος θρησκευτικός ηγέτης δεν μπορεί να δράσει εκτός αυτού του πλαισίου, ενώ οι σχέσεις των τοπικών οργανώσεων με το εξωτερικό θεωρούνται παράνομες και διώκονται ποινικά.
Καθοριστικό ρόλο παίζει επίσης η ίδια η φύση και η ιστορία των μουσουλμανικών μειονοτήτων της χώρας. Η εθνότητα Χούι, η οποία αποτελεί τη βασική μουσουλμανική ομάδα, είναι πλήρως ενσωματωμένη κοινωνικά και πολιτισμικά, μιλά την κινεζική γλώσσα και επιδεικνύει πίστη στο κράτος, απορρίπτοντας τις αραβοκεντρικές πολιτικές ιδεολογίες.
Από την άλλη πλευρά, η εθνότητα των Ουιγούρων στην επαρχία Σιντζιάνγκ βρίσκεται υπό καθεστώς δρακόντειας ασφάλειας, βιομετρικής επιτήρησης και στρατοπέδων αναμόρφωσης, γεγονός που αποκόπτει πλήρως την περιοχή από εξωτερικά ισλαμιστικά δίκτυα.
Ακόμα και το εγχώριο μεταρρυθμιστικό κίνημα Γιχεουάνι, παρά το γεγονός ότι το όνομά του σημαίνει «αδελφότητα», αποτελεί μια παραδοσιακή σχολή του Χαναφιτικού δικαίου χωρίς καμία οργανωτική ή ιδεολογική σχέση με τη Μουσουλμανική Αδελφότητα της Μέσης Ανατολής.
Το μάθημα της «Αραβικής Άνοιξης» και οι συμμαχίες του Πεκίνου
Η στάση της Κίνας σκληρύνθηκε ακόμη περισσότερο μετά τις εξεγέρσεις της Αραβικής Άνοιξης το 2011. Αναλύοντας την άνοδο και την επακόλουθη πτώση της Μουσουλμανικής Αδελφότητας στην Αίγυπτο και την Τυνησία, το Πεκίνο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το πολιτικό Ισλάμ αποτελεί έναν παράγοντα γεωπολιτικής αποσταθεροποίησης που απειλεί άμεσα την εθνική ασφάλεια.
Αυτή η διαπίστωση οδήγησε την Κίνα σε μια στρατηγική συμμαχία με κοσμικά αραβικά καθεστώτα, κυρίως με την Αίγυπτο του προέδρου Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι μετά το 2013, καθώς και με τις μοναρχίες του Κόλπου.
Μέσα από αυτή τη συνεργασία, το Πεκίνο στηρίζει τη σταθερότητα των υφιστάμενων αραβικών κυβερνήσεων και απορρίπτει τις ξένες παρεμβάσεις, ενώ τα αραβικά κράτη στηρίζουν την πολιτική της «Μίας Κίνας» και τις κινεζικές επιχειρήσεις ασφαλείας στη Σιντζιάνγκ.
Αυτός ο διπλωματικός συντονισμός αποτρέπει αποτελεσματικά κάθε προσπάθεια χρηματοδότησης ή διείσδυσης ισλαμιστικών δικτύων στην Κίνα μέσω οικονομικών ή εκπαιδευτικών διαύλων.
Η Κίνα αντιμετωπίζει το πολιτικό Ισλάμ ως εχθρική, υπερεθνική πολιτική απειλή και όχι απλώς ως θρησκευτική έκφραση. Η εφαρμογή εξελιγμένων συστημάτων παρακολούθησης και η βίαιη εξομοίωση των μειονοτήτων έχουν καταστήσει τη χώρα μια απροσπέλαστη ζώνη για τη Μουσουλμανική Αδελφότητα.