Ακόμη πριν από την αμερικανική επιχείρηση στο Καράκας, ο Ντόναλντ Τραμπ είχε καταλήξει σε μια κρίσιμη επιλογή για την επόμενη ημέρα στη Βενεζουέλα, μετά την απομάκρυνση του Νικολάς Μαδούρο. Σύμφωνα με τους New York Times, ο πρόεδρος των ΗΠΑ είχε αποφασίσει ότι δεν θα παρείχε στήριξη στη Μαρία Κορίνα Ματσάδο, την πιο προβεβλημένη μορφή της αντιπολίτευσης και κάτοχο του Νόμπελ Ειρήνης για το 2025.
Η απόφαση αυτή βασίστηκε σε σειρά εκτιμήσεων των αμερικανικών υπηρεσιών, οι οποίες προειδοποιούσαν ότι η αντιπολίτευση δύσκολα θα μπορούσε να ασκήσει αποτελεσματική διακυβέρνηση. Παράλληλα, οι σχέσεις της Ματσάδο με ανώτατα στελέχη της κυβέρνησης Τραμπ είχαν επιδεινωθεί, γεγονός που ενίσχυσε τις επιφυλάξεις του Λευκού Οίκου. Ο ίδιος ο Τραμπ δήλωσε ανοιχτά, μετά τη σύλληψη Μαδούρο, ότι θεωρεί πως η Ματσάδο δεν διαθέτει την απαραίτητη εσωτερική στήριξη και τον πολιτικό σεβασμό για να ηγηθεί της χώρας, παρά τις προσωπικές του εκτιμήσεις για τον χαρακτήρα της.
Καθοριστικό ρόλο φαίνεται πως έπαιξαν και οι εισηγήσεις κορυφαίων αξιωματούχων, μεταξύ αυτών και του Μάρκο Ρούμπιο, οι οποίοι προειδοποιούσαν ότι μια άμεση στήριξη της αντιπολίτευσης από τις ΗΠΑ θα μπορούσε να αποσταθεροποιήσει περαιτέρω τη Βενεζουέλα και να οδηγήσει σε ανάγκη αυξημένης αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας. Παρόμοια συμπεράσματα περιλάμβανε και απόρρητη ανάλυση της CIA. Όπως επισημαίνει το δημοσίευμα, για τον Τραμπ προτεραιότητα στη Βενεζουέλα δεν ήταν η εδραίωση της δημοκρατίας, αλλά ο έλεγχος των ενεργειακών πόρων.
Παρά τις προσπάθειες της Ματσάδο να διατηρήσει ανοιχτούς διαύλους με τον Λευκό Οίκο, οι σχέσεις είχαν αρχίσει να φθείρονται ήδη από τους πρώτους μήνες της νέας θητείας Τραμπ. Αμερικανοί αξιωματούχοι αμφισβητούσαν τις εκτιμήσεις της ότι το καθεστώς Μαδούρο βρισκόταν στα πρόθυρα κατάρρευσης και εξέφραζαν αμφιβολίες για την ικανότητά της να αναλάβει ουσιαστικά την εξουσία.
Οι πρώτες σοβαρές τριβές καταγράφηκαν μετά την επιστροφή του Τραμπ στον Λευκό Οίκο, όταν ο απεσταλμένος του, Ρίτσαρντ Γκρένελ, επιχείρησε να έρθει σε απευθείας επαφή με τη Ματσάδο. Αν και ζητήθηκε συνάντηση στο Καράκας και κατάλογος πολιτικών κρατουμένων προς απελευθέρωση, η συνάντηση δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ, καθώς η Ματσάδο αρνήθηκε να εμφανιστεί διά ζώσης, παρά τις αμερικανικές διαβεβαιώσεις περί ασφάλειας. Η συνεργασία περιορίστηκε σε τηλεφωνική επικοινωνία, η οποία αρχικά ήταν θετική, αλλά στη συνέχεια οι σχέσεις επιδεινώθηκαν.
Η άρνηση της ομάδας της Ματσάδο να καταρτίσει λίστα πολιτικών κρατουμένων και η αδυναμία της να παρουσιάσει ένα σαφές σχέδιο ανάληψης της εξουσίας από τον υποψήφιο που στήριζε, τον Εντμουντο Γκονσάλες, προκάλεσαν απογοήτευση στην αμερικανική πλευρά. Ταυτόχρονα, η ίδια δυσαρεστήθηκε από τη μετριοπαθή στάση του Γκρένελ απέναντι στον Μαδούρο, την οποία θεώρησε υποχωρητική.
Σήμερα, Τραμπ και Ρούμπιο δηλώνουν ότι συνεργάζονται με τη μεταβατική πρόεδρο Ντέλσι Ροντρίγκες, επιλέγοντας, όπως υποστηρίζουν, μια ρεαλιστική προσέγγιση απέναντι στην κατάσταση στη Βενεζουέλα. Η στάση αυτή, ωστόσο, έχει προκαλέσει αντιδράσεις τόσο εντός της αντιπολίτευσης όσο και στο εσωτερικό των Ρεπουμπλικανών, με ορισμένους να εξακολουθούν να βλέπουν στη Ματσάδο τη μελλοντική δημοκρατική ηγέτιδα της χώρας.
Αναλυτές επισημαίνουν ότι η πολιτική στρατηγική της Ματσάδο, βασισμένη στην απόλυτη ρήξη με το καθεστώς Μαδούρο και στη στήριξη των κυρώσεων, της εξασφάλισε λαϊκή απήχηση αλλά ταυτόχρονα περιόρισε τη δυνατότητα συγκρότησης ευρύτερων συμμαχιών. Η απόστασή της από τα καθημερινά προβλήματα των πολιτών εντός Βενεζουέλας και η σιωπή της σε κρίσιμα κοινωνικοοικονομικά ζητήματα φαίνεται πως αποδυνάμωσαν περαιτέρω τη θέση της στα μάτια της Ουάσιγκτον.
Όπως σημειώνουν ειδικοί, παρά τη δημοφιλία και τη διεθνή αναγνώριση της Ματσάδο, η πραγματικότητα της εξουσίας στη Βενεζουέλα παραμένει αμείλικτη: χωρίς τον έλεγχο των θεσμών και χωρίς αποφασιστική εξωτερική παρέμβαση, η επιστροφή της αντιπολίτευσης στην εξουσία μοιάζει, προς το παρόν, εξαιρετικά δύσκολη.