Ο εμφύλιος πόλεμος στο Σουδάν, ο οποίος διανύει πλέον το τέταρτο έτος του, έχει εξελιχθεί σε μία από τις πρώτες συγκρούσεις στην Αφρική όπου κυριαρχούν τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones), με τη συντριπτική πλειονότητα αυτών να προέρχεται από το εξωτερικό.
Συγκεκριμένα, το Ιράν προμηθεύει τις Σουδανικές Ένοπλες Δυνάμεις (SAF) με drones τύπου Mohajer-6, τα οποία κατασκευάζονται από εταιρεία στην οποία έχουν επιβληθεί κυρώσεις από τις ΗΠΑ. Η ροή των εξοπλισμών φαίνεται πως παραμένει ενεργή.
Πέρα από τις τουλάιστον επτά πτήσεις μεταγωγικών αεροσκαφών που καταγράφηκαν μεταξύ Ιράν και Σουδάν από τα τέλη του 2023 έως τα μέσα του 2024, πρόσφατα, τον Απρίλιο του 2026, συνελήφθη στο αεροδρόμιο του Λος Άντζελες μια Αμερικανίδα υπήκοος ιρανικής καταγωγής με την κατηγορία ότι μεσολάβησε σε αμυντική συμφωνία ύψους 70 εκατομμυρίων δολαρίων για τη μεταφορά τέτοιων συστημάτων στο Σουδάν.
Αυτά τα ιρανικά drones έχουν προσφέρει καθοριστικό πλεονέκτημα στον σουδανικό στρατό, επιτρέποντάς του να πραγματοποιεί πλήγματα ακριβείας και να ανακτά εδάφη γύρω από την πρωτεύουσα Χαρτούμ. Για την Τεχεράνη, το Σουδάν αποτελεί τόσο πηγή εσόδων όσο και στρατηγικό πάτημα στην Ερυθρά Θάλασσα, επεκτείνοντας την επιρροή της προς τα στενά Μπαμπ ελ-Μαντέμπ.
Στην παρούσα φάση, ο σουδανικός στρατός φέρεται να παγώνει τις αγορές ιρανικών όπλων, επιδιώκοντας να προσεγγίσει την Ουάσιγκτον ώστε να την έχει υποστηρικτή στις διαπραγματεύσεις για κατάπαυση του πυρός. Ωστόσο, η απομάκρυνση από το Ιράν αποτελεί αναγκαία αλλά όχι επαρκή συνθήκη για να κερδίσει τη στήριξη των ΗΠΑ.
Ακόμα κι αν ο στρατός τηρήσει τη δέσμευσή του, τα ιρανικά όπλα δύσκολα θα εξαφανιστούν από το πεδίο, καθώς το Χαρτούμ θα μπορούσε να συνεχίσει να προμηθεύεται τεχνολογία διπλής χρήσης μέσω εναλλακτικών οδών, όπως οι Χούθι της Υεμένης που χρησιμοποιούν τα ίδια συστήματα.
Η σύγκρουση έχει μετατραπεί σε ένα ευρύτερο πεδίο περιφερειακών ανταγωνισμών, με την Αίγυπτο και τη Σαουδική Αραβία να στηρίζουν ανοιχτά τον σουδανικό στρατό.
Το Κάιρο θεωρεί την αστάθεια στα νότια σύνορά του άμεση απειλή για την εθνική του ασφάλεια και τα ύδατα του Νείλου, έχοντας μάλιστα εξαπολύσει αεροπορικές επιθέσεις εναντίον των παραστρατιωτικών Δυνάμεων Ταχείας Υποστήριξης (RSF).
Στον αντίποδα, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα υποστηρίζουν σθεναρά τους παραστρατιωτικούς των RSF, βλέποντας στον επικεφαλής τους, Μοχάμεντ Χαμντάν Νταγκάλο, έναν κρίσιμο εταίρο για τις εξαγωγές χρυσού και τα σχέδιά τους για την ανάπτυξη λιμανιών στην Ερυθρά Θάλασσα.
Την ίδια στιγμή, η Τουρκία έχει επεκτείνει την παρουσία της στην περιοχή, με τουρκικές εταιρείες να πωλούν όπλα και στις δύο αντιμαχόμενες πλευρές, παραβιάζοντας τις αμερικανικές κυρώσεις.
Οι αναλυτές επισημαίνουν ότι η Ουάσιγκτον δεν πρέπει να εστιάζει την πίεση της μόνο στον σουδανικό στρατό, καθώς το κλειδί για τον τερματισμό του πολέμου βρίσκεται στους ξένους παίκτες, όπως το Ιράν, τα Εμιράτα και η Τουρκία, που συντηρούν τη σύγκρουση.
Μια στρατηγική που θα απαιτούσε από τον σουδανικό στρατό να κόψει απότομα κάθε εξωτερικό δεσμό θα άφηνε το πεδίο ελεύθερο στους παραστρατιωτικούς των RSF, δίνοντάς τους πλεονέκτημα.
Αντίθετα, οι ΗΠΑ οφείλουν να συντονίσουν τους περιφερειακούς συμμάχους τους γύρω από τον κοινό στόχο της σταθερότητας, στοχεύοντας παράλληλα τις εφοδιαστικές αλυσίδες και τα οικονομικά δίκτυα που επιτρέπουν στα ξένα όπλα να τροφοδοτούν τον πόλεμο.