Περίπου δυόμισι χρόνια μετά το άνοιγμα του μετώπου κατά του Ισραήλ, η νέα ηγεσία της Χεζμπολάχ φαίνεται να επαναλαμβάνει τα ίδια μοιραία λάθη που οδήγησαν την οργάνωση στην ήττα του 2024.
Παρά τις τακτικές προσαρμογές στο πεδίο, η οργάνωση επιμένει σε μια στρατηγική φθοράς που υποτιμά την ισραηλινή αποφασιστικότητα, επιδιώκοντας να επιβάλει μια νέα «εξίσωση» μέσω μιας κατάπαυσης του πυρός που θα της επέτρεπε να ανασυνταχθεί, εξυπηρετώντας παράλληλα τα περιφερειακά συμφέροντα της Τεχεράνης.
Από τις αρχές Μαρτίου, η Χεζμπολάχ έχει επανέλθει με μια σειρά από απαιτήσεις, αξιώνοντας την πλήρη αποχώρηση των ισραηλινών δυνάμεων από τον νότο, τον αφοπλισμό της περιοχής και την αποκατάσταση των υποδομών της. Στην πραγματικότητα, αυτή η προσπάθεια στοχεύει στον εκβιασμό του Ισραήλ με αντάλλαγμα μια ψευδεπίγραφη ηρεμία.
Ωστόσο, η ιστορία έχει δείξει ότι το Ισραήλ δεν είναι διατεθειμένο να αποδεχθεί τέτοιους όρους, ειδικά από τη στιγμή που οι ισραηλινές δυνάμεις διατηρούν τον έλεγχο σε καίρια σημεία στον νότιο Λίβανο, ενώ παράλληλα συνεχίζουν να εξαρθρώνουν τις υποδομές της οργάνωσης.
Η Χεζμπολάχ προσπαθεί να προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες χρησιμοποιώντας τεχνολογίες αιχμής, όπως τα drones με καθοδήγηση οπτικών ινών, ενώ επιλέγει να κρύβει μαχητές της σε μη παραδοσιακές περιοχές, όπως χριστιανικά χωριά, για να προκαλέσει εσωτερικές εντάσεις στον Λίβανο.
Παρά ταύτα, η στρατηγική της παραμένει εγκλωβισμένη στην πεποίθηση ότι το Ισραήλ θα υποκύψει υπό το βάρος του κόστους της εμπλοκής. Το πρόβλημα για την οργάνωση είναι ότι η πίστη της στα συμφέροντα του Ιράν δεν της προσφέρει καμία ουσιαστική εγγύηση προστασίας.
Το λεγόμενο «βαθύ κράτος» της Χεζμπολάχ, που περιλαμβάνει χρηματοπιστωτικά δίκτυα και υποστηρικτές εντός της λιβανέζικης κυβέρνησης, παραμένει το κύριο εμπόδιο για τη σταθερότητα της χώρας.
Για το Ισραήλ, η λύση δεν περιορίζεται μόνο στη στρατιωτική δράση, αλλά επεκτείνεται στην πολιτική αποδόμηση της οργάνωσης μέσω της πίεσης για απομάκρυνση των στελεχών της από την κυβέρνηση της Βηρυτού και της ενίσχυσης των αντιπάλων της.
Τέλος, οι διακηρύξεις της Τεχεράνης που συνδέουν την εκεχειρία στον Λίβανο με ευρύτερες συμφωνίες με τις ΗΠΑ πρέπει να αντιμετωπίζονται με μεγάλη επιφύλαξη.
Είναι αμφίβολο αν το Ιράν θα θυσίαζε τη Χεζμπολάχ για χάρη οικονομικών ανταλλαγμάτων, ενώ σε περίπτωση αποτυχίας των διαπραγματεύσεων λόγω της κλιμάκωσης στον Λίβανο, το Ισραήλ θα είχε κάθε λόγο να είναι ικανοποιημένο, καθώς θα απέτρεπε μια συμφωνία που θα ενίσχυε το ιρανικό καθεστώς.