Η αιφνιδιαστική αμερικανική επιχείρηση στη Βενεζουέλα και η σύλληψη του προέδρου Νικολάς Μαδούρο κυριαρχούν αυτή την εβδομάδα στη διεθνή επικαιρότητα, προκαλώντας έντονες αντιδράσεις και βαθύ προβληματισμό.
Η απόφαση της κυβέρνησης Ντόναλντ Τραμπ αναλύεται εκτενώς από τον παγκόσμιο Τύπο, με κοινό παρονομαστή τις προειδοποιήσεις για ένα επικίνδυνο κενό εξουσίας στο Καράκας, την αποδυνάμωση του διεθνούς δικαίου και την είσοδο σε μια περίοδο ωμού παρεμβατισμού, χωρίς σαφή στρατηγική ή ηθική νομιμοποίηση.
Την ίδια ώρα, η αστάθεια δεν περιορίζεται στη Λατινική Αμερική. Στη Μέση Ανατολή, το Ιράν βιώνει τη σοβαρότερη εσωτερική κρίση των τελευταίων δεκαετιών, καθώς η οικονομική κατάρρευση έχει πυροδοτήσει μαζικές διαδηλώσεις που απειλούν ευθέως τη συνοχή του καθεστώτος. Στην Ασία, η ένταση κλιμακώνεται επικίνδυνα, με την Κίνα να αυξάνει τη στρατιωτική πίεση γύρω από την Ταϊβάν, εντείνοντας τους φόβους για ανατροπή του status quo. Παράλληλα, ο πόλεμος στην Ουκρανία συνεχίζεται, η Μαύρη Θάλασσα μετατρέπεται σε πεδίο στρατηγικών αποκλεισμών, ενώ επανέρχονται σενάρια για αμερικανικές εδαφικές βλέψεις στη Γροιλανδία, συνθέτοντας την εικόνα ενός κόσμου όπου η ισχύς φαίνεται να υπερισχύει του δικαίου.
Στον δυτικό Τύπο, αναλυτές επισημαίνουν ότι η απομάκρυνση του Μαδούρο δεν ισοδυναμεί με λύση. Αντιθέτως, εγκυμονεί τον κίνδυνο αποσταθεροποίησης, πολιτικού κατακερματισμού και μακροχρόνιας εμπλοκής, με κρίσιμο παράγοντα τον ρόλο των ενόπλων δυνάμεων και τον έλεγχο των πετρελαϊκών εσόδων. Άλλοι σχολιαστές τονίζουν ότι η Ουάσιγκτον προχώρησε χωρίς σχέδιο πολιτικής μετάβασης, παρακάμπτοντας τη δημοκρατική αντιπολίτευση και ανοίγοντας τον δρόμο για χάος και εσωτερικές συγκρούσεις.
Ιδιαίτερα επικριτικός εμφανίζεται ο βρετανικός Τύπος, ο οποίος μιλά ανοιχτά για κατάρρευση των κανόνων της διεθνούς τάξης και για ένα επικίνδυνο προηγούμενο που ενθαρρύνει και άλλες δυνάμεις –όπως η Ρωσία και η Κίνα– να ενεργούν μονομερώς. Στον αντίποδα, η Γερμανία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες τηρούν επιφυλακτική στάση, εκφράζοντας ανησυχίες για τη νομιμότητα της επιχείρησης και τον κίνδυνο γενικευμένης βίας.
Στη Μέση Ανατολή, αναλύσεις εστιάζουν στο βαθύ ρήγμα εξουσίας στο Ιράν, όπου οι οικονομικές αιτίες των κινητοποιήσεων έχουν πλέον μετατραπεί σε ανοιχτή πολιτική αμφισβήτηση του καθεστώτος. Ωστόσο, επισημαίνεται ότι η έλλειψη ενιαίας και οργανωμένης αντιπολίτευσης δυσχεραίνει την προοπτική μιας άμεσης πολιτικής αλλαγής.
Στην Ασία, ιαπωνικά μέσα προειδοποιούν ότι οι εκτεταμένες κινεζικές στρατιωτικές ασκήσεις γύρω από την Ταϊβάν αυξάνουν δραματικά τον κίνδυνο ατυχήματος ή ανεξέλεγκτης κλιμάκωσης, ενώ κινεζικά κρατικά μέσα καταγγέλλουν τις ΗΠΑ για «απαγωγή» αρχηγού κράτους, κάνοντας λόγο για επιστροφή στον «νόμο της ζούγκλας» στις διεθνείς σχέσεις.
Από τη ρωσική και ουκρανική πλευρά, η σύλληψη Μαδούρο ερμηνεύεται ως προάγγελος νέων αμερικανικών κινήσεων ισχύος, ακόμη και σε περιοχές όπως η Γροιλανδία, ενώ διανοούμενοι προειδοποιούν για την κανονικοποίηση πρακτικών αποκλεισμού και επιβολής που απειλούν τη διεθνή σταθερότητα.
Συνολικά, η διεθνής ειδησεογραφία σκιαγραφεί έναν κόσμο σε φάση μετάβασης, όπου οι θεσμοί αποδυναμώνονται, οι μεγάλες δυνάμεις δρουν ολοένα και πιο μονομερώς και η παγκόσμια τάξη μοιάζει να εισέρχεται σε μια περίοδο παρατεταμένης αβεβαιότητας και συγκρούσεων.