Η κλιμάκωση της αμερικανικής στρατιωτικής δραστηριότητας κατά του Ιράν επαναφέρει στο επίκεντρο της παγκόσμιας προσοχής τρεις μικροσκοπικές, βραχώδεις νησίδες με τεράστια γεωστρατηγική αξία.
Πρόκειται για το Αμπού Μούσα, το Μεγάλο Τουνμπ και το Μικρό Τουνμπ, τα οποία βρίσκονται στο κρισιμότερο σημείο διέλευσης του παγκόσμιου ενεργειακού εμπορίου.
Η γεωπολιτική «θηλιά» των Στενών του Ορμούζ
Αν και η συνολική τους έκταση δεν ξεπερνά τα 25 τετραγωνικά χιλιόμετρα, τα τρία αυτά νησιά ελέγχουν τις θαλάσσιες οδούς βαθέων υδάτων από τις οποίες διέρχεται το ένα πέμπτο του πετρελαίου και του φυσικού αερίου παγκοσμίως.
Το Ιράν έχει μετατρέψει τα νησιά σε βαριά οχυρωμένες στρατιωτικές βάσεις. Ειδικά στο Αμπού Μούσα, οι Φρουροί της Επανάστασης έχουν εγκαταστήσει:
- Συστήματα αεράμυνας και πυραυλικές συστοιχίες.
- Στόλους ταχύπλοων σκαφών για επιχειρήσεις κατά εμπορικών πλοίων.
- Υποδομές που αναλυτές παρομοιάζουν με ένα «μόνιμο, ακίνητο αεροπλανοφόρο» στην καρδιά του Κόλπου.
Από το 1971 στο σήμερα: Το ιστορικό της αμφισβήτησης
Τα νησιά καταλήφθηκαν από το Ιράν το 1971, μόλις δύο ημέρες πριν από την επίσημη ίδρυση των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων (ΗΑΕ). Εκείνη την εποχή, ο Σάχης ήταν ο βασικός σύμμαχος των ΗΠΑ στην περιοχή, με αποτέλεσμα η κατάληψη να περάσει σχεδόν απαρατήρητη από τη Δύση.
Μετά την Ισλαμική Επανάσταση του 1979, τα νησιά έγιναν ορμητήριο για τον «πόλεμο των δεξαμενόπλοιων» τη δεκαετία του '80, ενώ στην τρέχουσα σύγκρουση έχουν ήδη καταγραφεί περισσότερες από 50 επιθέσεις σε πλοία και πλατφόρμες στην περιοχή.
Το ρίσκο μιας αμερικανικής επέμβασης
Οι πρόσφατοι αμερικανικοί βομβαρδισμοί στο Αμπού Μούσα και το Μεγάλο Τουνμπ έχουν πυροδοτήσει σενάρια ακόμα και για πιθανή στρατιωτική απόβαση των ΗΠΑ. Αν και μια τέτοια επιχείρηση θεωρείται στρατιωτικά εφικτή, το κόστος διατήρησης του ελέγχου τους θα ήταν δυσβάσταχτο.
Χωρίς μόνιμα, βαριά οχυρωματικά έργα, οι Αμερικανοί πεζοναύτες στα νησιά θα αποτελούσαν «εύκολο στόχο» για τους ιρανικούς βαλλιστικούς πυραύλους και τα drones, εξουδετερώνοντας οποιοδήποτε τακτικό πλεονέκτημα.
Την ίδια ώρα, τα ΗΑΕ πιέζουν διπλωματικά τη Ρωσία και την Κίνα για διεθνή διαιτησία, τονίζοντας ότι η κατοχή των νησιών δεν είναι μια απλή εδαφική διαφορά, αλλά μια στρατηγική «ομηρία» του παγκόσμιου εμπορίου, το τίμημα της οποίας πληρώνει πλέον ολόκληρος ο πλανήτης.