Το Ιράν μπαίνει στο 2026 θυμίζοντας έναν «λέβητα υπό πίεση», που η ηγεσία του προσπαθεί να κρατήσει κλειστό, όχι επισκευάζοντας τη βαλβίδα (οικονομία), αλλά σφίγγοντας τις βίδες (καταστολή). Μετά τον «Πόλεμο των 12 Ημερών» -τον περασμένο Ιούνιο- και τα πλήγματα στις πυρηνικές του υποδομές, η Τεχεράνη αντιμετωπίζει μια υπαρξιακή μοναξιά: Ο άλλοτε κραταιός «Άξονας της Αντίστασης» έχει πλέον σοβαρά ρήγματα.
Παρά την εικόνα μονολιθικότητας, το σύστημα λειτουργεί πλέον ως μια στρατιωτικοποιημένη ολιγαρχία.
Οι Φρουροί της Επανάστασης ελέγχοντας το 30 με 40% της εθνικής οικονομίας δεν προστατεύουν, πλέον, την Επανάσταση, αλλά τα δικά τους οικονομικά συμφέροντα. Οποιαδήποτε τεχνοκρατική προσπάθεια για μεταρρύθμιση προσκρούει στο δικό τους «κράτος εν κράτει».
Επιπλέον, με την εποχή μετά τον Χαμενεΐ να πλησιάζει, ο ανταγωνισμός των φατριών εντείνεται. Η καταστολή στις επαρχίες Σιστάν, Μπαλουχιστάν, Κουρδιστάν και η ψηφιακή επιτήρηση στις πόλεις είναι τα μόνα εργαλεία, που απέμειναν σε ένα καθεστώς, που κυβερνά με όπλο την καταστολή αντί να αναζητά την συναίνεση.
Όμως η μεγαλύτερη ήττα της Τεχεράνης το 2026 θα είναι η απώλεια του «στρατηγικού βάθους». Συγκεκριμένα:
1. Συρία: Η πτώση του Άσαντ και η άνοδος του Άχμεντ αλ Σάρα στη Δαμασκό διέκοψαν τον χερσαίο διάδρομο προς τον Λίβανο και τη Χεζμπολάχ. Η Συρία, από δορυφόρος του Ιράν, μετατρέπεται σε πεδίο ανταγωνισμού μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ, αφήνοντας την Τεχεράνη θεατή.
2. Τουρκία: Η Άγκυρα λειτουργεί ως ο «πραγματιστής γείτονας». Ενώ ανταγωνίζεται το Ιράν στον Καύκασο και τη Συρία, παραμένει ο κρίσιμος οικονομικός ενδιάμεσος. Ωστόσο, η λήξη των ενεργειακών συμβολαίων το καλοκαίρι του 2026 δίνει στον Ερντογάν ένα ισχυρό όπλο εκβιασμού έναντι μιας οικονομίας που διψά για συνάλλαγμα.
3. Σαουδική Αραβία: Το Ριάντ, επικεντρωμένο στο σχέδιο «Vision 2030», επιδιώκει ένα «ελεγχόμενα αδύναμο» Ιράν. Δεν θέλει την ολοκληρωτική κατάρρευσή του, που θα προκαλούσε χάος στον Κόλπο, αλλά στηρίζει τη στρατηγική «Maximum Pressure 2.0» της Ουάσινγκτον, για να περιορίσει τις πυρηνικές φιλοδοξίες των μουλάδων.
Στο εξωτερικό μέτωπο, η στρατηγική του Ισραήλ έχει αλλάξει… Δεν χτυπά πλέον μόνο τα «πλοκάμια» (proxies), αλλά το ίδιο το «κεφάλι» (το Ιράν). Οι επιχειρήσεις σαμποτάζ και η αυξημένη συχνότητα εκτελέσεων «κατασκόπων» στο εσωτερικό του Ιράν μαρτυρούν μια βαθιά διάβρωση των υπηρεσιών ασφαλείας του καθεστώτος.
Οι ΗΠΑ, υπό τον Τραμπ, κινούνται σε μια άξονα γραμμή ελεγχόμενης πίεσης. Η Ουάσινγκτον σφίγγει τον οικονομικό κλοιό, αλλά αποφεύγει τον ολοκληρωτικό πόλεμο, στοχεύοντας σε μια «μεγάλη συμφωνία», που θα αποδυνάμωνε οριστικά τον ρόλο του Ιράν ως περιφερειακού ταραχοποιού.
Με βάση τα παραπάνω, είναι σαφές ότι το θεοκρατικό καθεστώς προσπαθεί να επιβιώσει μέσω ενός εκβιασμού: «Αν πέσουμε, θα συμπαρασύρουμε τη σταθερότητα της περιοχής». Είναι μια συνταγή, που αποδίδει βραχυπρόθεσμα, αλλά μακροπρόθεσμα διαβρώνει τα ίδια τα θεμέλια του καθεστώτος. Το Ιράν δεν είναι ακόμα «έτοιμο να πέσει», αλλά η πίεση στον λέβητα έχει φτάσει σε επίπεδα όπου κάθε επόμενη σπίθα -είτε οικονομική είτε κοινωνική μπορεί να αποβεί μοιραία για τους μουλάδες της Τεχεράνης και τους Πραιτωριανούς τους..!
ΠΗΓΗ: tomanifesto.gr