Η πρόσφατη, δραματική κλιμάκωση στη Μέση Ανατολή –μετά την εξουδετέρωση της ηγεσίας του Ιράν από αμερικανοϊσραηλινά πλήγματα– έχει μετατρέψει τον κόσμο σε «καζάνι» που βράζει.
Μετά τις επιθέσεις σε στόχους στον Κόλπο, την πλήξη βρετανικής βάσης στην Κύπρο και την αναχαίτιση ιρανικών πυραύλων στον τουρκικό εναέριο χώρο, το ερώτημα που πλανάται πάνω από τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες είναι πλέον ανατριχιαστικά επίκαιρο:Μπορεί η Ευρώπη να αποφύγει την ιρανική πυραυλική βροχή;
Το οπλοστάσιο της Τεχεράνης: Ποιες χώρες βρίσκονται στο στόχαστρο; Η απειλή δεν είναι θεωρητική, καθώς το πυραυλικό οπλοστάσιο του Ιράν παρουσιάζει μια ανησυχητική γεωγραφική κάλυψη:
Βαλλιστικοί πύραυλοι Khorramshahr: Με εμβέλεια έως 3.000 χλμ., μπορούν να πλήξουν από την Αθήνα και τη Σόφια μέχρι τη Βιέννη, τη Ρώμη και το Βερολίνο. Η ταχύτητα επανεισόδου τους (Mach 8) αφήνει ελάχιστα περιθώρια αντίδρασης στα ραντάρ.
Drones Shahed-136: Σχεδιασμένα για επιθέσεις σε «σμήνη», στοχεύουν στην εξάντληση των αεροπορικών αμυνών και την αποδιοργάνωση των ενεργειακών δικτύων, μια τακτική που έχει ήδη δοκιμαστεί στην Ουκρανία.
Πύραυλοι κρουζ (Soumar): Πετούν σε χαμηλό υψόμετρο ακολουθώντας το ανάγλυφο του εδάφους, καθιστώντας τον εντοπισμό τους εξαιρετικά δύσκολο, γεγονός που τους καθιστά ιδανικούς για «χειρουργικά» πλήγματα σε κρίσιμες υποδομές.
Η «ασπίδα» του ΝΑΤΟ και το κενό ασφαλείας
Το ΝΑΤΟ δηλώνει έτοιμο, με τον συνταγματάρχη Μάρτιν Ο’ Ντόνελ να διαβεβαιώνει ότι η Συμμαχία διαθέτει τα διαστημικά και επίγεια μέσα για την ανίχνευση και καταστροφή κάθε εισερχόμενης απειλής εντός 10 λεπτών. Ωστόσο, υπάρχει ένα κρίσιμο ζήτημα: Τι γίνεται με τα ευρωπαϊκά κράτη που δεν είναι μέλη του ΝΑΤΟ (όπως η Κύπρος, η Αυστρία ή η Ελβετία); Αν και η ΕΕ διαθέτει ρήτρες αμοιβαίας συνδρομής, στην πράξη η υπεράσπιση αυτών των κρατών βασίζεται περισσότερο στην πολιτική βούληση παρά σε θεσμικές δομές διοίκησης.
Πέρα από τους πυραύλους: Ο κίνδυνος του υβριδικού πολέμου
Πέρα από το συμβατικό οπλοστάσιο, οι αναλυτές προειδοποιούν για μια «σιωπηλή» αλλά εξίσου επικίνδυνη απειλή. Η ΕΕ έχει ήδη χαρακτηρίσει τους Φρουρούς της Επανάστασης τρομοκρατική οργάνωση, γεγονός που καθιστά την Ευρώπη άμεσο στόχο υβριδικών τακτικών:
Τρομοκρατικές επιθέσεις: Μέσω εγκληματικών δικτύων ή «εν υπνώσει» πρακτόρων.
Κυβερνοεπιθέσεις: Στοχοποίηση συστημάτων ύδρευσης, ενέργειας και νοσοκομείων.
Ναυτική δολιοφθορά: Παρεμβολές στις ναυτιλιακές οδούς της Μεσογείου.
Η συνεργασία του Ιράν με τη Ρωσία, την Κίνα και τη Βόρεια Κορέα δημιουργεί ένα «δίκτυο» που η Δύση δεν μπορεί πλέον να αγνοήσει. Ενώ η στρατιωτική ισχύς του ΝΑΤΟ προσφέρει μια αίσθηση ασφάλειας, η Ευρώπη καλείται πλέον να διαχειριστεί έναν πόλεμο που δεν θα εκδηλωθεί μόνο με πυραύλους, αλλά με την αποσταθεροποίηση του ίδιου του κοινωνικού της ιστού.