Σε ανάλυσή τους, οι New York Times εξετάζουν τις συνέπειες των πρωτοβουλιών του Ντόναλντ Τραμπ για τη συρρίκνωση της ομοσπονδιακής κυβέρνησης. Το βασικό συμπέρασμα είναι ότι, παρότι το ομοσπονδιακό εργατικό δυναμικό μειώθηκε κατά περίπου 250.000 εργαζομένους –ποσοστό κοντά στο 10%– οι συνολικές δημόσιες δαπάνες δεν κατέγραψαν αντίστοιχη υποχώρηση.
Σύμφωνα με στοιχεία που επικαλείται η εφημερίδα από το Cato Institute, η δομή των δαπανών εξηγεί αυτή την αντίφαση. Όπως σημειώνει η Ρομίνα Μπότσια, επικεφαλής του τομέα προϋπολογισμού του ινστιτούτου, το μεγαλύτερο μέρος των ομοσπονδιακών κονδυλίων κατευθύνεται στο Medicare και την Κοινωνική Ασφάλιση, προγράμματα τα οποία καμία πολιτική δύναμη δεν δείχνει πρόθυμη να αναθεωρήσει ουσιαστικά, καθώς και στην αποπληρωμή τόκων του δημόσιου χρέους.
Την ίδια ώρα, ο αμυντικός προϋπολογισμός παραμένει στο απυρόβλητο. Το Πεντάγωνο αναμένεται να φτάσει για πρώτη φορά το 2026 το όριο του 1 τρισ. δολαρίων, αυξημένο κατά περισσότερα από 100 δισ. σε σχέση ακόμη και με την κορύφωση του Ψυχρού Πολέμου. Παρότι αναγνωρίζεται ότι υπάρχουν περιθώρια περικοπών, αυτές προϋποθέτουν ριζική αναθεώρηση της εξωτερικής και αμυντικής στρατηγικής και όχι επιμέρους «ψαλιδίσματα» προγραμμάτων. Μια πιο περιορισμένη διεθνής παρουσία, όπως προβάλλεται στη νέα Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας της κυβέρνησης Τραμπ, θα μπορούσε –σύμφωνα με αναλυτές– να εξοικονομήσει εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια την επόμενη δεκαετία. Ωστόσο, η Ουάσινγκτον κινείται στην αντίθετη κατεύθυνση, επενδύοντας στο σύστημα αντιπυραυλικής άμυνας Golden Dome, στην ανάπτυξη του νέου μαχητικού F-47 και σε μια νέα γενιά πολεμικών πλοίων, την αποκαλούμενη «Κλάση Τραμπ».
Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται και στο λεγόμενο «Δόγμα Ντονρό» για το Δυτικό Ημισφαίριο, μια σύγχρονη παραλλαγή του ιστορικού Δόγματος Μονρό. Όπως επισημαίνεται, χρησιμοποιείται για να δικαιολογήσει την κλιμάκωση πιέσεων κατά της Βενεζουέλας, παρότι η χώρα δεν συνιστά σοβαρή απειλή για την αμερικανική ασφάλεια και δεν αποτελεί βασική οδό διακίνησης φεντανύλης προς τις ΗΠΑ. Οι κινήσεις αυτές, σύμφωνα με τους NYT, δύσκολα συμβαδίζουν με τη διακηρυγμένη δέσμευση για χρήση ισχύος μόνο προς υπεράσπιση «ζωτικών συμφερόντων».
Αντίθετα, οι περικοπές πλήττουν έντονα τις κοινωνικές και πολιτικές υπηρεσίες. Η αποδόμηση της Υπηρεσίας Διεθνούς Ανάπτυξης (USAID) έχει στερήσει από εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους παγκοσμίως πρόσβαση σε κρίσιμα προγράμματα τροφής, υγείας και πόσιμου νερού, περιορίζοντας παράλληλα την αμερικανική επιρροή στο εξωτερικό. Στο εσωτερικό, οι NYT παραθέτουν μαρτυρίες αγροτών που δυσκολεύονται πλέον να επικοινωνήσουν με τις τοπικές υπηρεσίες του Υπουργείου Γεωργίας, μετά τη μείωση προσωπικού κατά 20%, προειδοποιώντας για μαζικά «λουκέτα» σε αγροκτήματα. Παράλληλα, περικόπτονται προγράμματα παρακολούθησης τροφιμογενών ασθενειών και βασικές λειτουργίες οργανισμών όπως τα CDC και η Υπηρεσία Προστασίας Περιβάλλοντος, με προϋπολογισμούς μικρότερους από το κόστος του προβληματικού προγράμματος F-35.
Ο διευθυντής προϋπολογισμού του Λευκού Οίκου, Ράσελ Βοτ, υπερασπίζεται τις περικοπές, υποστηρίζοντας ότι οι ομοσπονδιακές υπηρεσίες είχαν μετατραπεί σε «εργαλεία της αριστεράς». Στον αντίποδα, ο αρθρογράφος Νίκολας Κρίστοφ αναγνωρίζει την ανάγκη μεταρρυθμίσεων, προειδοποιεί όμως ότι η αποδόμηση κρίσιμων υπηρεσιών έχει υψηλό κοινωνικό κόστος. Όπως σημειώνει, η αμερικανική ανθρωπιστική βοήθεια αντιστοιχούσε μόλις σε 22 σεντς ανά 100 δολάρια ΑΕΠ, σώζοντας ωστόσο μία ζωή κάθε 10 δευτερόλεπτα.
Το ερώτημα που τίθεται, καταλήγει το άρθρο, είναι αν η σίτιση, η πρόληψη ασθενειών και ο διεθνής ανθρωπιστικός ρόλος των ΗΠΑ αποτελούν πράγματι «ιδεολογική πολυτέλεια». Οι απαντήσεις αναμένεται να φανούν το 2026, όταν οι φετινές περικοπές θα αρχίσουν να γίνονται αισθητές σε πολιτείες και πολίτες, ανεξαρτήτως κομματικής ταυτότητας.