Στο USS Abraham Lincoln, το αμερικανικό αεροπλανοφόρο που βρίσκεται στην πρώτη γραμμή των επιχειρήσεων των ΗΠΑ κατά του Ιράν και του ναυτικού αποκλεισμού στην περιοχή των Στενών του Ορμούζ, βρέθηκε ο επικεφαλής της CENTCOM Μπραντ Κούπερ, ολοκληρώνοντας δεκαήμερη περιοδεία του στη Μέση Ανατολή.
Η επίσκεψη πραγματοποιήθηκε σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη περίοδο για το αμερικανικό Πολεμικό Ναυτικό, καθώς το Lincoln επιχειρεί εδώ και μήνες με υψηλό ρυθμό, ενώ την ίδια ώρα πληθαίνουν οι αναφορές για δύσκολες συνθήκες διαβίωσης, κόπωση και αυξανόμενη δυσαρέσκεια μεταξύ του προσωπικού.
Δεύτερη επίσκεψη Κούπερ στο Lincoln
Ο Μπραντ Κούπερ επισκέφθηκε για δεύτερη φορά φέτος το USS Abraham Lincoln, ευχαριστώντας το πλήρωμα για την υπηρεσία του και χαρακτηρίζοντας την ανάπτυξη του αεροπλανοφόρου μία από τις πιο απαιτητικές της σύγχρονης περιόδου.
Σύμφωνα με τη CENTCOM, ο Αμερικανός στρατηγός ολοκλήρωσε περιοδεία διάρκειας 10 ημερών σε έξι χώρες του Κόλπου, με την παρουσία του στο Lincoln να αποτελεί ένα από τα βασικά σκέλη της αποστολής.
Χιλιάδες αποστολές και συνεχής πίεση
Το USS Abraham Lincoln, με έδρα το Σαν Ντιέγκο, αναπτύχθηκε τον Νοέμβριο και έφτασε στη Μέση Ανατολή τον Ιανουάριο.
Έκτοτε έχει πραγματοποιήσει χιλιάδες αποστολές στο πλαίσιο της Operation Epic Fury, καθώς και επιχειρήσεις που συνδέονται με τη συνεχιζόμενη αμερικανική στρατιωτική παρουσία και τον ναυτικό αποκλεισμό κατά του Ιράν.
Η πολύμηνη παραμονή στη ζώνη επιχειρήσεων, σε συνδυασμό με τον υψηλό επιχειρησιακό ρυθμό, έχει αυξήσει σημαντικά την πίεση στο πλήρωμα.
Στο επίκεντρο οι συνθήκες διαβίωσης
Το αεροπλανοφόρο έχει βρεθεί το τελευταίο διάστημα στο επίκεντρο αναφορών για ελλείψεις, προβλήματα στις υποδομές του πλοίου και επιβάρυνση της καθημερινότητας των ναυτικών.
Οι καταγγελίες αυτές έχουν προσθέσει μια διαφορετική διάσταση στην εικόνα του Lincoln, το οποίο η αμερικανική στρατιωτική διοίκηση παρουσιάζει ως κρίσιμο εργαλείο της παρουσίας των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή.
Παράλληλα, η παρατεταμένη ανάπτυξη του αεροπλανοφόρου έχει τροφοδοτήσει συζήτηση στις ΗΠΑ για το κατά πόσο το Πολεμικό Ναυτικό μπορεί να διατηρεί για μεγάλο διάστημα τόσο υψηλό επιχειρησιακό ρυθμό χωρίς σοβαρή επιβάρυνση του προσωπικού και της τεχνικής ετοιμότητας των πλοίων.