Τέσσερα χρόνια μετά την έναρξη της ρωσικής εισβολής, η κυβέρνηση Τραμπ φαίνεται να προκρίνει μια επώδυνη λύση για το Κίεβο, ζητώντας την αποδοχή εδαφικών απωλειών ως αντάλλαγμα για τον τερματισμό των εχθροπραξιών.
Σύμφωνα με προσχέδιο ειρηνευτικής συμφωνίας, η Ουάσιγκτον προτείνει την de facto αναγνώριση της ρωσικής κυριαρχίας στην Κριμαία, το Ντονέτσκ και το Λουχάνσκ, καθώς και τη διατήρηση του ελέγχου στις κατεχόμενες περιοχές της Χερσώνας και της Ζαπορίζια. Παρά τη σθεναρή άρνηση του Προέδρου Ζελένσκι να παραβιάσει την εδαφική ακεραιότητα της χώρας του, η πραγματικότητα στο πεδίο της μάχης καθιστά την αντίσταση ολοένα και πιο δύσκολη.
Η ανισορροπία ισχύος στο πεδίο
Παρά την ηρωική άμυνα των Ουκρανών, οι αριθμοί και οι πόροι γέρνουν την πλάστιγγα υπέρ της Μόσχας. Η Ρωσία κατέχει πλέον σχεδόν το ένα πέμπτο της ουκρανικής επικράτειας, ενώ η αποτυχία της αντεπίθεσης του 2023 έδειξε τις δυσκολίες ανακατάληψης εδαφών.
Δημογραφικό και ανθρώπινο δυναμικό
Απώλειες: Αν και η Ουκρανία καταγράφει λιγότερους θανάτους σε απόλυτους αριθμούς (περίπου 87.000 έναντι 219.000 των Ρώσων έως το τέλος του 2025), η δημογραφική της βάση είναι πολύ μικρότερη.
Επιστράτευση: Η Ρωσία βασίζεται κυρίως σε εθελοντές συμβασιούχους, ενώ η Ουκρανία καταφεύγει σε ολοένα και πιο σκληρές μεθόδους επιστράτευσης ("busification") για να καλύψει το στόχο των 30.000 ανδρών μηνιαίως, συχνά με στρατιώτες μειωμένης μαχητικής ικανότητας.
Τεχνολογικό και Οικονομικό Χάσμα
Στον τομέα των εξοπλισμών, η Ρωσία διατηρεί συντριπτική υπεροχή:
Άρματα μάχης: Αναλογία σχεδόν 5 προς 1 υπέρ της Μόσχας.
Πυροβολικό & Αεροπορία: Η Ρωσία διαθέτει υπερδιπλάσια αποθέματα σε σχεδόν όλες τις κατηγορίες, παρά τη δυτική βοήθεια προς το Κίεβο.
Drones: Παρά την αρχική ουκρανική καινοτομία, η Ρωσία έχει πλέον δεκαπλάσια ικανότητα παραγωγής και ανάπτυξης drones, χρησιμοποιώντας μάλιστα οπτικές ίνες για να εξουδετερώνει τα ουκρανικά συστήματα παρεμβολών.
Οικονομικά, το ΑΕΠ της Ρωσίας είναι σχεδόν δεκαπλάσιο του ουκρανικού, επιτρέποντας στη Μόσχα να δαπανά 484 δις δολάρια για την άμυνα, ποσό υπερδιπλάσιο από αυτό που μπορεί να συγκεντρώσει η Ουκρανία ακόμη και με το 30% του ΑΕΠ της.
Στρατηγικοί στόχοι και το μέλλον της Ουκρανίας
Η Μόσχα φαίνεται να εστιάζει πλέον σε δύο βασικούς στόχους: τον πλήρη έλεγχο του Ντονμπάς και τη διασφάλιση ότι η Ουκρανία δεν θα ενταχθεί ποτέ στο ΝΑΤΟ. Αντίθετα, οι στόχοι του Κιέβου για επιστροφή στα σύνορα του 1991 φαντάζουν πλέον πέρα από τις στρατιωτικές του δυνατότητες, καθώς ο στρατός του είναι διασκορπισμένος σε μια γραμμή μετώπου 1.000 χιλιομέτρων με ανεπαρκή πυκνότητα δυνάμεων.
Η «λιγότερο κακή» επιλογή
Πολλοί αναλυτές και Ευρωπαίοι ηγέτες (όπως ο Καγκελάριος Μερτς και ο Πρόεδρος Μακρόν) προειδοποιούν ότι η παραχώρηση εδαφών αποτελεί «παγίδα».
Ωστόσο, η πραγματικότητα δείχνει ότι μια «κακή ειρήνη» τώρα ίσως είναι η μόνη οδός για να επιβιώσει η Ουκρανία ως ανεξάρτητο κράτος. Χωρίς το βιομηχανικό Ντονμπάς, αλλά με ριζικές μεταρρυθμίσεις, καταπολέμηση της διαφθοράς και επένδυση σε νέες αμυντικές τεχνολογίες, η Ουκρανία θα μπορούσε να συνεχίσει την πορεία της προς τη Δύση, αποφεύγοντας έναν εξαντλητικό πόλεμο που απειλεί την ίδια την ύπαρξή της.